Paracelsus was in de 16e eeuw de eerste die “oververzuring van het lichaam” als oorzaak van alle ziekten bestempelde. Vanaf deze erkenning is het leven alleen maar zuurder geworden! De zure regen leidt er toe dat bomen hun naalden verliezen en afsterven, en dat het leven in de bosbodem gedecimeerd wordt.
Ook wilde kruiden planten en groenten uit de biologische landbouw worden door zure neerslag getroffen. De zure regen valt overal neer! Niet alleen het bos sterft de zuurdood, maar ook de mens en zijn cellen zijn in gevaar. Acidose of verzuring is een volksziekte geworden. Meer dan 90 % van de mensen in alle westerse landen die zich dagelijks voeden met industriekost, zijn verzuurd. Tegenwoordig zijn alleen nog zuigelingen, natuurvolkeren en evenwichtig levende stress-arme rauwkosteters vrij van verzuringsstress.
Op een bijeenkomst over rauwkost heb ik een acidose-test gedaan onder een willekeurig aantal personen, en vastgesteld dat maar één van de vrouwen daar acidosevrij was! De reden: Ook rauweters lijden onder stress, prestatiedruk, milieuverontreiniging, en slaapgebrek. We leven niet in een paradijs! Ook onze lichamelijke en geestelijke gezondheid en het levenssucces worden door zuren bedreigd.
Als een bepaalde zuurgraad in het lichaam overschreden wordt dan reageert de betrokkene “zuur”, en dat betekent dat deze prikkelbaar, nerveus of zelfs agressief reageert. Jawel, het treft ons karakter en onze gedragingen. Soms beseft men het, en wil men er iets aan doen, maar tevergeefs; soms beseft men het niet en reageert men zuur, ten nadele van de omgeving.
Voelt iemand zich overbelast, lusteloos, moe, zwak en uitgeput? Misschien is het verzuring… Hoe krijg je het en hoe kom je er van af?
Om te beginnen moet men voorzichtig zijn bij de beoordeling van zuren en basen. Dit heeft niet noodzakelijk te maken met de zure smaak van fruit of groenten, maar met de chemische verhouding, de relatie tussen de zuurvormende en de basenvormende substanties in het voedsel dat je eet.
Iets kan extreem zoet zijn – helemaal niet zuur van smaak – maar wèl extreem verzurend! Anderzijds kan de smaak van een natuurlijk voedingsproduct zuur zijn, en toch kan dit – onder bepaalde omstandigheden – zelfs zeer ontzurend zijn. De verzuring is een complexe aangelegenheid, die soms eenvoudig wordt voorgesteld in een tabelletje met verzurende en ontzurende producten… alleen is het niet zò eenvoudig, omdat er modaliteiten ten voordele of ten nadele zijn. Zo kan je mensen ontmoeten, die bijna uitsluitend ʻontzurende voedingʼ gebruiken, maar die toch verzuringssymptomen kennen. En ook het omgekeerde is mogelijk. Daarom is het belangrijk om dit onderwerp goed te begrijpen en er de juiste conclusies uit te trekken.
Wat zijn de oorzaken van de wijd verbreide acidose of oververzuring? Ragnar Berg, een biochemicus uit Noorwegen adviseerde reeds in 1913 in zijn voedingsboek voor zwangere vrouwen, dat zij 4 maal zo veel basenvormende- als zuurvormende stoffen zouden moeten eten.
Zieke personen zouden zelfs 7 maal zo veel basenvormende voeding moeten eten in vergelijking met zuurvormende. Of, zoals Berg het verwoordde : “eet naargelang het gewicht vijf tot zeven maal zoveel groenten, aardappelen, fruit, kruiden,… als de som van alle geconcentreerde voedingsmiddelen tesamen.” Onze moderne bewerkte voeding staat in de verkeerde verhouding! Ongeveer 80% van de voeding van het merendeel van de mensen bestaat uit “zuurvormers”, dit zijn voedingsmiddelen die een zure reactie geven, zoals vlees, witmeelproducten, zoetigheden, en koffie, en maar 20 % – als men het al eet – uit basenvormers zoals groenten en fruit, kruiden en verse sappen.
De zuren in ons lichaam komen in het bijzonder uit de volgende bronnen: vlees en vis, koffie en zwarte thee, cola-dranken, alcohol, medicamenten, conserveringsmiddelen, industriesuiker en alle producten waarin het is verwerkt, witmeel en gepasteuriseerde melkproducten. Vlees belast met urinezuur, coladranken met fosforzuur, suiker en witmeelproducten met azijnzuur, kaassoorten met salpeterzuur, varkensvlees met zwavelzuur, nicotine met nicotinezuur, pijnstillers zoals aspirine met acetylsalicylzuur, lichamelijke inspanning met melkzuur, wijn met wijn- en zwavelzuur, koffie en zwarte thee met chlorogeen zuur, en koolzuurhoudend water met koolzuur. Ook millieuvergiften zoals lood en cadmium en tandvergiften zoals amalgaam en palladium reageren zuur in het lichaam. Daarbij komt zoutzuur door stress, angst, zorgen, ergernis en vermoeidheid. Voeg daarbij de zuren die ontstaan door een ontspoorde stofwisseling, ten gevolge van slechte combinaties en waarvan brandend maagzuur het bewijs is… Het is een dramatische vaststelling hoeveel goed voedsel wordt omgezet in alcohol en azijn, in plaats van in energie en vitaliteit… Zo liggen zegen en vloek soms besloten in hetzelfde voedingsmiddel… alleen in andere omstandigheden.
Niet alleen ongezonde eetgewoonten, maar ook de stresserende levenswijze, brengen het zuur-basen-evenwicht uit balans. Door stress en te weinig slaap, te weinig ontspanning, zorgen zoals toekomst-angsten en te weinig beweging in de frisse lucht, verzwaren we voortdurend onze “zuur-basen-rekening” en geraken altijd meer in “rode cijfers”. Als we moe zijn gunnen we ons maar zelden een rustpauze, een ontspanningsfase of een middagdutje, maar “pushen” of “doperen” ons in de plaats daarvan met zuurvormers zoals koffie, zoetigheden en energiedranken of coladranken die onze rekening nog meer in het zuur drijven. Het is geen kleinigheid om de kunst te verstaan om verzuring zo weinig mogelijk kans te geven, maar het is de moeite, want… het past in de preventie van al onze beschavingsziekten.
Om te voorkomen dat onze cellen door zuren vernietigd en verzuurd worden, spant het lichaam zich tegen iedere prijs in, om de zuurgraad van het bloed constant tussen 7,2 en 7,4 te houden. Om te overleven is het gedwongen de overmaat aan zuren aan lichaamseigen mineralen te binden, deze daarmee te neutraliseren en ze als slakken in het lichaam op te slaan.