Het Grootste Avontuur

THE GREATEST ADVENTURE! is een verfilming uit 1955 door Dr. Jack Dunn Trop, opgedragen aan de pioniers : Dr. Russel Thacker Trall, Dr. Issac Jennings, Sylvester Graham,  en geeft erkenning aan de Hygiënische beweging. Het is een uniek historisch document dat de boodschap van het hygiënisme, gisteren en vandaag, in geen enkel opzicht veranderd is. In tegenstelling tot de honderden documentaires die elkaar opvolgen de laatste jaren over voeding, geneeskracht enz, is deze film gemaakt door een gedisciplineerde en ervaren hygiënist en zijn boodschap is over de hele lijn hygiënisch correct. Het is een film uit de oude doos en dat kan niet worden verborgen. Ondanks de remastering blijven de roodbruine, gelige tinten en wellicht zal het origineel niet zoveel anders geweest zijn, als je probeert de films uit die jaren te herinneren. Je kunt het een probleem vinden… of er de charmes van zien. Je duikt nog even in de wereld van 1950, de auto’s, kleding, huisraad en inrichting, de winkel… en de manier van werken. Ja, in die zeventig jaar is het leven veranderd. Tendensen die toen zijn ingezet : de exploitatie van de natuurlijke rijkdommen en de verwoesting van de levensruimte gaan door. De schets die wordt gegeven over de tijd toen… is nu alleen veel erger. De boodschap die de film brengt, is vandaag van grotere waarde dan toen de film pas werd uitgebracht, vooral het hoopvolle perspectief.     

En wat is die boodschap? Je kan echt zeggen dat Jack Dunn Trop zich geen moeite gespaard heeft om er een unieke prent van te maken, waarvan een moderne verfilming zou inslaan als een bom. Hij start met een getrouwd  paar en hun gezondheidsproblemen en voegt hier het getuigenis aan toe van maar liefst 33 andere personen of families. Doorheen het verhaal krijgt men de hele hygiënistische boodschap, als de enige juiste weg voor de mensheid om beter te worden en gezond te blijven ! Jack rusht door de 10 energiebevorderende factoren in 1 verhaal van 1 familie, ondersteund door het succesverhaal van 33 andere. Je ziet even in een glimp  Dr. Herbert Shelton, Dr. William Esser, Dr. Gian-Cursio, en Hereward Carrington! Je reist doorheen het Amerika van die jaren, op zoek naar de oases waar mensen de weg vonden naar de NH. Op uitzondering van het openingscontrast waar mensen verkeerde keuzes maken, gaat het doorheen de film zonder uitzondering over het terug-naar-de-natuur-thema. De 34 personen of families, elk met hun 1 tot 7 kinderen, worden in beeld gebracht. Het resultaat is lachende, vitale en blozende kinderen – stralend van gezondheid. Daarom is het een film voor al diegenen die van kinderen houden en hen graag zien opgroeien volgens de hoogste standaard van gezondheid. 

Wat is de rode draad in de film? In feite kan je eender wie nemen die je kent, al die mensen waarover je me spreekt of belt of mailt en waarvoor je inlichtingen vraagt… mensen die na twintig, dertig, vijftig, zeventig jaar de Standaard Voeding te hebben gebruikt, zo ziek zijn geworden en de wereld van de remedies en middeltes afschuimen, en die niet willen luisteren als je hen spreekt over volwaardig en levend voedsel. Dat zijn Rose en Sheldon, twee mensen tussen dertig en veertig. Sheldon is ziek met ernstige colitis en psoriasis en heeft “duivels veel jeuk”. Zijn gezichtsvermogen vermindert, zijn haar valt uit, en de tanden rotten uit hun  kassen. Daarnaast 30 kg overgewicht, altijd moe, en bij het ontwaken heeft hij een afschuwelijke smaak in zijn mond. Klinkt dit vertrouwd in de oren? Hij en Rose zijn er slecht aan toe. Ze zoeken troost bij hun parkiet Pluto en de vissen van het aquarium, maar hun droom is onvervuld : een eigen kind.  

Dan komt Dr. Jack op hun weg. Hij introduceert Rose en Sheldon aan de kijker en toont hun levenswijze… in het bijzonder hun ontbijt en middagmaal. Maar dat is voor jou geen verrassing, dat weet je. En toch is het verschrikkelijk. Het zijn de voorbeeldvolwassenen die doof zijn voor de aanmoediging om andere wegen te gaan. Ze gaan stilletjes door met hun ziekten te onderhouden en te versterken. Maar Jack geeft niet op en onderwijst hen in NH. of ze dat nu willen of niet. Het resultaat ? Sheldon verliest gewicht en voelt zich gaandeweg beter. 

De film eindigt in ieder geval met een Happy End: een viriele Sheldon, en Rose die haar moederschap met veel liefde op zich neemt. Doorheen de film zien we drie andere koppels die doorheen onvruchtbaarheid zijn gegaan en die de stap zetten naar NH, met als gevolg : gezonde kinderen. 

Nu is het ook geen sprookje of bereikt in één adem. Sheldon en Rose hebben een inspanning moeten doen. Maar alles kan veranderen en dit is een film van verandering :  Sheldon had niet één boek meer gelezen sinds hij de school verliet. Naarmate de film vordert, breidt zijn boekenplank uit: op het einde van de film : drie planken.  Verandering zal maar gebeuren door zelf-opvoeding.  Laat me eerlijk zeggen dat ik het verhaal prachtig vind, de getuigenissen subliem, de weergave van de boodschap van NH uniek… dat ik deze film kan aanbevelen aan alle lezers.
We gaven 200 euro als participatie voor dit project om deze “verloren” film te remasteren. In ruil daarvoor kregen we 10 DVD’s.
Zin in jouw exemplaar? Voor 20 euro heb je het. 

info@natur-el

Het kan ons verdriet doen dat iets dat goed is, juist is, een licht kan zijn… niet gekend is of gewaardeerd wordt. Dat heeft mij in 1982 gedrongen om de boodschap van de Natuurlijke Hygiëne bekend te maken met de middelen die ik had. Dat heeft me soms bittere vijanden opgeleverd, in discussies gebracht… en ik moet bevestigen dat Orwell gelijk had…

Mark Twain zei het anders : “De leugen reist de hele wereld rond, voor de waarheid haar schoenen heeft aangetrokken.”

De Frietmobiel deed zijn ronde in Brugge

De jaarlijkse griepvaccinatiecampagne bij de woonzorgcentra en het personeel van Mintus in Brugge is een schot in de roos. Naast het vaccin tegen COVID-19, hebben ze de voorbije maanden dus ook massaal voor een ‘traditionele’ griepprik gekozen.

Het is niet de eerste keer dat West-Vlaamse ziekenhuizen en zorgcentra hun personeelsleden op deze manier verlokken om te kiezen voor valse veiligheid. Wellicht hebben ze de argumenten van James Taylor om het niet te doen, niet gelezen.

“Zo’n tachtig procent van onze mensen lieten een griepprik zetten”, zegt voorzitter Pablo Annys (Vooruit). “En dat belonen we traditiegetrouw met een bezoek van de frietmobiel, dit keer aan woonzorgcentra Minnewater, Hallenhuis, Ten Boomgaarde en De Vliedberg.” De traktatie viel letterlijk en figuurlijk in de smaak – meldt de lokale pers. Tientallen personeelsleden schoven aan voor een portie verhit vet.

Geschiedenis

In deze brief wil ik één van de pioniers uit de Europese Reformbeweging voorstellen, Dr. Max-Oskar Bircher Benner (1867-1939)

“De voeding is niet het hoogste in het leven, maar zij is de voedingsbodem, die ten sterkste kan ondersteunen of verwoesten.”

Bircher-Benner was de grondlegger van de moderne voedingstherapie. Hij ging ervan uit dat de mens plantaardig voedsel moet gebruiken en verdedigde met kracht het vegetarisme. Hij wordt de grondlegger van het lacto-vegetarisme genoemd. Het gebruik van rauwkost was voor Bircher-Benner essentieel en vormde de basis van zijn therapie.

Dr. Bircher Benner was Zwitser van nationaliteit en heeft het vegetarisme als een voedingswijze aanzien, maar meende dat het gebruik van melk en eieren geen afbreuk kon doen aan de ethiek, namelijk, het niet doden van dieren. Het basisprincipe van zijn voeding is dat de mens door het eten van plantaardig voedsel gesublimeerde zonneënergie tot zich neemt. Hij baseerde zich daarvoor op de uitspraak van een onderzoeker die ervan uitging dat planten lichtenergie opvangen, wat later door de Russische geleerde Gurwitsch is bevestigd .

Dr. Bircher Benner was de tweede zoon van een notarisgezin in Aarau, Zwitserland. Op amper 7 maanden zou hij als een zwakke baby ter wereld zijn gekomen. Als student leed hij aan slaapproblemen. Van medicijnen echter moest hij niets weten. Een eenvoudige waterbehandeling sprak hem meer aan. In 1891, 24 jaar, vestigde hij zich als arts in een arbeiderswijk in Zurich. Hij beoefende zijn praktijk zoals hij dat aan de universiteit had geleerd. De totale omschakeling in denk- en geneeswijze deed zich voor uit eigen ervaring met een patiënt met ernstige maagklachten. Zijn patiënt kon geen hap voedsel meer verdragen. Dr. Bircher Benner voelde zich machteloos als jonge arts. Men had hem aangeraden eens te proberen met vegetarische voeding. Hij heeft deze raad opgevolgd en gaf de doodzieke patiënt fijngemaakte rauwkost. Wat merkte hij: de maagpatiënt herstelde en was na enkele weken volkomen genezen. Dit was voor Dr. Bircher Benner een belangrijke ervaring en hij begon heel sterk te twijfelen aan de reguliere geneeskunde. Een nieuw tijdperk was aangebroken. Op 28-jarige leeftijd begon hij te werken als voedingstherapeut. Zijn resultaten waren verrassend. Omwille van de enorme afwijkende praktijk in die tijd, werd hij uit de orde van geneesheren gestoten. Men lasterde hem met het feit dat hij onwetenschappelijke zou omgaan met zijn patiënten.

Dr. Bircher Benner kreeg voldoende belangstelling door het feit dat hij veel patiënten, door de reguliere geneeskunde opgegeven, toch heeft kunnen helpen. Dit was voor hem een reden om een eigen kliniek op te starten, die trouwens nog altijd draaiende is. Zijn zoon, Ralph, die ook arts werd, zette het werk van zijn vader verder. Er zijn talrijke boeken in de handel verkrijgbaar omtrent de Bircher Benner voeding. Het is alvast de moeite waard om ze er eens op na te lezen. Een pionier zoals deze heeft een enorme verandering gebracht in de voedingswereld.

Corona Nu

Het valt te betreuren dat er geen journalisten meer zijn, maar dat men tevreden is met het napraten van wat de algemene teneur is. Mensen die kritische kanttekeningen maken, worden scheef bekeken, afgeschilderd als complotdenkers of verspreiders van Fake News.
Vandaag verstuurde Dr. Kris Gaublomme de link voor het nieuwste Prikje. Zoals altijd, een waardevol naslagwerk, waarin de feiten en fictie van elkaar worden gescheiden, en waar de balans wordt opgemaakt van waar we nu staan. Is er een probleem? Dat is er. Maar het dramatische is dat er niets aan de oorzaak wordt gedaan, dat de lippen stijf op elkaar blijven en niemand spreekt over de beschermingsmaatregelen – andere dan social distancing en mondkapjes.

Dr. Gaublomme bespreekt de risicogroepen, waarvan hij zegt: “Het bizarre aan de covid epidemie is dat enerzijds de meeste besmette personen niet tot nauwelijks ziek worden, maar anderzijds een minderheid er het leven bij inschiet.  Het risico op ziekte en overlijden is dus niet gebonden aan de infectie op zich maar aan bepaalde kenmerken van de besmette persoon.  In Italië bleek dat 99% van de overledenen een onderliggend organisch lijden hadden, en een derde zelfs 3 of meer onderliggende aandoeningen.  Op basis daarvan werden risicogroepen opgesomd.  Hoge leeftijd werd bestempeld als een risico, evenals zwaarlijvigheid, hoge bloeddruk, hart- en vaatziekten, astma en diabetes.  Intussen werd een verhoogd risico bij astmapatiënten onder inhalatiecorticosteroïden overigens reeds tegengesproken.

Het oplijsten van deze risicogroepen gaat helaas voorbij aan de vraag WAAROM deze groepen een hoger risico dragen op complicaties en overlijden.  Dit is nochtans de kern van de zaak.  Het antwoord is ons inziens vrij simpel en logisch: niet de toestand op zich is het probleem, maar de redenen waarom iemand in dergelijke toestand geraakt is, namelijk een ongezonde levenswijze.  Te veel en ongezonde voeding en drank, en te weinig lichaamsbeweging leiden inderdaad tot zwaarlijvigheid, hoge bloeddruk en stress.  Dit ondermijnt het immuunsysteem dat dan ook niet meer adequaat kan reageren op een nieuwe uitdaging zoals Covid-19.  Leeftijd op zich is niet het probleem want zelfs sommige hoogbejaarden werden amper ziek na besmetting, of overleefden de infectie.

Het aantal dodelijke slachtoffers concentreerde zich in meerdere landen in bepaalde gebieden.  Vraag is wat het risico in die gebieden dermate verhoogde dat het aantal slachtoffers beduidend toenam.

Een aantal daarvan springen in het oog.

  • Hoge leeftijd.  De meeste dodelijke slachtoffers zijn inderdaad 70+ers.  Anderzijds is het een feit dat sommige hoogbejaarden (90+) amper ziek werden, of de complicaties van de infectie overleefden.  In zijn studie vond Lisewski(externe link) geen duidelijk verband tussen een hoge leeftijd en een risico op infectie.  Het is dus niet de leeftijd op zich die het risico uitmaakt, maar de verhoogde kans dat op hoge leeftijd een van de hieronder beschreven risico’s aanwezig zijn.
  • Onderliggende ziekten.  Een studie(externe link) van de Italiaanse overheid bracht aan het licht dat 99% van de dodelijke slachtoffers reeds kampten met medische problemen.  50% van de slachtoffers had zelfs minstens drie verschillende aandoeningen.  Deze onderliggende ziekten zijn op zich wellicht reeds een uiting van een verzwakt immuunsysteem.
  • Roken.  De longen van rokers zijn chronisch overprikkeld en dus veel vatbaarder voor infecties.  Stoppen met roken is dus altijd zeer zinvol, nu meer dan ooit.
  • Industrialisatie, luchtvervuiling en fijn stof.  De meest getroffen gebieden, waaronder Wuhan in China en Lombardije en Emilia-Romagna in Italië, blijken zwaar te kampen te hebben met hoge concentraties van fijn stof in de lucht.  Dit fijn stof vormt op zich al een risico voor luchtweginfecties en hartproblemen.  Bovendien vormen deze deeltjes een soort nevel waaraan de virussen zich kunnen hechten en zo makkelijker verspreid raken.  Dat is alvast de conclusie van een aantal ernstige studies aan de universiteit van Bologna en Bari in Italië.  De Italiaanse vereniging voor omgevingsgeneeskunde SIMA bevestigt de hypothese.  Het aantal corona-infecties blijkt volgens professor Leonardo Setti overeen te stemmen met de graad van luchtverontreiniging.  Daarmee is ook aangetoond dat verspreiding van de infectie niet alleen gebeurt van persoon tot persoon via speekseldruppeltjes, maar ook en zelfs vooral via minuscule partikeltjes in de lucht, aerosols genoemd.
  • Vaccinatie.  Vaccinaties in het algemeen leiden tot een minder efficiënt werkend afweersysteem. Heeft het vaccin tegen de gewone seizoensgriep een nefaste invloed op het risico op een corona-infectie?  Blijkbaar wel. Griepvaccinatie in het bijzonder blijkt een bijkomend risico te vormen, om verschillende redenen, aldus Lisewski(externe link).  Hij verklaart dit als volgt.  Ten eerste leidt het doormaken van een natuurlijke infectie, zoals griep, tot een verhoging van de niet-specifieke immuniteit.  Dit voordeel gaat verloren na griepvaccinatie.  Ten tweede verhoogt griepvaccinatie het risico op infectie door andere virussen die niet in het vaccin zitten.  Dit fenomeen staat bekend als vaccin-geassocieerde virusinterferentie.  Niet alleen dat: er bestaat ook een kruisreactie tussen influenza A griepvirussen en SARS-CoV-2.  Antistoffen tegen influenza A of SARS-CoV-2 die aanwezig zijn op het moment van infectie kunnen juist voor een versterkting van de infectie leiden na besmetting met het coronavirus.  Dat komt doordat men dan te maken heeft met de foute antistoffen, namelijk bindende antistoffen, niet met de neutraliserende antistoffen die het virus kunnen helpen uitschakelen.  Dit fenomeen heet antilichaam-afhankelijke versterking(externe link).  De aanwezigheid van de antistoffen versterkt juist de opname van het virus in de cellen, en de vermenigvuldiging ervan in die cellen.  Uit een studie in het januarinummer van het bekende tijdschrift Vaccine blijkt dat Amerikaanse militairen die gevaccineerd waren tegen de seizoensgriep 36% meer risico lopen op een infectie met corona.  Ondanks het feit dat deze bevindingen, gepubliceerd in een gerenomeerd tijdschrift, bekend waren bij de Amerikaanse legeroverheid adviseerden ze hun veteranen zich te laten inenten tegen de griep…  

Het aantal infecties en overlijdens in en rond Bergamo(externe link), regio Lombardije, lag verrassend hoog.  Kan dit iets te maken hebben met de lokale vaccinatiepolitiek? Naast de algemene verplichte 11 vaccins in Italië werden in Lombardije bijzondere inspanningen geleverd om de bevolking in te enten tegen de griep.  In 2018 werden 141.000 dosissen griepvaccin toegediend, waarvan 129.000 bij 65+ers; de vaccinatiegraad bedroeg 56,2%.   Ook in 2019 lagen de cijfers zeer hoog.  Daarbij komt nog de vaccinatie tegen pneumokokken, vooral bij oudere mensen.  En laat dat nu net de groep zijn die het zwaarst getroffen wordt. 

De combinatie van het griepvaccin Influvac(externe link) met andere vaccins kan het risico op nevenwerkingen verhogen, zoals toegegeven door de producent.

Wat gebeurt er wanneer je antigenen van drie tot zes griepvirussen toedient tegelijk met dertien tot drieëntwintig antigenen tegen de pneumokok? Wat als je dit toedient aan een persoon met een chronische aandoening, een onderliggend lijden, een zwak immuunsysteem?  Een explosief mengsel! Op 5 januari 2020 werden in Bergamo 3.511 personen in twee dagen tijd bovenop deze vaccins ook nog eens gevaccineerd tegen meningokokken C(externe link) , en een uitbreiding(externe link) van deze vaccinaties in 20 steden en gemeenten in het getroffen gebied werd voorzien.  Deze vaccinaties gingen door tot eind februari 2020.  Toen werd ook nog het hepatitis A vaccin toegevoegd voor een beperkte groep.  

Wat bleef er nog over van de immuniteit van de bevolking rond Bergamo na een dergelijke aanval op hun immuunsysteem?

Is het niet opvallend dat precies in Frankrijk en Italië, de landen met een algemene verplichting tot respectievelijk 10 en 11 vaccins, het dodental het felst oploopt?  Ook worden artsen in Italië en Spanje verplicht gevaccineerd tegen de griep om te mogen werken in een ziekenhuis.  Heeft dit te maken met het relatief hoge aantal overlijdens in deze beroepsgroep? 

  • Medicatie.  Alle medicatie die het immuunsysteem onderdrukt is dus een risicofactor: kankerbehandeling of immunosuppresiva voor de behandeling van reuma en dergelijke, maar ook antibiotica.  Een factor die in Spanje een rol kan hebben gespeeld is de overconsumptie aan antibiotica.  Het is geen geheim dat antibiotica in dit land als zoetebroodjes over de toog gaan en veel te vaak worden gebruikt.

Ook bij ons worden, alle waarschuwingen ten spijt, nog steeds antibiotica voorgeschreven voor virale infecties of milde bacteriële infecties.  Is het huidige sterftecijfer de tol die men hiervoor betaalt?

Het stemt tot nadenken. Maar er moet een verschil zijn in de levenswijze en voeding. Dit en veel meer vind je terug in  e-Prikje, editie oktober 2020

Klik hier om de online versie te bekijken

Strijd tegen de pudding

Are Waerland, één van de pioniers in de reformbeweging

pastedGraphic.png

Hoewel Waerland als grondlegger van het vegetarisch / hygiënistisch voedingssysteem wellicht niet de bekendheid geniet die hij verdient, kunnen zijn ideeën sommigen inspireren om “iets te doen” aan hun levenswijze en voeding. 

Are Waerland (1876-1955) was één van de kopstukken van de vegetarische beweging.  Deze Zweedse filosoof studeerde geneeskunde om zijn eigen zwakke gezondheid te verbeteren.  Zo kwam hij tot een voedingstherapie met veel rauwe groenten, fruit en granen.

Toen de twintigjarige rederszoon uit Ekenäs in Nijland / Zweden zich in 1896 liet inschrijven op de faculteit filosofie aan de universiteit van Helsingfois, volgde hij daarmee eerst en vooral zijn filosofische overtuiging.

Het materialisme was volgens hem de hoofdschuldige aan de vervalverschijnselen  van onze cultuur.  Zijn ziekelijke toestand verhinderde hem zijn studies voort te zetten.  Hierdoor stond hij steeds sceptischer tegenover de conventionele methodes van de klassieke geneeskunde.  Voortaan hield hij zich nog enkel bezig met medische problemen.

Hij verdiepte zich eerst en vooral in het begrip “gezondheid”.  Dit werd echter in geen van de bekende medische woordenboeken verklaard, noch aan de universiteiten onderwezen.  Het Engelse openluchtleven had hem al lang geïmponeerd.  Hij besloot om naar Engeland te emigreren om daar het geheim van de gezondheid op te sporen en de studies van geneeskunde aan te vatten.  Door zelfstudie definieerde hij uiteindelijk gezondheid als: de geschiktheid om zonder lichamelijke klachten alles wat men in aanleg heeft, ongestoord tot ontwikkeling te brengen. 

Ziekte daarentegen kon enkel het gevolg zijn van een zich losmaken van de verbondenheid met de natuur en een verwaarlozing van haar grondprincipes.

Bijgevolg heeft iedere mens die door een beschavingsziekte is getroffen, voor het herstel van zijn gezondheid als taak: de echte verbondenheid met de natuur zo lang na te streven tot men zijn lichaam niet meer voelt.  

Are Waerland was namelijk van mening, in tegenstelling tot de klassieke geneeskunde, dat iedereen zijn gezondheid alleen maar zelf behouden of wéér opbouwen kan!

Mens, genees jezelf!

Doorslaggevend bij elk regeneratieproces was voor Waerland de juiste voedingswijze.  Net zoals Hippocrates was hij van mening dat de lichamelijke conditie van een mens zowel van de keuze van zijn voedsel als van zijn levenswijze afhangt.  Hijzelf had zich namelijk door een radicale omschakeling op een lacto-vegetarisch dieet, door een bewuste houding en zoveel mogelijk beweging in open lucht tot een gespierde sportman ontwikkeld.  Sindsdien bestond zijn levenstaak in het doorgeven van zijn ervaringen aan de door de beschaving gehavende mensheid om ze tot een harmonisch leven te leiden, omdat slechts een gif- en klachtenvrij functionerend lichaam, de menselijke ziel die ontplooiingsmogelijkheden biedt die het leven zinvol maken.

Beslissend voor de latere ontwikkeling van Waerland was zijn vriendschap met de chirurg W.A. Lane en de bioloog Arthur Keith.  Hun wetenschappelijke inzichten overtuigden hem van de waarde van het lacto-vegetarisme.  Bovendien bevestigde hij Alexander Haigs’ stelling dat niet bacteriën infectieziekten veroorzaken, maar wel een foutieve voeding die de menselijke cellen toegevoerd krijgen.

Een groot deel van zijn leven besteedde Are Waerland met zijn verkregen inzichten te testen, om dan als achtenvijftigjarige met zijn meermaals bewezen levenswijze in het openbaar te treden.  In zijn boek “In the cauldron of Disease” (“Im Hexenkessel der Krankheiten”), dat in 1934 verscheen, publiceerde hij de resultaten van zijn jarenlange voedingsfysiologische studie.

Uit deze periode dateert het ontstaan van de Waerland-beweging, die aanvankelijk eerst in Zweden een sterke weerklank vond.  Daar erkende men dadelijk dat deze levenswijze niet enkel zonder moeite uitvoerbaar was, maar ook een maximum aan gezondheid beloofde.

Strijd tegen pudding

Waerland had zich indertijd van de “pudding-vegetariërs” gedistantieerd.  Deze schrapten weliswaar het vlees uit hun voeding, maar waren verzuurd omdat hun voedsel voor 90% uit gekookte, geïndustrialiseerde, geontmineraliseerde, gesuikerde en gezouten voeding bestond, welke Waerland als “gecastreerd” betitelde.

De kleine hoeveelheid verse groenten kon het tekort aan rauwe voeding niet aanvullen, zodat deze mensen niet minder ziek werden dan vleeseters, omdat ze onvoldoende verweerstoffen bezaten.  In tegenstelling met deze “pudding-vegetariërs” streefde Waerland er naar de synthese te trekken uit alle bestaande inzichten van het moderne voedingsonderzoek.

Hoewel hij zijn boek als afsluiting van zijn werken beschouwde, zag Waerland zich door de vragen van ernstig geïnteresseerden verplicht ook de praktische gevolgen van zijn systeem uit te leggen.  In het Zweedse tijdschrift “Zvisksport” verschenen voortdurend artikels ven hem die hij in 1942 in zijn tweede omvangrijke werk “Umkehr zum Leben” samenvatte.

Bovendien gaf hij voortdurend spreekbeurten die hem deden uitblinken als geïnspireerd schrijver.  Toen in het jaar 1949 de Waerland-beweging vaste voet aan wal kreeg, betekende dit voor hem een grote stap voorwaarts.  Berlijnse artsen nodigden Waerland uit om lezingen te geven over de resultaten van zijn onderzoeken.  Het grote succes dat deze voordrachten kenden, leidde tot de oprichting van een Duitse afdeling en een Duits Waerland-tijdschrift.  Nadat zijn boeken ook in het Duits verschenen, leidde hij op hoge leeftijd een vermoeiend reisleven, dat hem in alle grote steden van het Duitse taalgebied bracht.  Tegelijkertijd ontstonden talrijke Waerland-kuurhuizen en sanatoria, waar zijn methode tot welzijn van de patiënten praktisch werd uitgevoerd.  Zijn vrouw Ebba wijdde zich aan de therapeutische toepassing van zijn kennis en bundelde haar ervaringen in het boek “Die Waerland-Therapie und ihre Erfolge”.

Speciaal voor beschavingsziekten

Door een radicale omschakeling in de voeding en een reeks geneeskundige toepassingen konden zeer merkwaardige resultaten worden behaald bij vele ziekten zoals reuma, jicht, suikerziekte, kanker, maag-, lever- en galkwalen, maar ook bij hart- en bloedvaatziekten.  De patiënten verkregen een verbetering in hun ziektetoestand, door hun actieve medewerking aan het genezingsproces; deze mensen werden aangespoord tot zelfstandig denken omtrent hun geestelijke  en lichamelijke toestand.  Dit behoorde tot Waerlands grondprincipes.  Eigenlijk zou ieder zijn eigen arts moeten worden om de eisen van het eigen lichaam te begrijpen en hierop instinctief te reageren.

De periode tussen zijn 65ste en zijn 75ste levensjaar was voor Are Waerland een fase van onvermoeibaar werk.  Naast talrijke artikels in kranten en tijdschriften schreef hij vlugschriften en brochures, waarmee hij zijn levenswerk harmonisch afrondde.  Twee jaar voor zijn dood trok hij zich in Alassio terug om daar in volledige afzondering zijn filosofisch  werk “Der Weg zur neuen Menschheit” te voltooien.  Hij plaatste dit onder het motto “Voor de grootsheid en schoonheid van het leven”, om nogmaals de op geestelijk en lichamelijk vlak achteruitgegane mensheid tot innerlijke omkering en heroriëntering op te roepen.  Alleen een generatie die bereid is haar lichaam als een tempel van de geest op te bouwen en te verzorgen, heeft nog overlevingskansen!

Dr Shelton

De vroegste sporen van de hygiënistische beweging, vinden we in 1832, in de praktijk en de voordrachten en boeken van Dr. Issac Jennings en Dr Sylvester Graham. Hoewel deze beide dokters compleet los van elkaar hun systeem op punt stelden, hadden zij grote verwantschap in hun idee over hoe een natuurlijke levenswijze er moest uitzien. Zij legden de basis voor een systeem dat volledig los staat van wat op dat moment zeer erg bedreven werd, nl. diverse vormen van alternatieve geneeskunde. Het hygiënisme kende zijn hoogte- en dieptepunten. Toen Dr Shelton in 1924 de Natuurlijke Hygiëne ontdekte, was het een beweging die op sterven na dood was. 

Een 30-tal verschillende personen hebben mee het werk van Dr. Shelton bepaald. Opvallend is dat nagenoeg allen, op uitzondering van Sylvester Graham, klassiek geschoolde dokters waren, die een andere weg waren opgegaan, nl. deze van het natuurlijke leven. Zij hadden ingezien dat een gezonde levens- en voedingswijze noodzakelijk is voor het behoud of het herstel van de gezondheid.

Het waren mensen die zich voldoende bewust waren van de gevaren van de vergiftigende praktijken op de rand van het bed; en ze hebben al deze kennis overboord gegooid, naarmate zij doordrongen werden van andere waarheden.

Over zijn medische ervaringen vertelt Shelton: “Er was niet de minste overeenstemming over wat voor behandeling bij een bepaalde aandoening diende te worden verstrekt. Wat door de ene werd aanbevolen, werd door weer anderen afgewezen. Op de keper beschouwd was geen enkele behandeling, noch in medisch, noch in menselijk opzicht een succes. We weten niet wat we doen, maar we doen toch iets…” Tegen deze ingesteldheid heeft Shelton zich verzet. Zijn heldere opmerkzame geest, die wist te verzamelen, te vergelijken, te analyseren, te synthetiseren… lieten deze onduidelijke, verwarrende toestand niet toe. Zijn contacten met zoekende medici over de gehele wereld, hebben hem in staat gesteld de standpunten en de kennis over de natuurlijke hulpverlening en de opvoeding omtrent gezond leven te vergelijken en bij te schaven. Hij onderzocht nauwkeurig alle voedingssystemen en zuiverde ze uit tot één levens- en voedingswijze die voor gezonden en zieken een beveiliging en een heropleving betekenen.

Dr. Shelton heeft waarschijnlijk méér mensen begeleid bij vastenkuren, dan wie anders Vandaar ook dat het vasten een beetje vereenzelvigd is met de Natuurlijke Hygiëne. Shelton zelf heeft deze opvatting ten zeerste bestreden. “We moeten ophouden met de idee te verspreiden dat Natuurlijke Hygiëne vasten is, of dat vasten Natuurlijke Hygiëne is. Natuurlijke Hygiëne is een uitgebreid, verantwoord en samengesteld systeem, dat niet tot één enkel idee te herleiden is.”

“Ons motto is: gezondheid door natuurlijk leven.

De belangrijkste bijdrage van Dr. Shelton is niet in de eerste plaats de inhoud die hij aan de Natuurlijke Hygiëne heeft gegeven, maar de wijze waarop hij een beweging, die op sterven na dood was, nieuw leven heeft ingeblazen. In de beginfase stond hij met al deze ideeën alleen, maar na verloop van tijd werd het Hygiënisme een sterke beweging. De beginfase was gekenmerkt door een herbronning: het herontdekken van de grondbeginselen van de gezondheid en de grondregels die tot revitalisatie en genezing leiden. Dit kostbare erfgoed was bijna vergeten. “De waardevolle literatuur uit meerdere decennia voor mij, stond op het punt verloren te gaan. Dankzij hard werk en de steun van velen die mij hierbij geholpen hebben, zijn vele pioniers, die reeds gestorven zijn, opnieuw tot leven gekomen.”

Dr. Herbert Shelton schreef 40 boeken. Het zijn boeken met een gefundeerde, wetenschappelijke inhoud, omtrent voedings- en levenswijze. Het eerste boek was “Basisregels van de natuurgeneeskunde.” Later heeft hij dit boek hertiteld tot: “Inleiding tot de Natuurlijke Hygiëne.”

In de cursus Gezondheidsopvoeding zijn talrijke pagina’s vertaald opgenomen. De brochure “Baby- en Kindervoeding” is grotendeels ontleend aan Shelton’s boek over dit thema. Zijn beschrijvingen zijn logisch, helder, ongecompromitteerd. De natuur is geen mysterie. 

“Het drama van onze cultuur is, dat wij duizenden en duizenden jonge mannen en vrouwen hebben, die met idealen beginnen aan hun studies, maar die later afstuderen aan universiteiten,  en ze zijn gewillig en begeren om de kennis die ze op gedaan hebben aan de universiteit te gebruiken in dienst van de industrieën. Ze nemen het geld en doen datgene waarvoor ze betaald zijn: het beliegen van het publiek, omdat hun job berust op het verspreiden van de leugen.  Soms denk ik dat het ergste in onze beschaving onze opvoeding is. Soms denk ik dat het medische beroep het ergste in onze beschaving is. De werkelijke bron van al onze problemen ligt bij de chemische industrie. Zij vertellen aan de universiteiten wat ze moeten onderwijzen. Ze schrijven de schoolboeken. Ze vertellen aan de dokters wat ze moeten voorschrijven en hoeveel. Ze hebben hun tijdschriften en hun rapporten en bezoeken de dokters en voorzien ze van literatuur. Ze schenken aan gewillige dokters aantrekkelijke beloningen. Die chemische industrie, die de medicamenten ontwikkelt en promoot, leidt de opvoeding en geeft trainingen om dit soort middelen hun weg te laten vinden naar de massa. Deze mensen houden zichzelf voor wetenschappers. En ze komen aan de rand van je bed met hun pistolen en hun messen en zagen en hun chemicaliën, zonder de oorzaken te verwijderen. Ze moeten behandelen, ze cultiveren de illusie dat ze genezers zijn. Neem nu een man die aan de drank is en je vindt een middel om hem nuchter te maken, zodat hij weer kan drinken. Dat is het verhaal.”

Dr. H.M. Shelton in de voordracht “Herstel je gezondheid” – vertaald door Natuur-El – verkrijgbaar op CD