Autofagie: Wat we weten over Vasten en Metabolisme
In een recent artikel bespreekt Dr. Frank Sabatino hoe vasten de perfecte hersteller is van het evenwicht in het lichaam en al zijn weefsels. We maken ons soms zorgen of we wel genoeg voedingsstoffen binnenkrijgen, maar soms is er een systeem of functionaliteit die in de weg zit en dat eerst moet worden hersteld, voor er weer een optimale opname plaatsvindt.
Dr. Sabatino noemt het “autofagie” – Albert Mosséri noemde het ooit “autolyse”, of de afbraak van schadelijk/hinderlijk/belastend of risicovol weefsel (dat vaak aan het zelfbeschermingssysteem is ontsnapt). Sabatino spreekt over watervasten en het respecteren van maximale rust tijdens deze periode. Maar iedere voedingsvermindering (bv alleen nog gebruik maken van vers geperst groentesap) die noodzaakt om afbraak van weefsels uit te voeren voor het onderhoud van de energie, maakt enigszins gebruik van dezelfde processen.
Uw lichaamscellen bevatten een aantal onderdelen die verschillende functies vervullen, waaronder energieproductie, eiwitsynthese en celherstel, om de homeostase en overleving in stand te houden. In elke cel bevindt zich een uniek recycling-/reparatiesysteem dat afhankelijk is van een microscopisch orgaan, het lysosoom. Dit lysosoom heeft een zeer zure interne omgeving met ongeveer 60 verschillende spijsverteringsenzymen en zorgt voor een vorm van cellulaire opruiming en vertering.
Net als ons grotere spijsverteringsstelsel heeft het lysosoom ook een beschermend membraan eromheen, een barrière die de afgifte van de enzymen reguleert en hun werking beperkt en controleert om gezonde cellen te beschermen tegen volledige vernietiging. Alle cellen hebben echter een natuurlijke levensduur en elke dag worden miljoenen cellen geboren, terwijl miljoenen cellen worden vernietigd en geëlimineerd in een proces dat apoptose of geprogrammeerde celdood wordt genoemd. Wanneer een cel zijn geprogrammeerde levensduur heeft overschreden en bestemd is om te sterven, breekt het membraan van het lysosoom af, waardoor de cel overspoeld wordt met enzymen die de opruiming van de buiten werking gestelde cel bevorderen en de recycling/eliminatie van de beschadigde onderdelen ervan mogelijk maken.
In de afgelopen 50 jaar heeft opmerkelijk onderzoek de structuur en het genetische mechanisme ontdekt en belicht van een proces van celvernieuwing en -herstel waarbij het lysosoom betrokken is en dat voorkomt in de cellen van alle levende wezens, behalve bacteriën. (1,2,3,4,5) Dit proces wordt autofagie genoemd omdat het de afscheiding inhoudt van beschadigde celonderdelen, eiwitten en zelfs microben, die zich tijdens de dagelijkse werking en slijtage ophopen, in structuren die autofagosomen worden genoemd. Deze worden naar het lysosoom getransporteerd voor recycling, afbraak en eliminatie. Het woord verwijst ook naar het idee van “zelfvertering” en is een lysosomaal afbraakpad van zelfvertering. Cruciale rollen voor autofagie zijn vastgesteld in de nutriënten- en energiehomeostase, stressadaptatie, tumoronderdrukking, aangeboren en adaptieve immuniteit, metabolisme, de regulatie van ontstekingen en veroudering. (6,7)
Het proces van vasten met alleen water vormt een unieke overlevingsuitdaging voor de diepgaande wijsheid en intelligentie van je lichaam, dat de energiebehoefte in evenwicht brengt met de beschikbaarheid van voedsel.
Deze toename in autofagie is een van de meest ingrijpende en significante effecten van vasten met alleen water. Wanneer het natuurlijke proces van autofagie tijdens het vasten wordt versterkt, stelt het het lichaam in staat om gezonde, functionele lichaamscellen te behouden en te beschermen, terwijl het de delen van versleten en beschadigde cellen, inclusief niet-essentiële, ongewenste gezwellen zoals tumoren, cysten en stenen, verteert, oplost en gebruikt voor zijn energiebehoeften. Autofagie kan snel brandstof leveren voor energie, bouwstenen voor de vernieuwing van cellulaire componenten, en is daarom essentieel voor de cellulaire respons op vasten.
Verschillende hormonale en enzymveranderingen die optreden tijdens het vasten zijn direct betrokken bij de versterking van de constructieve autofagie tijdens het vasten. Het enzym mTORC1 (het mechanistische doelwit van het antibioticum/immunosuppressivum rapamycine) bevindt zich op het oppervlak van lysosomen en detecteert onder typische, voedingsrijke omstandigheden de voedingsstoffenconcentratie, wordt geactiveerd door aminozuren, glucose en groeifactoren, onderdrukt de initiatie en werking van autofagie en bevordert de eiwitsynthese en de groei van cellen.
Vasten is een krachtige remmer van mTORC1, waardoor autofagie kan beginnen en cellen van een groeimodus naar een staat van onderhoud en herstel worden verplaatst. Tijdens het vasten neemt ook de hoeveelheid insuline en insuline-achtige groeifactor-1 af, naast het tekort aan voedingsstoffen (aminozuren en glucose) die normaal gesproken mTORC1 activeren om celgroei en eiwitsynthese te bevorderen. Als gevolg hiervan wordt mTORC1 geremd, waardoor een pad van cellulaire boodschappers wordt geactiveerd dat het proces van autofagie versterkt, waardoor cellen van groei worden afgeleid naar onderhoud en herstel. De vermindering van de activiteit van mTORC1 tijdens het vasten verbetert de metabolische functie, bevordert de vetverbranding en heeft aanzienlijke anti-verouderingseffecten.
Zodat, doordat energie tijdens het vasten met alleen water wordt afgeleid van de opname van voedsel, de spijsvertering en celgroei, er meer energie beschikbaar is voor celonderhoud, -afbraak en -herstel. Dit is een van de belangrijkste redenen waarom vasten moet worden beschouwd als een diepgaand rustproces, en waarom het met absolute rust moet gebeuren om je energiereserves te sparen voor celherstel, ontgifting en genezing.
Het lichaam en de darmmicrobiota produceren ook de stof spermidine, die de anti-verouderingseffecten van caloriebeperking nabootst en autofagie induceert door mTORC1 te remmen. (8) Vasten veroorzaakt een natuurlijke piek in endogene spermidine die autofagie activeert na 36 uur vasten. (9) In experimenten waarbij de spermidineproductie wordt geblokkeerd, worden de gunstige anti-verouderings- en ontstekingsremmende effecten van vasten aanzienlijk verminderd. Studies bij verschillende soorten, waaronder gist, vliegen, muizen en mensen, tonen aan dat de acute voedingstekorten tijdens het vasten de productie van de ontstekingsremmende stof spermidine verhogen en cellen helpen beschadigde celonderdelen op te ruimen en te recyclen. Een prettige bijkomstigheid is dat de voordelen van door vasten geïnduceerde autofagie, die gedeeltelijk door spermidine worden gemedieerd, vaak nog steeds merkbaar zijn in de fase waarin weer gegeten wordt.
Houd er rekening mee dat het lichaam weet wat er wel en niet in thuishoort. Tijdens een vastenkuur met alleen water zal het, via autofagie, datgene afbreken wat het het minst nodig heeft om datgene te ondersteunen wat het het meest nodig heeft. Zo heeft het bijvoorbeeld vitale organen zoals hart, hersenen, nieren, lever, enzovoort nodig, maar geen tumoren, cysten, stenen en gezwellen. Ik heb vrouwen gezien met borsten vol fibrocystische calciumafzettingen die er op een mammogram uitzien als granaatscherven, die na 7 dagen vasten met alleen water volledig schoon waren. Ik heb ook vrouwen gezien met baarmoederfibromen ter grootte van grapefruit die na een paar weken vasten opmerkelijk kleiner werden. Tijdens het vasten bevordert het lichaam dus deze cellulaire alchemie en breekt het tumoren, cysten, kankers en stenen af, waarbij het alles uit deze abnormale gezwellen haalt wat het kan om de organen te voeden die essentieel zijn voor leven en gezondheid. Als gevolg hiervan is aangetoond dat vasten met alleen water kankers zoals lymfomen kan doen krimpen, zoals blijkt uit onderzoek van het True North Health Center, evenals diverse abnormale gezwellen, tumoren en cysten in het hele lichaam.
Referenties
- 1. Levine B, Kalensky D. Development by self-digestion. molecular mechanisms and functions of autophagy. Dev Cell, 2004, 6:463-477.
- 2. DeDuve C, Watteux R. Functions of lysosomes. Annu Rev Physiol. 1966, 28:435-492.
- 3. Takeshige K, et al. Autophagy in yeast demonstrated with proteinase-deficient mutants and conditions for its induction. J Cell Bio. 1992, 119:301-311.
- 4. Tsukada M, Ohsumi Y. Isolation and characterization of autophagy-defective mutants of Saccharomyces cerevisiae. FEBS Letter, 1993, 333:169-174.
- 5. Kametaka S, et al. Structural and functional analyses of ApG5, a gene involved in autophagy in yeast. Gene, 1996, 178:139-143.
- 6. Mizushima N, Komatsu M. Autophagy: renovation of cells and tissues. Cell, 2011, 147: 728-741.
- 7. Mizushima N, et al. Autophagy fights disease through cellular self-digestion. Nature, 2008, 451:1069-1075.
- 8. Kriebs A. Spermidine controls autophagy during fasting. Nature Aging, 2024, 4:1172.
- 9. Hofer SJ, et al. A surge in endogenous spermidine is essential for rapamycin-induced autophagy and longevity. Autophagy, 2024 Aug 30;20(12):2824-2826.