Eiwitten en weerstand

De eerste publicaties van Natur-El waren de vertalingen van drie boeken over het eten van fruit, niet zomaar, als een dessertje of tussendoor, maar als voeding, een maaltijd. Om de dag te beginnen, ’s middags, of om de dag af te sluiten. Kan niet, zeg je… Hoe weet je dat zo zeker? In de nieuwe publicatie over Eiwitten & Voeding wordt een heel ander beeld geschetst van de ‘versterkende voeding – tegenover fruit…
Ondertussen is het uitgaven-programma geweldig uitgebreid, en probeer ik om er een complete cursus van te maken. Twintig jaar na de cursus Voeding en Gezondheid, komt er een nieuw concept onder de naam “Cursus – Natuur & Gezondheid”. Het staat nog in zijn kinderschoenen, maar ik werk er elke dag aan om dit verder te ontwikkelen. De vier nummers van Natuur & Gezondheid zullen daar ook deel van uitmaken.

Een ander punt, waar niets over gezegd is in de media – die trouwens niets hebben gezegd over echte preventie, behalve dat het wachten is op een vaccin, is de impact die voeding heeft op vatbaarheid en herstel van infectieziekten. (Zie dit ook in combinatie met eerdere berichten over rauwkost en enzymen).

Nu Natuur & Gezondheid 2 (Mineralen) verschenen is, ben ik al een paar weken bezig met de voorbereiding van het volgende nummer, dat volledig gewijd zal zijn aan de Eiwitten. Het zit boordevol met feiten die maar niet in de voedingspraktijk van de massa geraken, hoewel vanaf 1917 de eerste gegevens daarvan bekend raakten.

In zijn boek Nutritional Problems in Times of Shortage (Basel, 1947) schreef A. Fleisch, voorzitter van de Swiss Wartime Nutritional Commission “dat een verhoogde eiwitconsumptie de inschatting van het aantal opgenomen calorieën verlaagt, dwz dat mensen hun behoefte over-schatten en er dan automatisch veel ruimer gebruik van maken dan wenselijk.” De stimulerende eigenschappen van eiwitten – vooral vleeseiwitten – leiden tot overschatting (van de behoefte) en overconsumptie, die niet worden gerechtvaardigd door de voedingsfysiologie omdat ze leiden tot een “weelderige verbranding” – een inefficiënte “verbranding” van overmaat. Er moet een ander, vooral stimulerend, irriterend effect zijn van het eten van vlees, buiten de irriterende effecten van overtollig eiwit (specifiek-dynamisch effect) en de extractieve en algemene producten van het roosteren. Dit irriterende effect, dat sindsdien is geïsoleerd, wordt veroorzaakt door urinezuur, een sterk irriterend middel voor de sympathische zenuwen. En dus hebben we bij vlees een sterk hypermetaboliserend drievoudig irriterend effect. Dit heeft bijgedragen aan zijn reputatie als ‘krachtvoer’, ver boven zijn werkelijke voedingswaarde. (“Vleesbouillon” betekent hetzelfde als “krachtbouillon” in het Duits.) Onze huidige situatie vereist de mobilisatie van onze beste krachten om de bestaanscrisis in onze cultuur te overwinnen.”

“Ik denk dat we redenen hebben om ons gebruik van stimulerende middelen, dat continu en buitensporig is geworden, te heroverwegen. Voortdurend prikkelen van het ergotrope zenuwstelsel, wat in deze tijd een essentiële noodzaak lijkt te zijn, is geen teken van kracht. Het staat het regeneratieve werk van het trofotrope zenuwstelsel in de weg. Dit is de belangrijkste reden waarom we afzien van alle stimulerende middelen, inclusief vlees. Regeneratie vereist ontgifting en metabole economie. Dit geldt ook voor atletiek, waar de laatste prestatiegraad moet worden gehaald.”
Hij geeft voorbeelden van accurate proefnemingen die aantonen welke effecten dat heeft oa op de ademhaling en de ademhalingsorganen, met ontstekingsreacties.

Hij spreekt verder over de berg eiwit-afval die in het lichaam ontstaat, wanneer meer dan 30 gram eiwit per dag wordt gebruikt. Katenkamp en Stiller noemden deze amyloïdose, ‘buitengewoon alomtegenwoordig in elk soort afgezet weefsel’. Bij amyloïdose moet de sleutel liggen tot genezing van die ouderdomsziekten die eerder niet duidelijk waren. Het is duidelijk dat amyloïd uitsluitend bestaat uit gedegenereerde eiwitreductie door producties die het gevolg zijn van een teveel aan eiwit. Overtollig eiwit moet snel worden verbrand, maar kan niet voldoende worden verwijderd. Amyloid bevat rijke hoeveelheden van de aminozuren tryptofaan en tyrosine. Vijf tot tien keer zoveel tryptofaan en vijf tot zeven keer zoveel tyrosine worden aangetroffen in de droge stoffen van vlees dan in plantaardige eiwitbronnen. Er moet nog worden onderzocht of andere zwavelhoudende aminozuren een vergelijkbare rol spelen en wat de amyloïdesituatie is bij populaties die leven met eiwitarme diëten. 

Alle essentiële aminozuren, vooral de zwavelhoudende, kunnen bij overdosering schade veroorzaken door het ontstaan ​​van giftige stoffen of andere verstoringen. Ik hoop dat dit, in het licht van de corona-crisis, voor de lezers nog een piste opent die uitzicht geeft op preventie en genezing, en dat het jullie al doet watertanden naar de volgende editie… met zeer interessante bijdragen, oa van Dr Ralph Bircher en veel anderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *