Voeding & Gezondheid

Ontstekingen basis voor leefstijlziekten

Genezing bij alle levende wezens is een onophoudelijk, biologisch proces dat net zo constant is als de dagelijkse zonsopgang of de draaiing van de aarde om haar as. Dit proces wordt ondersteund door het voldoen aan de basisbehoeften van een gezonde levensstijl, waaronder volwaardige plantaardige voeding, lichaamsbeweging, herstellende slaap, voldoende hydratatie, zonlicht, emotionele steun en stressvermindering. Gezondheid wordt dus werkelijk opgebouwd door een gezonde levensstijl. Gezondheid en ziekte zijn geen dingen of handelswaar, maar eerder toestanden, onder fysiologische controle en homeostase van het lichaam, die het resultaat zijn van dagelijkse keuzes die :

ofwel maximaal voorzien in de vereisten voor gezondheid, waardoor het lichaam zichzelf onderhoudt en herstelt – en de weefsels zuiver houdt.
ofwel obstakels creëren die leiden tot een gebrek aan welzijn en gemak, oftewel ziekte.

Helaas beschouwt het gangbare medische model van de gezondheidszorg ziekte als iets dat bestreden moet worden met medicijnen en chirurgie wanneer de conditie in een gevorderd stadium is, waarbij de focus ligt op de behandeling van symptomen en de medicamenteuze beheersing van de ziekte in plaats van op het aanpakken van de werkelijke oorzaken van disfunctie.

Terwijl we jaarlijks gigantische sommen uitgeven aan de gezondheidszorg, wordt het grootste deel van dit geld besteed aan aandoeningen (hart- en vaatziekten, diabetes type 2, kanker en obesitas) die het best kunnen worden opgelost door een gezondere levensstijl met volwaardige plantaardige voeding, voldoende beweging en stressvermindering.

Dit heeft geleid tot de “schadehypothese”, die suggereert dat de kwaliteit en de mate van gezondheid en veroudering een direct gevolg zijn van de schade en toxiciteit die de dagelijkse keuzes in de loop der tijd veroorzaken. Een fundamentele factor in deze schade is de mate van ontsteking die je creëert en in stand houdt.

Het is belangrijk te beseffen dat het ontstekingsproces een natuurlijke, gezonde corrigerende activiteit van het immuunsysteem is die een belangrijke rol speelt bij de bescherming tegen en het herstel van letsel en infecties. Wanneer echter irritatie en celbeschadiging constant in stand worden gehouden door voeding en andere leefstijlfactoren, wordt de ontsteking chronisch en zal deze na verloop van tijd meer schade veroorzaken. Er wordt gesuggereerd dat chronische ontsteking een kenmerk is van alle chronische ziekten en biologische veroudering. (1)

Er zijn verschillende leefstijlfactoren die bijdragen aan chronische, aanhoudende ontsteking. Hoewel overmatige stress en slaapgebrek hormonale veranderingen teweegbrengen die schadelijke ontstekingen bevorderen, zijn slechte voedingskeuzes mogelijk de belangrijkste factor. Het typische dieet van veel westerse mensen bestaat voor 50-60% uit bewerkte/ultrabewerkte voedingsmiddelen, voor 30-40% uit gekookte/bewerkte dierlijke producten en voor minder dan 5% uit groenten en fruit. Deze voedingsmiddelen bevatten een overmaat aan aminozuren, zout, verzadigde en transvetzuren en geraffineerde suiker, die een hyperverzurend effect in het lichaam hebben en metabole acidose, chronische irritatie en uiteindelijk chronische ontsteking bevorderen.

Een routinematig voedingspatroon gebaseerd op een overvloed van verse vruchten en groenten, met toevoeging van volkoren granen en peulvruchten, met een kleine toevoeging van zaden en noten (walnoten, lijnzaad, chiazaad en hennepzaad), is meer alkaliserend en ontstekingsremmend en is rijk aan ontstekingsremmende essentiële vetzuren die ook irritatie en ontsteking aanzienlijk verminderen. Het typische dierlijke/bewerkte, vetrijke en vezelarme dieet verstoort bovendien de darmflora en bevordert organismen die de ontsteking en schade aan de darmen aanzienlijk verergeren, waardoor het immuunsysteem wordt aangetast en een verscheidenheid aan toxische en auto-immuunziekten ontstaat.(2)

De chronische ontsteking die gepaard gaat met het routinematig en consistent eten van het typische dieet kan cellen en organen in het hele lichaam beschadigen, waaronder de endotheelcellen die de bloedvaten in het hart, de hersenen en andere vitale organen bekleden. Het immuunsysteem zal de ontstoken bloedvaten aanvallen met witte bloedcellen, macrofagen genaamd, die LDL-cholesterol in het beschadigde gebied opnemen om vette schuimcellen te produceren die de bloedvaten vernauwen en de bloedstroom blokkeren.

Bovendien kunnen beschadigde endotheelcellen die de bloedvaten bekleden het aminozuur L-arginine niet effectief omzetten in stikstofmonoxide, dat bloedvaten verwijdt en zo de bloedtoevoer naar organen en weefsels verbetert. Deze blokkade beperkt de bloedtoevoer en de beschikbare zuurstof, wat leidt tot functieverlies en uiteindelijk de dood van cellen. Dit draagt bij aan hart- en vaatziekten, hersenaandoeningen, erectiestoornissen en een breed scala aan ziekten en disfuncties, waar dit proces zich ook voordoet. We kunnen daarom stellen dat chronische ontsteking onderdeel is van een proces dat irritatie, ontsteking, blokkade van de bloed- en zuurstofvoorziening, functieverlies en de dood van cellen en organen omvat, en dat fundamenteel is voor alle ziekten.

Een gevarieerd, plantaardig voedingspatroon met een groot aandeel van verse en rauwe vruchten en groenten biedt de krachtigste troeven om het ontstekingsproces te reguleren en te beheersen, en geeft de beste kans om gevaarlijke chronische ontstekingen, pijn en ziekten in uw leven te voorkomen en te verminderen.

Referenties

Franceschi C et al. Inflammaging and ‘Garb-aging’. Trends in Endocrinology and Metabolism, March, 2017;28(3):199-212.
Tomova A, et al. The effects of vegetarian and vegan diets on gut microbiota. Frontiers in Nutrition, April, 2019 Vol 6 article 47.

Watermeloen en sportprestaties

Als je regelmatig sport — en ik hoop dat je dat doet — zou watermeloen op je menu na de training moeten staan. Onderzoek gepubliceerd in het Journal of Agricultural and Food Chemistry toonde aan dat citrulline uit watermeloensap de spierpijn bij atleten na intensieve training aanzienlijk verminderde.
Watermeloen is een opmerkelijk compleet herstelvoedsel — De natuurlijke suikers in watermeloen helpen de glycogeenvoorraden aan te vullen na fysieke activiteit, terwijl het water en de elektrolyten de rehydratatie ondersteunen. Watermeloen combineert ontstekingsremmende stoffen, aminozuurvoorlopers, natuurlijke suikers en hydratatie in één pakket.
Je hebt geen duur herstelsupplement nodig — de natuur heeft er al een ontworpen.
Sommigen lieten trouwens hun oog vallen op watermeloen om hun gewichtsbeheersing zonder moeite te realiseren — Een kilo watermeloen bevat slechts ongeveer 300 tot 320 calorieën. Dat is een enorme hoeveelheid voedsel — genoeg om je maag te vullen en je behoefte aan iets zoets te bevredigen — tegen een caloriegehalte dat de meeste mensen gemakkelijk aankunnen.
En toch maken mensen bezwaar tegen het eten van watermeloen, want ze lazen over de “hoge glycemische index”, maar dit is de theorie. Trouwens, is dit een voordeel of een nadeel, want dit is geen puur suiker, maar echte volwaardige voeding. In de praktijk is er maar een bescheiden impact op de bloedsuikerspiegel. Hoewel watermeloen een relatief hoge glycemische index heeft, is de glycemische belasting vrij laag omdat het zoveel water bevat. De glycemische index meet hoe snel een voedsel de bloedsuikerspiegel per gram koolhydraten verhoogt, terwijl de glycemische belasting rekening houdt met hoeveel koolhydraten je daadwerkelijk eet.

Omdat watermeloen voornamelijk uit water bestaat, bevat een grote portie relatief weinig suiker in absolute termen. Dit betekent dat voor de meeste mensen zonder bloedsuikerstoornissen de impact op de bloedglucose minimaal is in verhouding tot de geconsumeerde hoeveelheid.

Het verzadigingseffect kan niet genoeg benadrukt worden — Als je vol zit na 300 tot 320 calorieën aan watermeloen, is de kans veel kleiner dat je naar bewerkte snacks, suikerrijke desserts of andere bewerkte voedingsmiddelen grijpt die gewichtstoename veroorzaken. Het is een strategie van verdringing — je lichaam vullen met goede, caloriearme volwaardige voeding, waardoor er minder ruimte overblijft voor de dingen die het lichaam schaden.

Het is voor onze voorouders nooit mogelijk geweest om elke dag, het hele jaar door, 1 kilo of meer watermeloen te eten. Van oudsher was watermeloen een seizoensfruit, dat hooguit een paar maanden per jaar verkrijgbaar was – en dat pas in de laatste decennia.

Geen enkele traditionele cultuur consumeerde het 365 dagen per jaar. Onze grootouders zeker niet. Het feit dat men in januari een supermarkt binnen kan lopen en een rijpe watermeloen kan kopen, is een modern gemak dat geen precedent heeft in de menselijke voedingsgeschiedenis.

Er valt een redelijk argument te maken dat onze lichamen aangepast zijn om voedsel te eten volgens seizoensgebonden ritmes — perioden van overvloed gevolgd door perioden van schaarste — en dat het eten van één enkel voedsel elke dag van het jaar, hoe gunstig ook, afwijkt van dat voorouderlijke patroon. Sommigen beweren dat seizoensrotatie het lichaam metabolische variatie geeft en overmatige blootstelling aan één bepaalde set stoffen voorkomt. Dat is terechte kritiek. Maar de enorme hoeveelheid therapeutische voordelen – de lycopeen, de citrulline, het kalium in het hele fruit, de superieure hydratatie, de ontstekingsremmende werking, de ondersteuning van het hart- en vaatstelsel, de voordelen voor de nieren en darmen, het spierherstel, de bescherming van de ogen en het moeiteloze gewichtsbeheer – wegen op tegen de theoretische nadelen van het afwijken van een seizoensgebonden eetpatroon.

We leven in een wereld die onze voorouders niet kenden – we worden blootgesteld aan milieutoxines, chronische stress, bewerkte voedingsmiddelen en een zittende levensstijl die zij nooit hebben gekend. Het argument dat we alleen zouden moeten eten wat historisch beschikbaar was, houdt geen rekening met het feit dat wij ook te maken hebben met uitdagingen die historisch ongekend zijn. In die context geloof ik dat het dagelijks benutten van een voedsel dat zo rijk is aan voedingsstoffen en zo therapeutisch veelzijdig is, een rationele en goed onderbouwde keuze is.

Kies indien mogelijk voor pitloze varianten, aangezien onderzoek suggereert dat deze een hoger lycopeengehalte bevatten. En kies meloenen met dieprood vruchtvlees – hoe donkerder de kleur, hoe hoger de lycopeenconcentratie.
Begin de eerste week met 0,5 tot 0,7 kilo per dag, verdeeld over de ochtend en de middag. Verhoog dit naar 1 tot 1,4 kilo naarmate je spijsvertering zich aanpast. Eet de watermeloen vers in plaats van als sap om de vezels te behouden. Kies hele meloenen met een diepgele onderkant en een hol geluid als je erop tikt. Voorgesneden watermeloen kan maximaal drie dagen in de koelkast bewaard worden.
In de Map Voeding is flyer V45B toegevoegd over Watermeloen. In de Map Kruiden (K209A+B) kon je trouwens ook al veel therapeutische eigenschappen van Watermeloen ontdekken… Maar nu is het aan jou om die waardevolle informatie in je voordeel te laten werken !

Rauw Eten

Het lijkt de logica zelf dat rauw eten het beste is. Maar het is niet de eerste keer dat ik te horen krijg dat iemand rauwkost niet verdraagt… Is dat mogelijk dat de ene zijn medicijn, iemand anders vergif is ?

Een reactie die ik kreeg, vertelde :“Zoals ik zelf heb ervaren dat mijn lichaam moeilijk rauw verdraagt en we dus niet mogen generaliseren, ben ik blij met dit citaat van Rudolf Steiner. Ik ben echt niet de enige die problemen heeft met rauw food en dat wilde ik al zolang met je meedelen. Wat zo goed is voor u, is het allesbehalve voor mij.”

Er zijn veel redenen waarom rauwkost niet zijn potentiële kwaliteiten kan waar maken in bepaalde omstandigheden.
Sommige redenen zijn persoonlijk, andere emotioneel of fysiek of psychologisch of hebben te maken met de conditie van de maag, de darm, de pancreas, en niet in het minst, met de keuze van de rauwkost zelf.

Een ander iets, wat ik niet kan beoordelen is of dit betrekking heeft op alle rauwe voeding, of bepaalde gedeelten ervan. Ik ken heel veel mensen die geen problemen hebben met het eten van fruit, en die dit eten in grote hoeveelheden, maar wel moeilijkheden hebben met het eten van rauwe groenten. Hoewel rauwkost vanuit het standpunt van de natuur de zuiverste, de beste en volwaardigste voeding is, is het toch mogelijk dat het voor een aantal mensen niet het beste is om alleen maar rauw te eten of ze moeten leren op die manier rauw te eten – zoals hun lichaam verdraagt.

Denk bv aan wortelgewassen. Waarschijnlijk heb je ooit gehoord dat er veel meer opname is van gekookte wortels tegenover van rauwe wortels.Dat kan waar zijn, als men bedenkt dat rauwkost één nadeel heeft, en dat is zijn harde structuur. Zonder dat die structuur opengemaakt wordt – door kauwen of door bewerking – is de opname gering. Dat is waarom sappen de maximale opname kennen, maar dat is met het verlies van de pulp, die jammer genoeg niet zomaar ‘waardeloos’ is.

Daarnaast bevatten wortelgewassen ook een behoorlijke hoeveelheid zetmeel. Van rauw zetmeel weten we dat het smakeloos, wateronoplosbaar en moeilijk verteerbaar is. Daar zijn variaties in in de samenstelling van het zetmeel. Bv. in aardappels of pompoen is dat zetmeel redelijk dicht en reageert als puur zetmeel. Bij wortels neigt dat meer naar natuurlijke suikers. Ga je zetmeelrijke groenten koken, dan wordt het zetmeel zoet en krijg je een perfecte voeding. Dus, dat kan ik al zeker zeggen, dat het volstrekt zinloos is om rauwe aardappels en rauwe pompoen en andere zeer zetmeelhoudende groenten rauw te eten, op zijn minst al omwille van het zetmeel.

Een andere moeilijkheid zien we bij bladgroenten. Tenzij je zeer knapperige, dichte gevulde sla eet, is het kauwen van bladgroenten een hele procedure. Vandaar dat we al meer dan dertig jaar lang suggesties geven om groene bladgroenten te verwerken in een gerecht, bv. een groene saus, een soep, een smoothie, een sap… Groen is een onmisbare factor in de voeding, maar half gekauwde bladgroenten – omdat het gebit niet in orde is, omdat men onvoldoende tijd neemt voor een maaltijd, drinken bij de maaltijd – kan nooit een meerwaarde betekenen voor de gezondheid.

Een ander probleem rijst bij de kruisbloemigen, waar de kolen deel van uitmaken. Heel deze plantenfamilie bevat zwavelcomponenten die bij sommigen neigen naar gas of opgeblazenheid. Meestal heeft zelfs koken niet bepaald veel voordeel op dit probleem.

Het is mogelijk dat mensen in het geheel niet opgewassen zijn tegen de harde cellulose van rauwe groenten, maar dat ligt niet aan de rauwkost, maar aan de conditie van de darm. Het is mogelijk dat onze ingewanden ziek, verzwakt, geïrriteerd zijn… en daarom zelfs geen rauwkost meer verdragen, zelfs niet als deze ﬁjn gepureerd is, omdat de darmwand beschadigd is en de darm uitgerokken, verzakt, ingesnoerd… is en niet op een normale manier met de rauwe massa kan omgaan.

Over die cellulose moet trouwens gezegd worden, dat 80% van de bevolking slechts 10 of minder gram voedingsvezels per dag gebruiken. Het advies is 30 gram. Bij 2 tot 3 kg fruit en groenten op een dag, zit je al gemakkelijk aan 60 gram cellulose, naast andere massavormers.
Dat is waarom Juiceman en Jay Kordich en Walker adviseerden om van de voeding met de hardste vezels – groenten – sap te maken, en het fruit in zijn geheel te eten.

Princesseboontjes tegen diabetes

Wanneer we eten denken we zelden na over de impact die een voedingsmiddel kan hebben op onze gezondheid of ons lichaam. Dat is ook niet nodig om daar de hele tijd aan te denken. Voeding moet jouw machine gesmeerd laten lopen. En daar bieden sperziebonen zeker veel middelen toe. Sperziebonen kunnen dan wel niet rauw gegeten worden, maar ze bevatten voedingsstoffen die de botgezondheid en een positieve zwangerschapsuitkomst kunnen ondersteunen en in het bijzonder de peulen worden geadviseerd bij diabetes, waardoor ik geneigd ben om te zeggen om sperziebonen zo nodig dagelijks te eten in het seizoen.

De vezels in sperziebonen zijn goed voor de darmgezondheid, de hartgezondheid en het immuunsysteem.

Gekenmerkt door hun langwerpige uiterlijk en knapperige textuur, behoren sperziebonen tot de oudste gecultiveerde gewassen ter wereld. Deze veelzijdige, eetbare peulvruchten zijn in veel keukens een basisvoedsel geworden. Of je ze nu gestoofd, geroerbakt, geroosterd of verwerkt in een feestelijke ovenschotel eet, ze vormen de perfecte aanvulling op elke maaltijd.

Naast hun culinaire veelzijdigheid zitten sperziebonen boordevol voedingsstoffen die veel gezondheidsvoordelen bieden. Ze zitten boordevol vezels, vitaminen, mineralen en plantaardige stoffen, waardoor ze ideaal zijn voor regelmatige consumptie.

Waarom we dol zijn op sperziebonen

Sperziebonen leveren een indrukwekkende hoeveelheid botversterkende vitamine K, waardoor ze een heerlijke manier zijn om je skeletgezondheid te ondersteunen. Meer speciﬁek helpt vitamine K bij het activeren van osteocalcine, een eiwit dat een rol speelt bij de mineralisatie van botten. Vitamine K blijkt botbreuken aanzienlijk te verminderen. Daarom kan het eten van sperziebonen helpen om je botten sterk en veerkrachtig te houden.

Als het gaat om het ondersteunen van je immuunsysteem, is vitamine C een van de eerste voedingsstoffen waar je meestal aan denkt. Of je nu last hebt van een loopneus, verstopping, hoest of keelpijn, onderzoek heeft aangetoond dat vitamine C kan helpen de intensiteit van verkoudheidssymptomen te verminderen en de duur ervan te verkorten.

Hoewel citrusvruchten bekend staan om hun vitamine C-gehalte, is het misschien een verrassing dat sperziebonen ook een bron zijn van deze immuunversterkende voedingsstof. Een portie sperziebonen van 250 ml levert 13% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamine C. Dus de volgende keer dat je je niet lekker voelt, overweeg dan om je inname van deze essentiële voedingsstof te verhogen met een portie sperziebonen.

“Bonenpeulen staan traditioneel bekend als remedie (als theekruid) tegen diabetes en afwijkingen in de suikerspiegel. Maar wist je dat het veel beter is dan zomaar een theetje te drinken, om dagelijks een portie sperziebonen te eten?” Leer meer in de flyer.

Komkommer

Komkommersap? Dat is toch gewoon water!

❌ Helemaal fout.

Er zit wel zo’n 96% water in – en dat is precies wat het zo bijzonder maakt.

Maar dat is niet zomaar water: het is gestructureerd, rijk en door planten gezuiverd mineraalwater.

Komkommerwater (sap) is levend water, van nature geneigd om zich met de cellen te vereenzelvigen, de elektrische lading te verhogen.

Waarom is het zo waardevol?

➡️ Komkommersap vormt een dunne laag gepolariseerd water, gehecht aan membranen, die zonne-energie opslaat, als een biologische batterij.

➡️Het ontstaat alleen als het water van goede kwaliteit is, weinig opgeloste stoffen bevat en rijk is aan vrije elektronen en biologisch beschikbare mineralen.

En hier blinkt komkommer uit:

➡️96% water, maar geordend, geladen met zonnevibraties, structurerend en hydraterend water.
➡️Rijk aan natuurlijke silica → ondersteunt de celmembranen.
➡️Aanwezigheid van kalium, magnesium, zwavel, chlorofyl → essentiële co-factoren en voorwaarden tot gezondheid.
➡️Alkaliserend, diuretisch, mild ontstekingsremmend → maakt weefsels vrij om elektriciteit beter te geleiden.

Voeg daar blootstelling aan de zon (nabij-infrarood) aan toe en je krijgt:

→ Een gehydrateerd, gemineraliseerd lichaam,

→ Klaar om zonne-energie op te vangen,

→ En om zelfs met weinig glucose of ATP te functioneren.

Zeg nooit zomaar “water” tegen komkommer of het sap ervan.

Zie ook www.goednieuws.org

In de flyer-serie over Kruiden zijn 2 flyers gewijd aan Komkommers en hun therapeutisch vermogen.

“Ik heb nu een hele week watermeloensap gemaakt en gedronken (ongeveer een liter per dag). Bedankt voor de tip om het te maken mèt de pel en met de perszak. Ik had nooit durven denken dat sap maken zo gemakkelijk kon zijn. Ik ben zeer enthousiast en mijn nieren schijnen het te waarderen ! Bedankt ook voor alle aanmoedigingen, het was nodig…” —