Voeding & Gezondheid

Met voeding genezen

Er wordt veel gesproken over voeding en geneeskracht, maar wat meestal wordt gebracht zal mensen zelden beter maken. Van begin af aan gold ons idee dat “het natuurlijke zo natuurlijk mogelijk moet zijn”. Dat geldt uiteraard in de eerste plaats voor alles wat je eet.

Maar daar wringt het schoentje. Het idee over “natuurlijk” is zo vervormd en de meeste mensen kunnen niet zonder hun fornuis. Koken is altijd beschouwd als een ‘kunst’, hoewel het eerder een zwarte kunst moet genoemd worden. Elke mogelijke manier om voedsel te transformeren was toegestaan, zolang het maar iets opleverde dat de smaakpapillen behaagde. Deze zogenaamde kunst had het voordeel dat ze het hele spectrum van de natuurlijke wereld kon gebruiken om haar wonderen te verrichten. Het is mogelijk om, door de moleculen in voedsel met vuur te transformeren, talloze nieuwe moleculen te creëren die van nature niet in het oorspronkelijke voedsel aanwezig waren. Maar wat doen deze uitkomsten van koken en bakken met onze voeding – en later in ons lichaam? Wie stelt zich vragen over de mogelijke impact op de menselijke gezondheid? We hebben het altijd gedaan… Maar het onderzoek is behoorlijk angstaanjagend. De wetenschap begint net deze nieuwe creaties van de kook- en bakkunst te analyseren, en vanwege het gigantische aantal chemicaliën dat door hitte ontstaat, is er geen einde in zicht.

Chefs zijn zelden geïnteresseerd in de complexiteit van de wetenschap, en het zou hen wellicht afschrikken om hun kunst als een wetenschap die het nekhaar doet omhoog staan te beschouwen. Maar de wetten van de wetenschap vragen ons alleen maar te erkennen dat ons universum is opgebouwd uit moleculen, die op hun beurt weer zijn opgebouwd uit atomen. Levende wezens zijn opgebouwd uit patronen van cellen, die zijn opgebouwd uit patronen van moleculen. We weten dat atomen met elkaar verbonden zijn door chemische reacties die, afhankelijk van het type, sterker of zwakker zijn: tussen de atomen van hetzelfde molecuul zijn de krachten over het algemeen sterk, maar tussen twee verschillende naburige moleculen zijn de aantrekkingskrachten zwakker.

Vaak verbreken we bij verhitting alleen de krachten die op de naburige moleculen inwerken. Het veranderen van water in ijs is een voorbeeld van het stapelen van watermoleculen. Wanneer we ijs verwarmen, is de energie die we toevoegen voldoende om de bindingen tussen de watermoleculen te verbreken, waardoor een vloeistof ontstaat waarin de moleculen, hoewel ze een samenhangende massa vormen, van elkaar af bewegen. In vloeibare vorm ondergaan moleculen geen transformatie, omdat de watermoleculen identiek zijn aan de ijsmoleculen. Wanneer we water daarentegen verhitten tot boven de 100 graden Celsius, verdampt het, omdat de toegevoegde warmte voldoende is om de cohesiekrachten tussen de watermoleculen te verbreken. Binnen elk molecuul blijft het zuurstofatoom echter verbonden met twee waterstofatomen. Dit type transformatie is fysisch van aard en niet chemisch: het watermolecuul blijft een watermolecuul.

Wat de gemiddelde chef-kok echter niet weet, is dat er tijdens het bakproces chemische reacties plaatsvinden. Dit komt doordat moleculen in voedsel worden losgekoppeld, herschikt en er nieuwe moleculen worden gevormd.

Hier is wat Guy Claude Burger schreef over een van de wetenschappers die onderzoek deed naar de chemische veranderingen in gekookt voedsel (uit Manger Vrai):

“In 1916 besloot een Amerikaanse chemicus genaamd Maillard stoffen te isoleren die gekookt voedsel zijn kenmerkende smaak geven, zoals de smaak van brood, chocolade en koffie. Nadat hij deze stoffen had geïsoleerd, hoopte hij ze kunstmatig te kunnen produceren om ze aan industriële voedingsmiddelen toe te voegen en zo de aantrekkingskracht ervan voor de smaakpapillen van de consument te vergroten. Om zijn plan te voltooien, moest hij de exacte structuur van deze nieuwe moleculen bepalen. Hij ontdekte al snel dat deze moleculen het resultaat waren van zeer complexe, willekeurige chemische reacties tussen suikers en eiwitten, en dat men ze vrij gemakkelijk kon produceren door elk voedsel zelfs tot een matige temperatuur te verhitten.”

Het is onmogelijk om met het blote oog te zien wat er op moleculair niveau in een pan gebeurt. Wanneer een chemicus twee stoffen in een reageerbuis combineert en het mengsel boven een bunsenbrander verhit, kookt het, wordt troebel, verandert van kleur of explodeert het. In elk geval is er een nieuwe verbinding ontstaan. Hitte zorgt ervoor dat de betrokken moleculen botsen, en herhaalde botsingen veroorzaken afwijkende bindingen waardoor nieuwe moleculen, en dus een nieuwe stof, ontstaan. Hetzelfde geldt voor koken en bakken, alleen worden er talloze moleculen samengebracht in plaats van slechts twee.

In een gewone gefrituurde aardappel zitten al 450 bijproducten van allerlei aard. Ze worden ‘nieuwe chemische verbindingen’ genoemd. Tot nu toe zijn er ongeveer 50 van zulke stoffen onderzocht en bleken ze peroxiderend of giftig te zijn, en mogelijk zelfs mutageen, wat betekent dat ze celkernen kunnen beschadigen en kanker kunnen veroorzaken. Wat is vastgesteld voor gefrituurde aardappelen, een relatief eenvoudige bereiding, wordt veel ernstiger bij complexere kookmethoden. Gebakken aardappelschijfjes met kaas zijn een goed voorbeeld. Verhitting brengt een enorme hoeveelheid chemische reacties op gang, een zeer complex biochemisch geheel. Niet alleen zullen die ongewenste moleculen hun effecten versterken, maar ze zullen zich op allerlei manieren met elkaar vermengen – wat betekent dat tienduizenden abnormale stoffen vrijkomen uit een gerecht dat uit aardappelen en kaas bestaat. Denk nu aan ingewikkelde recepten met eindeloze ketens van uiteenlopende ingrediënten die kriskras door elkaar worden gemengd.”

Het lijkt erop dat Maillard, kort na zijn ontdekking van deze moleculen – die sindsdien bekend staan als ‘Maillard-moleculen’ – probeerde aan te tonen dat ze geen nadelige gevolgen hadden voor de menselijke gezondheid. Enkele experimenten toonden snel aan dat hij ongelijk had, en al zijn werk werd in de doofpot gestopt – tot 1982, toen een deel van zijn onderzoek in wetenschappelijke tijdschriften verscheen. Wetenschappers beginnen nu het verband te zien tussen de introductie van deze moleculen in het lichaam en veelvoorkomende gezondheidsproblemen.

(Uit: Pyrolyse en Toxische Risico’s door professor R. Derache in “Cahiers de nutrition et de diétique” (Tijdschrift voor Voeding en Dieet), 1982, p. 39:

“Al in 1916 bewees Maillard dat de bruine pigmenten en polymeren die ontstaan bij pyrolyse (chemische afbraak door hitte) worden gevormd na een voorafgaande reactie van een aminozuurgroep met de carbonylgroep van suikers. Hoewel deze reactie ogenschijnlijk eenvoudig is, is ze in feite zeer complex. Ze omvat een reeks opeenvolgende reacties en vormt melanoidinen, bruine pigmenten die een typische kleur geven aan elk deel van een voedingsmiddel dat aan hogere temperaturen is blootgesteld. Het aantal stoffen dat hierdoor ontstaat is indrukwekkend en levert eindeloze ketens van nieuwe moleculen op: ketonen, esters, aldehyden, ethers, vluchtige alcoholen en niet-vluchtige heterocyclische verbindingen, enzovoort. Deze ontelbare stoffen vormen een complexe verbinding en bezitten verschillende biologische en chemische eigenschappen: ze zijn giftig, aromatisch, peroxiderend en mogelijk mutageen en carcinogeen (DNA-breuken kunnen oncogeen zijn), of zelfs antimutageen en antikanker. Dit wil zeggen dat verhitting een wijdverspreide verstoring van de natuurlijke ordening van moleculen veroorzaakt.”

Het onderzoek toonde aan dat er meer dan 50 pyrolytische stoffen in alleen al gegrilde aardappelen voorkomen, waarvan de meeste afkomstig zijn van pyroseïnes en thiazol. Derache stelt dat er “in totaal nog zo’n 400 bijproducten te identificeren zijn”.

De bruine kleur die koks verkrijgen bij het sauteren van voedsel in olie, is een kleur die ontstaat door de Maillardreactie. Deze reactie vindt plaats wanneer het vetgehalte in voedsel hoge temperaturen bereikt. Het komt minder vaak voor bij het koken van voedsel, omdat de temperatuur dan beperkt is tot de temperatuur van kokend water (100 graden Celsius).

De Maillardreactie is één van de mogelijke reacties die optreden tijdens de bereiding van voedsel, maar niet de enige. Gekookt voedsel is het resultaat van chemische reacties, en de meeste transformaties die in de keuken plaatsvinden, zijn chemisch van aard. Wanneer vlees aan de oppervlakte donkerder wordt tijdens het koken, is dit het gevolg van een chemische reactie; wanneer bruine rijst zachter wordt tijdens het koken, is dit ook een chemische reactie. In tegenstelling tot water zijn de moleculen in voedsel extreem complex en fragiel, waardoor er ruimte ontstaat voor een enorme hoeveelheid nieuwe chemische reacties in de kookpan.

Het koken van voedsel is meer dan één enkele reactie; het is een massa van complexe reacties die we vereenvoudigen met behulp van de classificaties van biochemici: koolhydraten, vetten, eiwitten, water en mineralen. De producten van deze reacties zijn ontelbaar en grotendeels onbekend.

Er zijn meerdere redenen om aan te nemen dat nieuwe moleculen die tijdens het koken ontstaan, in de bloedbaan terechtkomen zonder eerst goed verteerd te worden, omdat er geen enzymen zijn die specifiek voor deze vertering zijn ontwikkeld. Deze moleculen zouden zich in alle delen van het lichaam ophopen en allerlei aandoeningen veroorzaken die we doorgaans als ziekten beschouwen.

De Maillardreactie werkt gelijktijdig op duizenden verbindingen met ontelbare combinaties. Wanneer we voedsel bakken, creëren we moleculen waarvan de gevolgen voor de menselijke gezondheid nog onbekend zijn. Het is dan ook niet moeilijk te begrijpen hoe sommige van deze moleculen, zelfs in minimale concentraties, aan de basis kunnen liggen van vele ernstige gezondheidsproblemen.Nu kunnen we diverse speculaties maken, bv dat koken met water toch nog niet zo erg is als bakken met vet. Helemaal juist. Maar ik zou het anders benaderen: in het licht van de enorme hoeveelheid aan gezondheidsproblemen, zouden we inspanningen moeten doen om de bressen te dichten: het bovenstaande beschrijft een serie risico’s die het lichaam nodeloos belasten. En het uitgangspunt was om “het natuurlijke zo natuurlijk mogelijk te laten”. Benner adviseerde voor gezonde mensen – om gezond te blijven – dat minstens 50% (en liefst meer) van de voeding moeten bestaan uit rauwe voeding. En het zomert. Dat is een goede tijd om dat domein te exploreren… om er zo vertrouwd mee te worden dat seizoenen geen belang meer hebben en dat rauw eten zo onmisbaar wordt als de levensadem.

Ondertussen schiet de planning voor Flyermap Z06 / Hersenen en Zenuwstelsel goed op. De hele teneur van deze nieuwe flyerserie is “dat we nooit één deel kunnen los zien van het geheel”.

Ontstekingen basis voor leefstijlziekten

Genezing bij alle levende wezens is een onophoudelijk, biologisch proces dat net zo constant is als de dagelijkse zonsopgang of de draaiing van de aarde om haar as. Dit proces wordt ondersteund door het voldoen aan de basisbehoeften van een gezonde levensstijl, waaronder volwaardige plantaardige voeding, lichaamsbeweging, herstellende slaap, voldoende hydratatie, zonlicht, emotionele steun en stressvermindering. Gezondheid wordt dus werkelijk opgebouwd door een gezonde levensstijl. Gezondheid en ziekte zijn geen dingen of handelswaar, maar eerder toestanden, onder fysiologische controle en homeostase van het lichaam, die het resultaat zijn van dagelijkse keuzes die :

ofwel maximaal voorzien in de vereisten voor gezondheid, waardoor het lichaam zichzelf onderhoudt en herstelt – en de weefsels zuiver houdt.
ofwel obstakels creëren die leiden tot een gebrek aan welzijn en gemak, oftewel ziekte.

Helaas beschouwt het gangbare medische model van de gezondheidszorg ziekte als iets dat bestreden moet worden met medicijnen en chirurgie wanneer de conditie in een gevorderd stadium is, waarbij de focus ligt op de behandeling van symptomen en de medicamenteuze beheersing van de ziekte in plaats van op het aanpakken van de werkelijke oorzaken van disfunctie.

Terwijl we jaarlijks gigantische sommen uitgeven aan de gezondheidszorg, wordt het grootste deel van dit geld besteed aan aandoeningen (hart- en vaatziekten, diabetes type 2, kanker en obesitas) die het best kunnen worden opgelost door een gezondere levensstijl met volwaardige plantaardige voeding, voldoende beweging en stressvermindering.

Dit heeft geleid tot de “schadehypothese”, die suggereert dat de kwaliteit en de mate van gezondheid en veroudering een direct gevolg zijn van de schade en toxiciteit die de dagelijkse keuzes in de loop der tijd veroorzaken. Een fundamentele factor in deze schade is de mate van ontsteking die je creëert en in stand houdt.

Het is belangrijk te beseffen dat het ontstekingsproces een natuurlijke, gezonde corrigerende activiteit van het immuunsysteem is die een belangrijke rol speelt bij de bescherming tegen en het herstel van letsel en infecties. Wanneer echter irritatie en celbeschadiging constant in stand worden gehouden door voeding en andere leefstijlfactoren, wordt de ontsteking chronisch en zal deze na verloop van tijd meer schade veroorzaken. Er wordt gesuggereerd dat chronische ontsteking een kenmerk is van alle chronische ziekten en biologische veroudering. (1)

Er zijn verschillende leefstijlfactoren die bijdragen aan chronische, aanhoudende ontsteking. Hoewel overmatige stress en slaapgebrek hormonale veranderingen teweegbrengen die schadelijke ontstekingen bevorderen, zijn slechte voedingskeuzes mogelijk de belangrijkste factor. Het typische dieet van veel westerse mensen bestaat voor 50-60% uit bewerkte/ultrabewerkte voedingsmiddelen, voor 30-40% uit gekookte/bewerkte dierlijke producten en voor minder dan 5% uit groenten en fruit. Deze voedingsmiddelen bevatten een overmaat aan aminozuren, zout, verzadigde en transvetzuren en geraffineerde suiker, die een hyperverzurend effect in het lichaam hebben en metabole acidose, chronische irritatie en uiteindelijk chronische ontsteking bevorderen.

Een routinematig voedingspatroon gebaseerd op een overvloed van verse vruchten en groenten, met toevoeging van volkoren granen en peulvruchten, met een kleine toevoeging van zaden en noten (walnoten, lijnzaad, chiazaad en hennepzaad), is meer alkaliserend en ontstekingsremmend en is rijk aan ontstekingsremmende essentiële vetzuren die ook irritatie en ontsteking aanzienlijk verminderen. Het typische dierlijke/bewerkte, vetrijke en vezelarme dieet verstoort bovendien de darmflora en bevordert organismen die de ontsteking en schade aan de darmen aanzienlijk verergeren, waardoor het immuunsysteem wordt aangetast en een verscheidenheid aan toxische en auto-immuunziekten ontstaat.(2)

De chronische ontsteking die gepaard gaat met het routinematig en consistent eten van het typische dieet kan cellen en organen in het hele lichaam beschadigen, waaronder de endotheelcellen die de bloedvaten in het hart, de hersenen en andere vitale organen bekleden. Het immuunsysteem zal de ontstoken bloedvaten aanvallen met witte bloedcellen, macrofagen genaamd, die LDL-cholesterol in het beschadigde gebied opnemen om vette schuimcellen te produceren die de bloedvaten vernauwen en de bloedstroom blokkeren.

Bovendien kunnen beschadigde endotheelcellen die de bloedvaten bekleden het aminozuur L-arginine niet effectief omzetten in stikstofmonoxide, dat bloedvaten verwijdt en zo de bloedtoevoer naar organen en weefsels verbetert. Deze blokkade beperkt de bloedtoevoer en de beschikbare zuurstof, wat leidt tot functieverlies en uiteindelijk de dood van cellen. Dit draagt bij aan hart- en vaatziekten, hersenaandoeningen, erectiestoornissen en een breed scala aan ziekten en disfuncties, waar dit proces zich ook voordoet. We kunnen daarom stellen dat chronische ontsteking onderdeel is van een proces dat irritatie, ontsteking, blokkade van de bloed- en zuurstofvoorziening, functieverlies en de dood van cellen en organen omvat, en dat fundamenteel is voor alle ziekten.

Een gevarieerd, plantaardig voedingspatroon met een groot aandeel van verse en rauwe vruchten en groenten biedt de krachtigste troeven om het ontstekingsproces te reguleren en te beheersen, en geeft de beste kans om gevaarlijke chronische ontstekingen, pijn en ziekten in uw leven te voorkomen en te verminderen.

Referenties

Franceschi C et al. Inflammaging and ‘Garb-aging’. Trends in Endocrinology and Metabolism, March, 2017;28(3):199-212.
Tomova A, et al. The effects of vegetarian and vegan diets on gut microbiota. Frontiers in Nutrition, April, 2019 Vol 6 article 47.

Watermeloen en sportprestaties

Als je regelmatig sport — en ik hoop dat je dat doet — zou watermeloen op je menu na de training moeten staan. Onderzoek gepubliceerd in het Journal of Agricultural and Food Chemistry toonde aan dat citrulline uit watermeloensap de spierpijn bij atleten na intensieve training aanzienlijk verminderde.
Watermeloen is een opmerkelijk compleet herstelvoedsel — De natuurlijke suikers in watermeloen helpen de glycogeenvoorraden aan te vullen na fysieke activiteit, terwijl het water en de elektrolyten de rehydratatie ondersteunen. Watermeloen combineert ontstekingsremmende stoffen, aminozuurvoorlopers, natuurlijke suikers en hydratatie in één pakket.
Je hebt geen duur herstelsupplement nodig — de natuur heeft er al een ontworpen.
Sommigen lieten trouwens hun oog vallen op watermeloen om hun gewichtsbeheersing zonder moeite te realiseren — Een kilo watermeloen bevat slechts ongeveer 300 tot 320 calorieën. Dat is een enorme hoeveelheid voedsel — genoeg om je maag te vullen en je behoefte aan iets zoets te bevredigen — tegen een caloriegehalte dat de meeste mensen gemakkelijk aankunnen.
En toch maken mensen bezwaar tegen het eten van watermeloen, want ze lazen over de “hoge glycemische index”, maar dit is de theorie. Trouwens, is dit een voordeel of een nadeel, want dit is geen puur suiker, maar echte volwaardige voeding. In de praktijk is er maar een bescheiden impact op de bloedsuikerspiegel. Hoewel watermeloen een relatief hoge glycemische index heeft, is de glycemische belasting vrij laag omdat het zoveel water bevat. De glycemische index meet hoe snel een voedsel de bloedsuikerspiegel per gram koolhydraten verhoogt, terwijl de glycemische belasting rekening houdt met hoeveel koolhydraten je daadwerkelijk eet.

Omdat watermeloen voornamelijk uit water bestaat, bevat een grote portie relatief weinig suiker in absolute termen. Dit betekent dat voor de meeste mensen zonder bloedsuikerstoornissen de impact op de bloedglucose minimaal is in verhouding tot de geconsumeerde hoeveelheid.

Het verzadigingseffect kan niet genoeg benadrukt worden — Als je vol zit na 300 tot 320 calorieën aan watermeloen, is de kans veel kleiner dat je naar bewerkte snacks, suikerrijke desserts of andere bewerkte voedingsmiddelen grijpt die gewichtstoename veroorzaken. Het is een strategie van verdringing — je lichaam vullen met goede, caloriearme volwaardige voeding, waardoor er minder ruimte overblijft voor de dingen die het lichaam schaden.

Het is voor onze voorouders nooit mogelijk geweest om elke dag, het hele jaar door, 1 kilo of meer watermeloen te eten. Van oudsher was watermeloen een seizoensfruit, dat hooguit een paar maanden per jaar verkrijgbaar was – en dat pas in de laatste decennia.

Geen enkele traditionele cultuur consumeerde het 365 dagen per jaar. Onze grootouders zeker niet. Het feit dat men in januari een supermarkt binnen kan lopen en een rijpe watermeloen kan kopen, is een modern gemak dat geen precedent heeft in de menselijke voedingsgeschiedenis.

Er valt een redelijk argument te maken dat onze lichamen aangepast zijn om voedsel te eten volgens seizoensgebonden ritmes — perioden van overvloed gevolgd door perioden van schaarste — en dat het eten van één enkel voedsel elke dag van het jaar, hoe gunstig ook, afwijkt van dat voorouderlijke patroon. Sommigen beweren dat seizoensrotatie het lichaam metabolische variatie geeft en overmatige blootstelling aan één bepaalde set stoffen voorkomt. Dat is terechte kritiek. Maar de enorme hoeveelheid therapeutische voordelen – de lycopeen, de citrulline, het kalium in het hele fruit, de superieure hydratatie, de ontstekingsremmende werking, de ondersteuning van het hart- en vaatstelsel, de voordelen voor de nieren en darmen, het spierherstel, de bescherming van de ogen en het moeiteloze gewichtsbeheer – wegen op tegen de theoretische nadelen van het afwijken van een seizoensgebonden eetpatroon.

We leven in een wereld die onze voorouders niet kenden – we worden blootgesteld aan milieutoxines, chronische stress, bewerkte voedingsmiddelen en een zittende levensstijl die zij nooit hebben gekend. Het argument dat we alleen zouden moeten eten wat historisch beschikbaar was, houdt geen rekening met het feit dat wij ook te maken hebben met uitdagingen die historisch ongekend zijn. In die context geloof ik dat het dagelijks benutten van een voedsel dat zo rijk is aan voedingsstoffen en zo therapeutisch veelzijdig is, een rationele en goed onderbouwde keuze is.

Kies indien mogelijk voor pitloze varianten, aangezien onderzoek suggereert dat deze een hoger lycopeengehalte bevatten. En kies meloenen met dieprood vruchtvlees – hoe donkerder de kleur, hoe hoger de lycopeenconcentratie.
Begin de eerste week met 0,5 tot 0,7 kilo per dag, verdeeld over de ochtend en de middag. Verhoog dit naar 1 tot 1,4 kilo naarmate je spijsvertering zich aanpast. Eet de watermeloen vers in plaats van als sap om de vezels te behouden. Kies hele meloenen met een diepgele onderkant en een hol geluid als je erop tikt. Voorgesneden watermeloen kan maximaal drie dagen in de koelkast bewaard worden.
In de Map Voeding is flyer V45B toegevoegd over Watermeloen. In de Map Kruiden (K209A+B) kon je trouwens ook al veel therapeutische eigenschappen van Watermeloen ontdekken… Maar nu is het aan jou om die waardevolle informatie in je voordeel te laten werken !

Rauw Eten

Het lijkt de logica zelf dat rauw eten het beste is. Maar het is niet de eerste keer dat ik te horen krijg dat iemand rauwkost niet verdraagt… Is dat mogelijk dat de ene zijn medicijn, iemand anders vergif is ?

Een reactie die ik kreeg, vertelde :“Zoals ik zelf heb ervaren dat mijn lichaam moeilijk rauw verdraagt en we dus niet mogen generaliseren, ben ik blij met dit citaat van Rudolf Steiner. Ik ben echt niet de enige die problemen heeft met rauw food en dat wilde ik al zolang met je meedelen. Wat zo goed is voor u, is het allesbehalve voor mij.”

Er zijn veel redenen waarom rauwkost niet zijn potentiële kwaliteiten kan waar maken in bepaalde omstandigheden.
Sommige redenen zijn persoonlijk, andere emotioneel of fysiek of psychologisch of hebben te maken met de conditie van de maag, de darm, de pancreas, en niet in het minst, met de keuze van de rauwkost zelf.

Een ander iets, wat ik niet kan beoordelen is of dit betrekking heeft op alle rauwe voeding, of bepaalde gedeelten ervan. Ik ken heel veel mensen die geen problemen hebben met het eten van fruit, en die dit eten in grote hoeveelheden, maar wel moeilijkheden hebben met het eten van rauwe groenten. Hoewel rauwkost vanuit het standpunt van de natuur de zuiverste, de beste en volwaardigste voeding is, is het toch mogelijk dat het voor een aantal mensen niet het beste is om alleen maar rauw te eten of ze moeten leren op die manier rauw te eten – zoals hun lichaam verdraagt.

Denk bv aan wortelgewassen. Waarschijnlijk heb je ooit gehoord dat er veel meer opname is van gekookte wortels tegenover van rauwe wortels.Dat kan waar zijn, als men bedenkt dat rauwkost één nadeel heeft, en dat is zijn harde structuur. Zonder dat die structuur opengemaakt wordt – door kauwen of door bewerking – is de opname gering. Dat is waarom sappen de maximale opname kennen, maar dat is met het verlies van de pulp, die jammer genoeg niet zomaar ‘waardeloos’ is.

Daarnaast bevatten wortelgewassen ook een behoorlijke hoeveelheid zetmeel. Van rauw zetmeel weten we dat het smakeloos, wateronoplosbaar en moeilijk verteerbaar is. Daar zijn variaties in in de samenstelling van het zetmeel. Bv. in aardappels of pompoen is dat zetmeel redelijk dicht en reageert als puur zetmeel. Bij wortels neigt dat meer naar natuurlijke suikers. Ga je zetmeelrijke groenten koken, dan wordt het zetmeel zoet en krijg je een perfecte voeding. Dus, dat kan ik al zeker zeggen, dat het volstrekt zinloos is om rauwe aardappels en rauwe pompoen en andere zeer zetmeelhoudende groenten rauw te eten, op zijn minst al omwille van het zetmeel.

Een andere moeilijkheid zien we bij bladgroenten. Tenzij je zeer knapperige, dichte gevulde sla eet, is het kauwen van bladgroenten een hele procedure. Vandaar dat we al meer dan dertig jaar lang suggesties geven om groene bladgroenten te verwerken in een gerecht, bv. een groene saus, een soep, een smoothie, een sap… Groen is een onmisbare factor in de voeding, maar half gekauwde bladgroenten – omdat het gebit niet in orde is, omdat men onvoldoende tijd neemt voor een maaltijd, drinken bij de maaltijd – kan nooit een meerwaarde betekenen voor de gezondheid.

Een ander probleem rijst bij de kruisbloemigen, waar de kolen deel van uitmaken. Heel deze plantenfamilie bevat zwavelcomponenten die bij sommigen neigen naar gas of opgeblazenheid. Meestal heeft zelfs koken niet bepaald veel voordeel op dit probleem.

Het is mogelijk dat mensen in het geheel niet opgewassen zijn tegen de harde cellulose van rauwe groenten, maar dat ligt niet aan de rauwkost, maar aan de conditie van de darm. Het is mogelijk dat onze ingewanden ziek, verzwakt, geïrriteerd zijn… en daarom zelfs geen rauwkost meer verdragen, zelfs niet als deze ﬁjn gepureerd is, omdat de darmwand beschadigd is en de darm uitgerokken, verzakt, ingesnoerd… is en niet op een normale manier met de rauwe massa kan omgaan.

Over die cellulose moet trouwens gezegd worden, dat 80% van de bevolking slechts 10 of minder gram voedingsvezels per dag gebruiken. Het advies is 30 gram. Bij 2 tot 3 kg fruit en groenten op een dag, zit je al gemakkelijk aan 60 gram cellulose, naast andere massavormers.
Dat is waarom Juiceman en Jay Kordich en Walker adviseerden om van de voeding met de hardste vezels – groenten – sap te maken, en het fruit in zijn geheel te eten.

Princesseboontjes tegen diabetes

Wanneer we eten denken we zelden na over de impact die een voedingsmiddel kan hebben op onze gezondheid of ons lichaam. Dat is ook niet nodig om daar de hele tijd aan te denken. Voeding moet jouw machine gesmeerd laten lopen. En daar bieden sperziebonen zeker veel middelen toe. Sperziebonen kunnen dan wel niet rauw gegeten worden, maar ze bevatten voedingsstoffen die de botgezondheid en een positieve zwangerschapsuitkomst kunnen ondersteunen en in het bijzonder de peulen worden geadviseerd bij diabetes, waardoor ik geneigd ben om te zeggen om sperziebonen zo nodig dagelijks te eten in het seizoen.

De vezels in sperziebonen zijn goed voor de darmgezondheid, de hartgezondheid en het immuunsysteem.

Gekenmerkt door hun langwerpige uiterlijk en knapperige textuur, behoren sperziebonen tot de oudste gecultiveerde gewassen ter wereld. Deze veelzijdige, eetbare peulvruchten zijn in veel keukens een basisvoedsel geworden. Of je ze nu gestoofd, geroerbakt, geroosterd of verwerkt in een feestelijke ovenschotel eet, ze vormen de perfecte aanvulling op elke maaltijd.

Naast hun culinaire veelzijdigheid zitten sperziebonen boordevol voedingsstoffen die veel gezondheidsvoordelen bieden. Ze zitten boordevol vezels, vitaminen, mineralen en plantaardige stoffen, waardoor ze ideaal zijn voor regelmatige consumptie.

Waarom we dol zijn op sperziebonen

Sperziebonen leveren een indrukwekkende hoeveelheid botversterkende vitamine K, waardoor ze een heerlijke manier zijn om je skeletgezondheid te ondersteunen. Meer speciﬁek helpt vitamine K bij het activeren van osteocalcine, een eiwit dat een rol speelt bij de mineralisatie van botten. Vitamine K blijkt botbreuken aanzienlijk te verminderen. Daarom kan het eten van sperziebonen helpen om je botten sterk en veerkrachtig te houden.

Als het gaat om het ondersteunen van je immuunsysteem, is vitamine C een van de eerste voedingsstoffen waar je meestal aan denkt. Of je nu last hebt van een loopneus, verstopping, hoest of keelpijn, onderzoek heeft aangetoond dat vitamine C kan helpen de intensiteit van verkoudheidssymptomen te verminderen en de duur ervan te verkorten.

Hoewel citrusvruchten bekend staan om hun vitamine C-gehalte, is het misschien een verrassing dat sperziebonen ook een bron zijn van deze immuunversterkende voedingsstof. Een portie sperziebonen van 250 ml levert 13% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamine C. Dus de volgende keer dat je je niet lekker voelt, overweeg dan om je inname van deze essentiële voedingsstof te verhogen met een portie sperziebonen.

“Bonenpeulen staan traditioneel bekend als remedie (als theekruid) tegen diabetes en afwijkingen in de suikerspiegel. Maar wist je dat het veel beter is dan zomaar een theetje te drinken, om dagelijks een portie sperziebonen te eten?” Leer meer in de flyer.