Dikker door fruit

Maakt suiker uit fruit je dik of helpt het om af te vallen? Laten we het horen uit de mond van Petr Cech (uit Fruit can save your ass / and the planet too)

“Ik krijg veel de vraag – “maakt suiker uit fruit dik?”

Het duidelijke en simpele antwoord is nee, maar laat het me uitleggen. Sommige deskundigen beweren dat we zoveel mogelijk vers rauw fruit moeten eten en het eten ervan voorkomt en geneest zelfs diabetes, hartaandoeningen, zwaarlijvigheid en andere degeneratieve ziekten.

Aan de andere kant beweren andere experts dat fruit absoluut schadelijk is voor de gezondheid omdat het suiker bevat, en blijkbaar beschouwen ze elke vorm van suiker als slecht. Je ziet dat er verwarring is in het straatje… en vanwaar komt dat?

Het is duidelijk dat twee verschillende voedingsbenaderingen niet méér tegenstrijdig kunnen zijn! Ze kunnen niet beide gelijk hebben. Dus welke is juist?

Misschien zou het kijken naar het bewijs duidelijkheid in de kwestie brengen. Dus laten we eens kijken naar het echte bewijsmateriaal

Mensen die hun calorie-inname voornamelijk uit fruit halen, worden fruitariërs genoemd. Ik heb nogal wat langdurige fruitariërs ontmoet en geen van hen is dik! Ze zijn allemaal slank, fit en gezond, ook al is hun natuurlijke suikerinname extreem hoog door het eten van verschillende kilo’s fruit per dag.

Aan de andere kant heb ik ook veel mensen ontmoet die suiker vermijden en daarentegen heel veel eiwitten en vetten eten, en velen van hen lijken ook fit en gezond te zijn!

Dat is waar het verwarrend wordt. Deze twee benaderingen zijn volledig tegengesteld, maar op de een of andere manier lijken ze allebei te werken om mensen slank en fit te houden. Misschien geeft de wetenschap het antwoord?

De experts die fruit demoniseren, citeren vaak graag wetenschappelijke studies. Om de waarheid te achterhalen, heb ik grondig onderzoek gedaan naar hun beweringen en hun ondersteunend bewijs. Als ik die onderzoeken bestudeer, zie ik dat de studies zijn uitgevoerd met hoogverwerkte fructose (wat een technische naam is voor een bepaalde suiker) en nooit met heel fruit. De conclusies van die studies zijn daarom fundamenteel onjuist.

Het is waar dat fruit fructose bevat, maar nooit in de concentratie van de verwerkte fructose die in gefabriceerde voedingsmiddelen en dranken wordt aangetroffen. Er wordt vaak beweerd dat fructose de lever beschadigt. De studie toont echter aan dat industriële, geïsoleerde fructose en niet de natuurlijke fructose in fruit (die begeleid wordt door honderden ondersteunende substanties), geassocieerd is met leverschade.

Het lijkt erop dat het geroezemoes over fruit dat slecht voor je is, gebaseerd is op de valse veronderstelling dat, omdat geraffineerde fructose slecht is voor je gezondheid en fruit van nature voorkomende fructose bevat, alle fruit daarom slecht voor je is. De studie heeft echter aangetoond dat voor het bereiken van gewichtsverlies een gematigd natuurlijk fructosedieet superieur was aan een dieet met weinig fructose.

Een studie die al 24 jaar werd uitgevoerd met bijna 3,5 miljoen mensen, concludeerde dat de consumptie van heel fruit het risico op diabetes type 2 juist verlaagt.

Er is nog een studie van de Harvard Universiteit die aantoont dat consumptie van heel fruit het risico op diabetes type 2 verlaagt.

Heel fruit bevat in water oplosbare en in water onoplosbare vezels, antioxidanten en andere chemische verbindingen die de opname van suiker in de bloedbaan vertragen. Ze bevatten grote hoeveelheden antioxidanten die essentieel zijn voor celbescherming en neutralisatie van vrije radicalen. Bovendien zitten ze boordevol vitamines en mineralen die zo belangrijk zijn voor onze lichaamsfuncties.

Tegelijkertijd zijn er aanwijzingen dat een suikerarm dieet helpt bij het afvallen. Dus waar is de waarheid?

Na het lezen van wetenschappelijke onderzoeken, het uitproberen van verschillende voedingsbenaderingen (inclusief zowel fruitarisch als geen suikerdieet) en het bestuderen van het menselijke metabolisme (vooral de regulering van de bloedsuikerspiegel), kwam ik tot de conclusie dat het de combinatie is van te veel vet en te veel suiker in de bloedbaan die ongunstige bloedsuikerspiegel veroorzaakt.

Het is deze combinatie, die zo veel voorkomt in verwerkte voedingsmiddelen en diëten van vandaag, die het meest bijdraagt ​​aan de moderne gewichtstoename en voedingsgerelateerde ziekten.

Vorig jaar zond de BBC een documentaire uit over het onderwerp “Fat versus Sugar”. Een identieke mannelijke tweeling, beide praktiserende artsen, jong en gezond, volgden een maand lang diëten, de ene (“Fat twin”) at alleen dierlijke eiwitten en vetten, de andere (“Sugar twin”) alleen koolhydraten en suikers, inclusief fruit en groenten. Ze mochten zoveel eten als ze wilden en werden nauwlettend gevolgd door onderzoekers en getest voor, tijdens en na het experiment. “Sugar twin” presteerde consequent beter dan “Fat twin” op zowel mentale als fysieke prestaties.

Ze verloren allebei gewicht, maar “Sugar twin” verloor alleen vet. “Fat twin” verloor meer spieren dan vet, wat een zeer ongezond resultaat is.

Het experiment bevestigde de opvatting dat beide benaderingen effectief zijn om gewicht te verliezen. Daarom hebben mensen die zweren bij een koolhydraatarm dieet in zekere zin gelijk: je valt af als je koolhydraten beperkt. Maar kennelijk ten koste van uw gezondheid op de lange termijn.

De conclusie van het programma, voorgesteld na het experiment van een maand, was dat de combinatie van suiker en vet in het westerse dieet het schadelijkst is voor de gezondheid. Onder verwijzing naar eerder laboratoriumonderzoek wees het programma op de potentie van de verhouding 50/50 vet/suiker in voedsel, dat zeer verslavend is omdat het een fundamenteel biologisch beloningssysteem in onze hersenen lijkt te stimuleren.

Bloedsuikerregulatie begrijpen

Ik zie veel artikelen en hoor mensen praten over suiker alsof het een of ander kwaad is. Maar je kunt het alleen als slecht beschouwen als je het menselijke metabolisme en de energieregulatie niet begrijpt.

Allereerst heeft iedereen bloedsuiker en zonder dat zouden we gewoon doodgaan. Zelfs mensen die 4 weken watervasten hebben een bloedsuikerspiegel, anders zouden ze niet overleven. Ook als je geen koolhydraten consumeert, zet je lichaam vetten en eiwitten in je lichaam om in glucose.

Dus suiker is niet het probleem, schommelingen in de bloedsuikerspiegel wel.

In een gezond lichaam wordt de glucose in het bloed met behulp van insuline naar de cellen overgebracht. Maar als er te veel lipiden (vet) in de bloedbaan stromen, kan de glucose niet efficiënt naar de cellen worden overgebracht, waardoor er te veel suiker (glucose) in het bloed wordt opgehoopt. De alvleesklier geeft nog meer insuline af, wat vervolgens leidt tot een daling van de bloedsuikerspiegel. Deze onevenwichtigheden en pieken kunnen ervoor zorgen dat je weinig energie hebt, en verlangt naar suikerhoudend eten en drinken en stemmingswisselingen hebt. Op lange termijn kan het ook insulineresistentie veroorzaken, wat leidt tot diabetes type 2.

Hoge niveaus van triglyceriden (vet) worden aangetroffen in de bloedbanen van insulineresistente patiënten. Dit is van oudsher gezien als een gevolg van insulineresistentie. Volgens de studie kan accumulatie van triglyceriden in de bloedbaan van insulineresistente patiënten echter niet alleen een gevolg zijn van insulineresistentie, maar ook een oorzaak zijn.

Dit betekent dat vet, niet de suiker, de primaire boosdoener is voor diabetes.

Bij het omgaan met diabetes type 2 (een ziekte waarbij het lichaam te veel insuline aanmaakt) lijkt het bedrieglijk duidelijk dat de oplossing is om de inname van koolhydraten door de patiënt te verminderen, omdat deze in het lichaam in suiker veranderen, en insuline is een suikerverwerkings- en -regulerend hormoon. Voor zover ik weet, heeft deze aanpak echter niemand van de ziekte genezen, maar het een beetje beheersbaarder gemaakt. Het behandelt de symptomen, niet de oorzaken van de ziekte.

Daarentegen is er aanzienlijk bewijs dat diëten met weinig vet en veel plantaardige koolhydraten diabetes type 2 kunnen genezen (zie het werk van Dr. John McDougall en Dr. Neal Barnard).

Studies tonen aan dat veganistische diëten diabetes type 2 kunnen behandelen en voorkomen. Zelfs als je geen diabetes hebt of geen risico loopt om diabetes te krijgen, tonen deze onderzoeken aan dat een veganistisch dieet helpt om de bloedsuikerspiegel in evenwicht te brengen, wat essentieel is voor het bereiken en behouden van een gezond gewicht.

De beste oplossing voor gewichtsverlies en gezondheid

Gebaseerd op onderzoek en ervaring en het begeleiden van andere mensen om hetzelfde te doen, is fruit absoluut gezond en kan het zeer gunstig zijn bij het afvallen! (Herinner je Patrick Geryls’ Slank & Gezond)

Als je besluit een dieet met veel fruit te volgen, is het essentieel om vlees, zuivelproducten en vette voedingsmiddelen te vermijden of drastisch te verminderen vanwege hun effect op de regulering van de bloedsuikerspiegel, zoals hierboven uitgelegd.

Ja, je kunt fruit eten als je gezond wilt zijn en wilt afvallen! Een van de redenen waarom ik van fruit houd, is dat het het ultieme fastfood is. Geen voorbereiding nodig, gewoon wassen, schillen, soms snijden en eten! En het is super gezond.

Hoofdpijn

Hoofdpijn zoals opgemerkt door George Bernhard Shaw (1856-1930), de Engelse schrijver en criticus, leed in het begin van zijn leven maandelijks aan heftige hoofdpijnaanvallen.

Was het een gevolg van een zittend leven ? vroeg hij zich af, voortdurend hard werken en slechts zo nu en dan wat thee, alcohol en vlees. ‘Ik wil léven maar ik krijg niet meer dan anderhalf uur per dag om stoom af te blazen…’

‘Bijgevolg hoopt diep stoom zich op, wordt giftig en explodeert zij ten slotte eenmaal in de maand in een afschuwelijke hoofdpijn.’

Eens per maand, tot hij 70 was, leed Bernard Shaw aan vreselijke hoofdpijn, die altijd een dag duurde. Op een middag toen hij net weer hersteld was van een aanval, werd hij voorgesteld aan Nansen. Hij vroeg aan de beroemde poolreiziger of hij ooit een medicijn voor hoofdpijn ontdekt had. ‘Nee,’ zei Nansen met een blik van verbazing.

‘Heeft U ooit geprobeerd een medicijn tegen hoofdpijn te vinden?’ ‘Nee.’

‘Is dat nou niet verbazend!’ riep Shaw uit, ‘U heeft er uw hele leven aan besteed om de Noordpool te ontdekken, die niemand ter wereld ook maar iets kan schelen, en u heeft zelfs niet geprobeerd een medicijn tegen hoofdpijn te vinden, waar ieder levend mens om zit te springen.’

Shaw groeide in de loop van zijn leven geleidelijk naar een vegetarische levenswijze, maar het bracht hem nauwelijks verlichting. Toen hij 70 was stapte hij af van zijn toenmalig gebruikelijke dieet – bonen, erwten en macaroni – en ging over op verse vruchten, verse groenten, waarmee hij zijn hoofdpijnen vrijwel geheel verdreef.

Vereenvoudigd uitgedrukt, zouden wij het verschijnsel hoofdpijn kunnen omschrijven als een “toxiciteits-symptoom”. Alle oorzaken die tot deze “vergiftiging” kunnen leiden, moeten op het appèl verschijnen. Het is belangrijk dat men deze informatie grondig doorneemt. Zij is niet enkel nuttig voor hoofdpijnlijders, maar ook voor alle anderen, die al of niet aan (andere) gezondheidsproblemen lijden, maar die begaan zijn met hun gezondheid als positief gegeven. Ik begrijp de gevoeligheid die rond het begrip “toxiciteit” hangt. Men brengt het woord “vergif” in verband met totaal andere stoffen, dan deze die hier in deze context worden bedoeld. Men denkt vooral aan snel werkende vergiften, waarvan men duidelijk, zwart op wit, de bewijzen ziet. Dat er ook toxines zijn, die slechts zeer langzaam de lichamelijke functies aantasten en verstoren, en waarvan wij de werking niet aanvaarden, en die aan de basis liggen van onze beschavingsziekten, wordt niet begrepen. Tot de zgn. ‘toxines’ kunnen wij rekenen : alle niet met de menselijke natuur verenigbare voedings- en/of genotmiddelen. Ook verkeerde combinaties van in wezen wel aanvaardbare voeding, maar ook buitensporige hoeveelheden, slechte eetstijl, (eten onder) spanningen, kunnen ervoor zorgen dat de stofwisseling bemoeilijkt wordt, waardoor in het organisme zelf toxische – ongewenste- producten worden gevormd. Toxiciteit is een belangrijk thema bij hoofdpijn, migraine, zenuwaandoeningen, maar ook bij reuma, ontstekingsverschijnselen enz.

Toxiciteit is geen individueel fenomeen. Iedereen heeft te maken met toxiciteit. Binnen het organisme lopen dagelijks duizenden processen fout. Tot op zekere hoogte ondervindt het organisme daar nauwelijks of geen hinder van, door de goede werking van de buffersystemen. Deze buffersystemen zijn in hun werking afhankelijk van onze algemene vitaliteit. In belaste perioden, of wanneer men door de zware emoties en door fysieke vermoeidheid verzwakt is, zal de werking van deze buffersystemen minder efficiënt zijn. Bovendien is er tussen verschillende personen een totaal verschillend vermogen in de capaciteiten van de buffersystemen. Er zijn mensen met een algemeen verhoogde gevoeligheid; er zijn mensen met een sterke, stabiele constitutie. Mensen wiens gevoeligheid verhoogd is, reageren krachtiger op “pijn”. Dat betekent nog niet, dat de personen die minder of helemaal niet reageren, minder hinder ondervinden van bepaalde toxiciteit. Zij reageren niet, of niet meer. Hun organisme heeft de toxiciteit aanvaard en tolereert de afwijking. We zijn dan verleid om te zeggen dat men er “immuun” voor geworden is, maar we moeten daarmee voorzichtig zijn. Bij gebrek aan signaal en bij gebrek aan symptomen, zouden mensen overmoedig kunnen worden en ineens de volle rekening krijgen.

Het is mogelijk dat ze een natuurlijke capaciteit hebben om belastende toxines en zuren te isoleren, te compenseren en af te voeren. Het is verwonderlijk dat de zwaarst vervuilde personen, over het algemeen niet meer reageren. Men kan dit niet-reageren als een voordeel zien, maar het is in feite een nadeel. Men verliest de natuurlijke signaalfunctie, waardoor men in een kritieke situatie terechtkomt. Hoe vaak hoort men niet zeggen : “Zo’n sterke persoon, nooit ziek geweest, en nu ineens…”

Het bestrijden van de (hoofd)pijn, is het bestrijden en het vermijden van de stroom van toxines. Vergeten wij niet dat het menselijk organisme nooit in de geschiedenis blootgesteld werd aan dergelijke massale mogelijkheden waardoor het zich kan intoxiceren.

Beweeg meer

Je wou nog meer tips om af te komen van die suikerverslaving? Wist je dat een actief trainingsprogramma of krachtig bewegen in het algemeen het verlangen naar suiker verlaagt?

Regelmatig sporten of alle vormen van actieve lichaamsbeweging helpen om het verlangen naar suiker te verslaan. Door slechts 20 minuten per dag krachtig te trainen, wordt de afgifte van endorfine en de productie van dopamine gestimuleerd. Waarom is dit zo belangrijk? Dagelijkse eetbuien op suiker geven herhaaldelijk dopamine vrij in de nucleus accumbens (het beloningscentrum van de hersenen), vergelijkbaar met de manier waarop de hersenen van een drugsverslaafde dopamine afgeven telkens wanneer ze drugs gebruiken.

Dus eigenlijk zal lichaamsbeweging de productie van dopamine op dezelfde manier stimuleren als suiker, dus de volgende keer dat je trek hebt in suikerhoudende producten, ga dan een tijdje sporten en je zult merken dat je verlangen zal verdwijnen. En als je klaar bent met sporten, maak dan een heerlijke puur fruitsmoothie met wat toegevoegd bladgroen om volledig te voldoen aan de glucosebehoefte van je hersenen en om je spieren aan te vullen.

Waarom willen we van geraffineerde suiker af?
In SuikerVrij lezen we : “Geraffineerde suiker is dodelijk als het wordt opgenomen door mensen, omdat het alleen dat oplevert wat voedingsdeskundigen omschrijven als “lege” of “naakte” calorieën. Het mist de natuurlijke samengang met mineralen die aanwezig zijn in het oorsprong-product, suikerbiet of suikerriet. Bovendien is suiker erger dan niets, omdat het het lichaam van kostbare vitaminen en mineralen berooft en deze uitloogt, door de eis dat zijn spijsvertering, ontgifting en eliminatie het hele systeem doordrenkt.”

“Zo essentieel is het evenwicht in ons lichaam dat we op veel manieren weerstand kunnen bieden tegen de plotselinge schok van een zware suikerinname. Mineralen zoals natrium, kalium en magnesium (uit groenten) en calcium (uit de botten) worden gemobiliseerd en gebruikt in chemische transmutatie; er worden neutrale zuren geproduceerd die proberen de zuur-alkalische balansfactor van het bloed terug te brengen naar een meer normale toestand.

“Suiker die elke dag wordt ingenomen (we spreken nog niet eens over ‘ieder uur”), produceert een continu zure toestand en steeds meer mineralen zijn nodig van diep in het lichaam in een poging de onbalans te corrigeren. Om het bloed te beschermen, wordt zoveel calcium weggenomen uit de botten en tanden die rotten en algemene verzwakking begint.

“Een overmaat van suiker beïnvloedt uiteindelijk elk orgaan in het lichaam. Maar wat is overmaat? Voor sommige mensen tien gram per dag – voor anderen vijftig of tachtig gram? Aanvankelijk wordt het in de lever opgeslagen in de vorm van glucose (glycogeen). Omdat de capaciteit van de lever beperkt is, zorgt een dagelijkse inname van geraffineerde suiker (boven de vereiste hoeveelheid natuurlijke suikers waarmee het lichaam kan werken, mèt zijn begeleidende stoffen) ervoor dat de lever snel expandeert als een ballon. Wanneer de lever tot zijn maximale capaciteit is gevuld, wordt de overmaat glycogeen in de vorm van vetzuren terug in het bloed gebracht. Deze worden naar elk deel van het lichaam gebracht en opgeslagen in de meest inactieve gebieden: de buik, de billen, de borsten en de dijen. Wanneer deze relatief onschadelijke plaatsen volledig zijn gevuld, worden vetzuren vervolgens verdeeld over actieve organen, zoals het hart en de nieren. Deze beginnen te vertragen; uiteindelijk degenereren hun weefsels en gaan zwemmen in het vet (of vervetten). Het hele lichaam wordt beïnvloed door hun verminderd vermogen en er ontstaat een abnormale bloeddruk. Het parasympathisch zenuwstelsel wordt aangetast; en organen die erdoor bestuurd worden, worden inactief of verlamd. (Normale hersenfunctie wordt zelden beschouwd als zijnde zo biologisch als de spijsvertering.)

“De bloedsomloop en de lymfatische systemen zijn verzadigd en gaan lijken op een hindernissenparcours. De kwaliteit van de rode bloedlichaampjes begint te veranderen en de nadruk komt te liggen op de productie van een overvloed aan witte bloedcellen, terwijl de aanmaak van weefsel (regenererende activiteiten) wordt vertraagd. De tolerantie tegen endogene en exogene toxines vergroot. Nu kan je dit toejuichen, maar het is een teken van dalende gezondheid. Vooral dat de krachtige interventies tegen alle vreemde substanties en activiteiten in ons lichaam wordt beperkt, is een dringend signaal dat er een ongewenste evolutie voordoet. We kunnen niet goed reageren op extreme aanvallen, of ze nu koude zijn, hitte, muggen of microben. Overmatig gebruik van suiker heeft een negatief effect op het functioneren van de hersenen.

“De sleutel tot ordelijke hersenfunctie is glutaminezuur, een essentiële verbinding die in veel groenten voorkomt. De B-vitaminen spelen een belangrijke rol bij het delen van glutaminezuur in antagonistischcomplementaire verbindingen die een “voortgaande” of “controlerende” reactie in de hersenen produceren. B-vitamines worden geproduceerd door symbiotische bacteriën die in onze darm leven.

Voor lezers die meer expertise willen hebben dan de “experten” die verklaren dat een glas sinaasappelsap “erger is dan een glas coca-cola”, is er deze verhelderende brochure / gedrukt of digitaal. Je leest hier alles wat je moet weten om bevrijd te worden van de voedingsrover nummer één: geraffineerde suiker.

Zin om aan te sluiten bij het digitaal PûrNatûr-abonnement of wil je iedere nieuwe editie afzonderlijk aanschaffen? Het eerste boekje is “Wat ze niet wisten”, een inleidend boekje op de standpunten van Dr. Shelton en de vroege hygiënisten, en “Artritis Genezen”, een verzameling van artikels over reumatische aandoeningen en hoe natuurlijk leven en voeding daar iets kan aan doen. En, er staan nog 15 andere boekjes te wachten, en dat voor maar 39 euro, of ieder boekje afzonderlijk. Betalen op de Natur-El-rekening.

MSM

MSM (Methyl-sulfonyl-methaan) is organisch zwavel. Zwavel is het derde (gerelateerd aan kalium) grootste voorkomende mineraal in het lichaam, na calcium en fosfor. Dit lijkt veel mensen te verbazen, omdat we niet veel horen over de behoefte aan zwavel zoals veel van de andere mineralen. We hebben eigenlijk veel minder zink en chroom nodig dan zwavel.

Hoewel zwavel in elke cel van het lichaam aanwezig is, wordt het in de hoogste concentratie aangetroffen in bindweefsels zoals kraakbeen, collageen en elastine. Zwavelbindingen zijn een belangrijk structureel onderdeel van al het bindweefsel. Bindweefsel komt overal in het lichaam voor – vooral de gewrichtsweefsels, slijmvliezen – de longen, sinusholte, mond, enz., en onze huid. Het ondersteunt en verbindt onze interne organen, vormt de wanden van bloedvaten en verbindt spieren met botten. Collageen houdt water vast en geeft het bindweefsel zijn flexibiliteit.

Het lichaam gebruikt zwavel als een structurele component (in combinatie met andere voedingsstoffen, vooral vitamine C en aminozuren) om voortdurend nieuwe gezonde cellen aan te maken om oude te vervangen. Als het lichaam niet de juiste voeding krijgt voor dit proces, inclusief zwavel, zal het lichaam in plaats daarvan zwakke disfunctionele cellen produceren. Littekenweefsel is een uitstekend voorbeeld van het resultaat van onvoldoende voedingsondersteuning terwijl het lichaam zichzelf probeert te herstellen.

Zwavel komt voor in knoflook, uien, diverse koolsoorten, radijs, waterkers, eieren, en is een onderdeel van sommige aminozuren.

De volgende voordelen zijn aangetoond door MSM-suppletie:

  • Verbetert de gewrichtsflexibiliteit, vermindert stijfheid en zwelling van artritis-achtige aandoeningen.
  • Verbetert de bloedsomloop en celvitaliteit.
  • Vermindert pijn geassocieerd met systemische inflammatoire aandoeningen zoals artritis.
  • Vermindert littekenweefsel dat artritis-achtige aandoeningen verder verergert, pijn doet toenemen en mobiliteit vermindert.
  • Verbreekt calciumafzettingen: artritis kan worden veroorzaakt door overtollig calcium, omdat het kan migreren naar zachte weefsels en afzettingen kan vormen. De weefsels worden verkalkt en de cellen werken niet meer normaal. MSM is in staat om de zwakke bindingen van calcium in de gewrichtsvloeistof te verbreken. Dit geldt waarschijnlijk ook voor nierstenen.
  • Vermindert allergieën: MSM versterkt de natuurlijke barrières van het lichaam tegen allergenen. Orale MSM heeft de allergische reactie op pollen en op voedingsmiddelen verlicht. MSM is even goed of beter dan de traditionele antihistaminica, maar zonder de bijwerkingen.
  • Verbetert astma: MSM versterkt ook de longen tegen allergische reacties. Het helpt bij het reguleren van de vloeistof die het luchtwegoppervlak bedekt.
  • Vermindert snurken.
  • Verbetert de huidskleur en vermindert littekens.
  • Vermindert verstopte neus (sinusitis).
  • Verbetert spijsverteringsstoornissen, d.w.z. constipatie, diverticulitis, colitis ulcerosa, de ziekte van Crohn, parasieten, enz.
  • Verbetert de mondweefsels (tandvleesontsteking). (Zentner)

Golfers, joggers, tennisliefhebbers, honkbalspelers en allerlei soorten atleten waarderen de pijnverlichting die ze krijgen van MSM. Het helpt gewoon om de gewrichten soepel te laten bewegen.

Deficiëntiesymptomen zijn onder meer trage wondgenezing, littekenweefsel en gewrichtsaandoeningen zoals artritis en huidproblemen. In de afgelopen jaren is MSM een populair voedingssupplement geworden omdat het zo heilzaam is voor zoveel mensen.

De Engelse cardioloog Aseem Malhotra, voelt zich gefrustreerd: ‘Ik herstel harten en tegelijk zie ik dat mijn patiënten even later junkfood geserveerd krijgen in het ziekenhuis’. De British Medical Association aanvaardde zijn motie om te trachten alle junkfood uit de ziekenhuizen te bannen. Maar zijn inspanning liep uit op een sisser. Nochtans zou een dergelijke ingreep ook voor het personeel heilzaam zijn, want maar liefst zestig procent van de verpleging en de helft van de andere gezondheids-werkers in Engeland lijden aan overgewicht of obesitas. Een honderdtal personeelsleden van een ziekenhuis in Manchester nam de uitdaging aan en zette zichzelf zeventig dagen lang op een suikervrij dieet. Het resultaat was een gewichtsverlies van vier tot tien kilogram en vele getuigenissen over een betere conditie en welbevinden. Dit kleine experiment bewijst dat waar een wil is, er ook een weg is, maar tegelijk ook dat er een politieke omslag moet komen om de voedselcrisis en de obesitasepidemie te tackelen. Schrijfster en milieuactiviste Naomi Klein stelde het al: ‘Change the system, not the climate’. Er zal geen verandering in de voedselproductie en -consumptie plaatsvinden, zonder het systeem van produceren radicaal om te slaan.