Categorie: Nieuwe Publicaties

het volgende artikel is een onderdeel van folder Z201 / geschreven door Robin Hur, auteur van ‘Food Reform, Our Desperate Need’.

Osteoporose, wat ‘poreuze botten’ betekent, is de basis van het hele zogenaamde ‘verouderingsproces’; het veroorzaakt de vergankelijkheid van de ouderdom en laat in zijn kielzog een maalstroom van ouderdomsgerelateerde degeneratieve aandoeningen achter. Osteoporose is het gevolg van een verraderlijk proces van botdemineralisatie, dat gedurende een periode van vele jaren de botten berooft tot wel de helft van hun oorspronkelijke calciumgehalte. De botten blijven kwetsbaar en zwak, en tot overmaat van ramp komt veel van het verloren botcalcium terecht in de wanden van de bloedvaten, de huid, de ogen, de gewrichten en verschillende inwendige organen.

Het calcium dat in de bloedvaten terechtkomt, veroorzaakt verharding van de slagaders; wat in de huid terechtkomt, veroorzaakt rimpels. In de gewrichten neemt het dolende botcalcium de vorm aan van artritische afzettingen, in de ogen neemt het de vorm aan van cataract en in de nieren en de blaas wordt het wat wij kennen als stenen. Osteoporose is dus (letterlijk) de bron van een breed scala aan degeneratieve processen.

De ontwikkeling van osteoporose is nu in verband gebracht met kanker, maar zelfs vóór de ontdekking van de kankerrelaties hadden gerontologen geconcludeerd dat het ‘verouderingsproces’ zich concentreert op de overdracht van calcium van de harde weefsels (botten) naar de zachte weefsels (huid, slagaders). Hieruit volgt dat het intact houden van de botten, dat wil zeggen het voorkomen van osteoporose, neerkomt op het voorkomen van de degeneratie van het ouder worden zelf. Het valt te betwijfelen of de botten van westerlingen ooit volledig volwassen zullen worden. Het staat echter buiten twijfel dat op een bepaald moment in de volwassenheid hun botcalcium begint weg te ebben en in de bloedbaan wordt meegevoerd. Na verloop van tijd wordt de gehele skeletstructuur poreus, broos en zwak. Als leden van die verzwakte structuur hebben de wervels de neiging om mee te geven aan de belasting van de romp, zodat de rug vaak krom, samengedrukt en pijnlijk wordt. Dat zijn kenmerken van osteoporose, en bij het begin ervan heeft het individu de neiging om voorover te buigen en centimeters van zijn of haar lengte te verliezen. Spontane fracturen van de wervels komen vaak voor, evenals fracturen van de heupen, armen en benen. Alle botten blijven kwetsbaar voor breuken, die, als ze toch optreden, langzaam genezen.

Uit onderzoek aan de Universiteit van Tennessee blijkt dat vrouwen gewoonlijk osteoporose ontwikkelen na de menopauze, maar dat mannen de ziekte normaal gesproken pas oplopen als ze begin zestig zijn. Uit ander onderzoek blijkt dat beide geslachten op veel jongere leeftijd ernstige botverliezen ervaren.

Grimmige berichten over het verlies van botcalcium in Amerika mogen niet worden opgevat als de stelling dat osteoporose, en wat wij ‘veroudering’ noemen, onvermijdelijk is. Een slechte houding is het kenmerk van osteoporose, en Sula Benet beschrijft de houding van de Abchaziërs als ‘ongewoon rechtopgaand, zelfs tot op hoge leeftijd’. Oudere Abchaziërs hebben geen last van spontane breuken, maar als ruiters en bergbeklimmers breken ze soms wel botten en als zulke breuken toch optreden, zijn ze gewend snel en volledig te genezen, wat niet het geval zou zijn als ze aan osteoporose zouden lijden.

Van honderdjarigen uit Vilcabamba is, met de woorden van Grace Halsell, ‘bekend dat ze gezonde botten hebben’. Honderd jaar oude Vilcabambans werken nog steeds op het veld, buigen de hele dag, en vertonen geen nadelige gevolgen. Mevrouw Halsell meldt dat ze nog nooit heeft gehoord dat een oudere Vilcabamban is gevallen en een arm, been of heup heeft gebroken. Ze voegt eraan toe dat ze niet één Vilcabamban heeft gezien die hinkte of gehandicapt was.

Andere groepen die osteoporose weten te voorkomen zijn onder meer de Hunza’s en de Yucatan Maya’s. Net als de Abchasiërs en Vilcabambas leven deze groepen op traditionele manieren en volgen ze eiwitarme, voornamelijk vegetarische diëten. En gezien de manier waarop groepen die een op vlees gebaseerd dieet volgen met de leeftijd afnemen, bestaat er weinig twijfel over dat dit het dieet is van de Hunza’s, Abchasiërs, ea. in plaats van hun levensstijl, die hen in staat stelt osteoporose te voorkomen. De zware vleesetende Masai-mannen, Eskimo’s en Groenlanders ontwikkelen al op zeer jonge leeftijd osteoporose. De Eskimo’s raken normaal gesproken verbogen, gekrompen en gehandicapt als ze eind twintig zijn, terwijl de Groenlanders op hun dertigste vervallen. Het interessantste geval is echter dat van de Masai. De mannetjes van de stam brengen hun vormingsjaren door met zwerven met hun kudde, waarbij ze het bloed en de melk van de dieren drinken en slechts kleine hoeveelheden plantaardig voedsel eten. Dan, ongeveer twintig jaar oud, vertrekken ze voor een periode van twee jaar als krijger, gedurende welke tijd ze proberen alleen van vlees te leven. Na de krijger-periode, terwijl ze nog maar begin twintig zijn, migreren ze naar de dorpen van de stammen, waar ze met gebogen ruggen, verminderde lengte en verzwakte lichamen aankomen, waarna ze door de vrouwen van het dorp worden verzorgd tot ze sterven. Dit is het probleem: de vrouwen van de stam, die in de dorpen blijven (terwijl de mannen zich voeden met vlees en oorlog voeren), verbouwen en eten plantaardig voedsel, en blijven vrij van osteoporose.

Onderzoek dat osteoporose en eiwitrijke diëten met elkaar in verband brengt, zet de fundamenten van de moderne voeding op zijn kop. In de woorden van Drs. Ammon Wachman en Daniel Bernstein van Harvard, “is de associatie (van op vlees gebaseerde diëten) met de toenemende gevallen van verlies van botmassa met de leeftijd onontkoombaar.” Ze gaan zo ver dat ze zeggen dat het de moeite waard zou zijn om een ​​dieet te overwegen dat de nadruk legt op groenten en fruit en slechts een bescheiden hoeveelheid melk. De hoofdendocrinoloog van het Jewish Hospital in St. Louis erkent dat “vegetariërs minder last hebben van osteoporose dan mensen die veel vlees eten en een hoge eiwitinname hebben.” De relatie tussen een hoge eiwitinname en het verlies van botcalcium was in april het onderwerp van een belangrijke toespraak voor de voedingsdeskundigen van het land. De spreker was dr. Helen Linkswiler, die als hoofd van de afdeling Voeding van de Universiteit van Wisconsin pionierde op het gebied van eiwit-calciumonderzoek. Dr. Linkswiler en haar collega’s zijn er vast van overtuigd dat een hoge eiwitinname ervoor zorgt dat de botten wegebben. Een groeiend aantal voedingsdeskundigen delen deze mening, waaronder twee van ‘s werelds toonaangevende autoriteiten op het gebied van eiwitten en calcium, Doris Calloway van Cal-Berkeley en Mark Hegsted van Harvard.

In de eerste eiwit-calciumstudies werd ontdekt dat een eiwitinname van 140 gram per dag ervoor zorgde dat jonge mannen hun botcalcium verloren met een snelheid van 3% van de totale botmassa per jaar. De proefpersonen bleken niet in staat zich aan te passen aan de hoge eiwitinname, en als ze zo snel calcium verloren, zouden ze halverwege de vijftig helemaal geen botten meer hebben gehad. Uit latere onderzoeken bleek dat jonge mannen geen botverlies ondervonden als ze een dieet volgden dat minder dan 50 gram eiwit per dag bevatte. Maar toen hun eiwitinname werd verhoogd tot 95 gram per dag, hing hun vermogen om hun botten intact te houden af ​​van de hoeveelheden calcium en fosfor. De 95 gram eiwit per dag resulteerde in relatief kleine verliezen aan botcalcium. Maar toen het dieet realistischere (zij het nog steeds gunstige) hoeveelheden calcium en fosfor bevatte, resulteerde de 95 gram eiwit per dag in calciumverliezen ter grootte van 2% van het totale lichaamscalcium per jaar. In dat tempo zou het ongeveer vijftien jaar duren voordat de jonge mannen ernstige osteoporose ontwikkelden. Er moet op worden gewezen dat de gemiddelde eiwitinname van jonge Europese mannen hoger is dan 95 gram per dag.

zie verder in Z201/ Osteoporose, de sleutel voor veroudering / over de relatie fosfor en calcium.