Medicijnen op de testbank

Sommige mensen stellen zich de vraag waarom farmaceutische medicijnen – en nu vaccins – op de medische testbank een goedkeuring krijgen en scoren in hun claims – terwijl veel alternatieven falen in hun test…

Hoe is het mogelijk dat chemische medicijnen ooit een positieve quotering kunnen krijgen, terwijl veel alternatieve producten worden van de hand gewezen als kwakzalverij en onwerkzaam?”

In feite hoeven we daarover niet eens verwonderd te zijn. De testbank is iets wat door mensen ontworpen is en waar men vooraf bepaalt wat men bewezen wil zien. Laten we ons om te beginnen geen illusies maken, maar veel medicijnen zijn “straf spul”. Een arts verklaarde recent: “wat we vergeten is dat we de kanker onder controle hebben. We kunnen de kanker schaakmat zetten. Maar dat de patiënt begeeft, is niet onze schuld. We hebben ons werk gedaan en de kanker is op zijn minst bestreden, ook als de patiënt is overleden (aan een andere ziekte).”

Medicijnen zijn door en door bestudeerde fracties die op het terrein als magische substanties reacties ontketenen, nauwkeurig vast te stellen, meetbaar, doseerbaar, gemakkelijk leerbaar aan patiënten en gemakkelijk voorschrijfbaar voor artsen.

Binnen bepaalde verwachtingen, kan de werking grotendeels voorspeld worden, terwijl de neveneffecten beschreven zijn en de patiënt gewaarschuwd is.

Alternatieve therapieën aan de andere kant, is een heel ander verhaal. Even grillig als het leven zelf, kunnen de effecten diametraal tegenover de verwachtingen liggen, omdat het doel anders is. Alternatieve therapie wil niet onderdrukken, geen processen tot stilstand brengen, die juist een doel en reden van bestaan hebben, maar willen het lichaam bijstaan om precies dat doel met meer precisie en kracht uit te voeren. Alternatieve therapie is ook meestal niet één enkele actie, één product of kruid… maar de samenwerking van zoveel mogelijk factoren, beginnend bij het vermijden van zoveel mogelijk oorzaken en het scheppen van zoveel mogelijk genezende omstandigheden, met daarnaast de ondersteunende hulpmiddelen (klei, houtskool, propolis, H2O2, kruiden en kruidenextracten, supplementen …)

Je ziet dus dat het gaat om een volledig programma en geen afgelijnd uniek product. Maar wat is het resultaat? Echte genezing – uit de diepte – en geen symptoomonderdrukking. Vergeet niet dat vanaf het gebruik van het eerste medicijn, we al bezig zijn de normale acties van het lichaam te onderbreken. Dat is geen genezing, maar in de meeste gevallen legt het de basis voor een nieuwe ziekte. Maar mensen lezen over dergelijke testen, waaruit klassieke medicijnen met glans tevoorschijn komen… en waarin alternatieven “in hun hemd worden gezet”. Dat is niet de realiteit. Het zijn twee werelden die niet met elkaar kunnen worden vergeleken, omdat het concept en de methode tegengesteld zijn. Wat zijn de alternatieven waard? Iemand verklaarde het zo “Ze zijn op zijn minst zelf geen bron van ziekte”. Dat is het minimale voordeel. Maar goed ingezet, maken ze een deel uit van de ziektepreventie, en in een aangepast kader helpen ze het lichaam om te doen wat niemand of niets kan verwezenlijken: het lichaam helpen ZICHZELF TE GENEZEN. Er zijn geen genees-middelen, er zijn geen genezers, het lichaam doet het allemaal zelf – soms ondanks alle tussenkomsten, vergiftigingen en mishandelingen…

Uitnodiging volgende activiteit :

  • Zondag 5 september – 14 uur : Voordracht : 14 uur : Melk zonder Melk

  • presentatie van het nieuwe digitale Melk-zonder-Melk-boek / “ZuivelVrij” : waarom melk niet de ideale voeding is voor volwassen mensen / ook niet voor het behoud van sterke botten

  • 15.30 uur : keuze tussen : Wandeling in de omgeving (bij mooi weer) / of deelnemen aan de gespreksronde

  • 17 uur afsluiting met proeverij

  • inschrijven op voorhand vereist (beperkt aantal deelnemers) via mail info@natur-el.org of 0484 40 50 05

  • deelnamekosten : 5 euro / deelnemen aan wandeling alleen is ook mogelijk.
  • Paardebloemwortel

    Kan een simpel kruid als paardebloem iets betekenen in de bestrijding van diabetes en leverbeschadiging ?

    Om te beginnen heeft elke aandoening oorzaken en net zoals supplementen geen tekorten kunnen compenseren als de voeding als geheel niet deugt, kunnen ook kruiden de diepe bressen in onze verdediging niet rechttrekken, wanneer de basis van de voeding en de levenswijze wordt verwaarloosd. Paardebloemblad- en wortel, zie ik als een verlengstuk van de voeding, een stukje vergeten voeding, wellicht omdat we veel andere keuzes hebben en het niet moeten zoeken bij deze “‘noodvoeding” die we meestal kennen onder de naam “wilde groenten”.

    Hoewel de meeste mensen paardenbloem (Taraxacum officinale) beschouwen als een vervelend onkruid, wordt de plant al lang in de kruidengeneeskunde gebruikt om de spijsvertering te bevorderen en de eetlust te stimuleren. De hele paardenbloemplant van wortel tot bloesem is eetbaar met een licht bittere, witlofachtige smaak.

    De wortel zelf wordt soms geroosterd om caffeïnevrije paardenbloemkoffie te maken, maar dit zou ik niet aanbevelen. Bij gebruik voor therapie kan de gedroogde of verse wortel worden verwerkt tot thee, tincturen, afkooksels (infusies) en kompressen. In de traditionele Chinese en Indiaanse geneeskunde wordt paardenbloemwortel al lang gebruikt om maag- en leveraandoeningen te behandelen. Kruidkundigen weten dat het kan helpen bij de behandeling van vele aandoeningen, waaronder acne, eczeem, hoog cholesterol, brandend maagzuur, gastro-intestinale stoornissen, diabetes en zelfs kanker. Sommige beweringen worden beter ondersteund door onderzoek dan andere.

    Paardebloem is ook bekend als pu gong ying in de traditionele Chinese geneeskunde en simhadanti in de Ayurvedische praktijk. De volksnaam “pissebloem” en de Franse bijnaam “pissenlit” verwijzen beide naar het diuretische effect van de wortel.

    Waarom Paardebloemblad en -wortel toevoegen aan de voeding, of het gebruiken voor therapie ?

    Ondanks het lang gebruik in de traditionele kruidentherapie, is er weinig wetenschappelijk bewijs dat het medicinaal gebruik van paardenbloemwortel ondersteunt. Hoewel er dier- en laboratoriumonderzoeken zijn geweest, zijn er maar weinig overgegaan tot proeven bij mensen. Het meeste onderzoek is gesponsord door belanghebbenden. Geen enkele industrie heeft er baat bij dat mensen de oplossingen voor hun gezondheidsproblemen in hun eigen tuin vinden, dus we moeten niet hopen dat er spoedig grootschalig onderzoek zal zijn dat zal aantonen hoe het gebruik van paardebloemblad voeding voor de lever is, die de lever helpt optimaal te functioneren, waardoor de positieve neveneffecten zijn : een mooie huid, een normale afscheiding en gebruik van insuline, een stabiele suikerspiegel, en alle andere bijverschijnselen die we met “gezondheid” associëren.

    Dit zijn enkele conclusies die voortkomen uit het onderzoek :

    Hoge Bloeddruk

    Sommige wetenschappers zijn van mening dat de diuretische eigenschappen van paardenbloem medische toepassingen hebben, waaronder de behandeling van prediabetes of premenstrueel opgeblazen gevoel en het vasthouden van water (oedeem).

    Diuretica, ook bekend als ‘plaspillen’, worden vaak gebruikt voor de behandeling van hoge bloeddruk, hartfalen, leveraandoeningen en sommige soorten nieraandoeningen. Sommige wetenschappers zijn van mening dat de diuretische eigenschappen van paardenbloem medische toepassingen hebben, waaronder de behandeling van prediabetes of premenstrueel opgeblazen gevoel en het vasthouden van water (oedeem). Medicijnen veroorzaken bijwerkingen, waaronder spierkrampen, hoofdpijn, duizeligheid en veranderingen in de bloedsuikerspiegel. Dit kan worden voorkomen door het gebruik van paardebloemwortel.

    Een onderzoek uit 2009, onder toezicht van de National Institutes of Health, vond dat een enkele dosis paardenbloemextract per dag de frequentie van het urineren, maar niet het volume, verhoogde bij de 28 vrijwilligers binnen vijf uur na een dosis.

    Hoewel de onderzoekers niet konden bepalen hoe paardenbloem dit effect veroorzaakte, leert de frequentie/het volume dat het extract werkt bij irritatie van de blaas en wellicht is zijn waterafdrijvend effect gewoon een resultaat van een verbeterde werking van de lever.

    Huidbeschadiging

    In de volksgeneeskunde wordt gedroogde paardenbloemwortel vaak vermalen tot een pasta en gemengd met water om een ​​verzachtende pasta te creëren voor huidaandoeningen zoals acne, eczeem, psoriasis, huiduitslag en steenpuisten.

    Hoewel er weinig bewijs is dat paardenbloem deze aandoeningen beter of sneller kan behandelen dan de huid aan zichzelf over te laten, lijkt het milde anti-inflammatoire en jeukwerende eigenschappen te hebben, die wellicht opnieuw in relatie staan met de werking van de lever. Onderzoek leert ook dat paardebloemwortel kan helpen om schade door de zon te voorkomen.

    Een onderzoek uit 2015 uit Canada meldde dat paardenbloemextract schadelijke ultraviolette B-straling (UVB) kan blokkeren wanneer het op de huid wordt aangebracht, waardoor deze wordt beschermd tegen schade door de zon en het risico op huidkanker wordt verlaagd.

    Hoewel dit een mogelijke weg suggereert voor de ontwikkeling van medicijnen, is het ook bekend dat paardenbloem bij sommige mensen contactdermatitis veroorzaakt (meestal van het witte melksap), vooral bij kinderen. Als zodanig moet je voorzichtig zijn bij het aanbrengen van paardenbloemextract op de huid om een ​​allergische reactie te voorkomen.

    Diabetes

    Van paardenbloemwortel wordt aangenomen dat het antidiabetische eigenschappen heeft vanwege een oplosbare vezel die bekend staat als inuline. Inuline bevat een complex koolhydraat dat bekend staat als fructooligosaccharide (FOS) dat de groei van gezonde bacteriën in het maagdarmkanaal ondersteunt en de ongezonde elimineert. Dit alleen al verhoogt de insulinegevoeligheid door de suikerstroom van de darm naar de bloedbaan te vertragen, waardoor pieken in de bloedsuikerspiegel of insulinespiegels worden voorkomen.

    Een evaluatie uit 2016 van onderzoeken van de Universiteit van Aarhus in Denemarken suggereerde dat paardenbloemextract ook de pancreascellen stimuleert om insuline te produceren, de bloedsuikerspiegel beter onder controle te houden en hyperglykemie te voorkomen.

    Leverbeschadiging

    Paardebloem wordt vaak geconsumeerd als tonicum dat de lever “reinigt”. Een studie uit 2010, gepubliceerd in de Journal of Ethnopharmacology, meldde dat muizen die een extract van paardenbloemwortel kregen, een significante vertraging van de progressie van leverlittekens (fibrose) ervoeren in vergelijking met muizen die een placebo kregen. Volgens het onderzoek was het extract in staat om de primaire cellen die betrokken zijn bij fibrose, de zogenaamde hepatische stellaatcellen, te inactiveren. Hierdoor werd de oxidatieve stress op de lever vrijwel opgeheven, waardoor de lever kon genezen en langzaam kon regenereren.

    Kanker

    Voorlopig onderzoek suggereert dat paardenbloemwortel veelbelovend kan zijn als middel tegen kanker. Het doet dit door apoptose te induceren, ook bekend als geprogrammeerde celdood, in bepaalde kankercellen. Apoptose tast alle cellen van het lichaam aan, waardoor oude cellen kunnen worden vervangen door nieuwe. Bij kanker stopt de apoptose, waardoor de tumorcellen ongehinderd kunnen groeien.

    Een studie uit 2012 van de Universiteit van Windsor in Canada meldde dat paardenbloemwortelextract in reageerbuisstudies apoptose in pancreas- en prostaatkankercellen kon induceren, waardoor hun groei werd vertraagd of hun verspreiding werd voorkomen. In deze studie werden geen andere kankerceltypes onderzocht. Verschillende latere onderzoeken hebben aangetoond dat verschillende extracten van paardenbloemwortels apoptose bij leukemie en melanoom konden veroorzaken. Ik ken in ieder geval één man die meer dan 20 jaar lang dagelijks rekende op paardebloem om zijn kanker onder controle te houden. Zo moeilijk is het advies niet om elke dag een theelepel gemalen paardebloemwortel te gebruiken op de lege maag, of het op te lossen in wat water, een kruidenthee of een soep of smoothie.

    De onderzoeken zijn veelbelovend, maar zoals ik eerder opmerkte is er maar weinig belangstelling om serieuze grootschalige onderzoeken te doen naar kruiden, voeding, levenswijze… en die dan voldoende onder de belangstelling te brengen. Om er een algemene regel van te maken, is verder onderzoek nodig voordat paardenbloemwortel kan worden aanbevolen voor de preventie of behandeling van kanker, maar ik neem aan dat een dergelijk advies nooit iemand kwaad heeft gedaan. .

    Zijn er waarschuwingen of situaties waar paardebloem schade kan veroorzaken?

    Paardebloemwortel wordt over het algemeen als veilig beschouwd en wordt door volwassenen goed verdragen als het met mate wordt geconsumeerd. Sommige mensen kunnen zeldzame bijwerkingen krijgen, waaronder maagzuur, diarree, maagklachten en een geïrriteerde huid. Dit heeft meestal te maken met het witte melksap in verse paardebloemwortel en bloemstengel. Dit wordt meestal vermeden door het te gebruiken in gedroogde vorm. Paardebloem bevat jodium en latex, dus vermijd het als je allergisch bent voor een van deze stoffen.

    En in relatie tot medicijnen?

    Paardebloem kan een wisselwerking hebben met bepaalde medicijnen, hetzij door te beïnvloeden hoe het medicijn in de bloedbaan wordt opgenomen, door de lever wordt gemetaboliseerd of via de urine uit het lichaam wordt verwijderd. Het is natuurlijk dubbel wanneer iemand probeert via klassieke middelen de gezondheid op de sporen te krijgen, terwijl het eerste wat natuurlijke middelen doen – en dat is zeker van toepassing op paardebloem – is het lichaam te helpen om zich te bevrijden van lichaamsvreemde substanties, inclusief de medicijnen. Het zijn twee werelden die diametraal tegenover elkaar staan en dat wordt door weinig mensen begrepen. Mensen die op twee paarden wedden en een beetje van het ene en een beetje van het andere ‘snoepen’, hebben wellicht niet het verhoopte effect.

    Hoeveel moet je gebruiken om resultaat te hebben ?

    In feite zijn er geen standaardadviezen, en het hangt af van wat er nog meer in de therapie voorkomt. Slechts zelden wordt een therapie alleen maar op paardebloem(wortel) gebouwd.

    • Verse paardenbloemwortel: 2 tot 8 gram per dag
    • Paardenbloemwortelpoeder: 3 tot 4 gram gemengd met 150 milliliter warm water
    • Paardebloemthee-infusie: 1 eetlepel gehakte wortel (gedroogd) gemengd met 150 milliliter heet water gedurende 20 minuten laten trekken en afzeven.
    • Verse wortelextract met minstens 10% actieve stoffen: 1 tot 2 eetlepels per dag
    • Gedroogd paardenbloemextract: 0,75 tot 1,0 gram per dag

    Nota :

    Paardebloem absorbeert gemakkelijk pesticiden, zware metalen (zoals lood, nikkel, koper en cadmium) en andere stoffen uit de omgeving, dus het is over het geen goed idee om wilde paardenbloem te eten als de zuiverheid van de grond, het water en de lucht zijn niet bekend. Gebruik het nooit uit een industrieel vervuilde omgeving / ook met een industrieel verleden.

    De beste tijd om paardenbloemwortel te oogsten

    Paardebloemwortel wordt traditioneel in de herfst geoogst wanneer de concentraties inuline het hoogst zijn. Omdat de wortel chemicaliën in de grond absorbeert, vermijdt het oogsten van wortels langs wegen, opritten, septic tanks, zwembaden, airconditioningunits of barbecueroosters.

    Als je de geoogste wortels niet meteen wilt gebruiken, kun je ze in een dehydrator drogen en maximaal een jaar in een glazen pot bewaren. Indien correct gedroogd, zou de buitenste pel een donkere kleur moeten hebben, terwijl de binnenste kern roomwit zou moeten blijven.

    Volgende activiteit :

    Uitnodiging :

    • Zondag 5 september – 14 uur : Voordracht : 14 uur : Melk zonder Melk
    • presentatie van het nieuwe digitale Melk-zonder-Melk-boek / “ZuivelVrij” : waarom melk niet de ideale voeding is voor volwassen mensen / ook niet voor het behoud van sterke botten
    • 15.30 uur : keuze tussen : Wandeling in de omgeving / of deelnemen aan de gespreksronde
    • 17 uur afsluiting met proeverij
    • inschrijven op voorhand vereist (beperkt aantal deelnemers) via mail info@natur-el.org of 0484 40 50 05
    • deelnamekosten : 5 euro
    • deelnemen aan wandeling alleen is ook mogelijk.

    Wat is Urinezuur ?

    Urinezuur is één van de organische uitscheidingsproducten; ontstaan uit het cellulaire functioneren (metabolisme-stofwisseling). Zoals al de andere afvalproducten, is het schadelijk voor de weefsels, en onvoldoende afgescheiden veroorzaakt het arthritisme, reumatische aandoeningen en andere ernstige stoornissen : nierstenen en galstenen, nierziekten, arteriosclerose… Er werd verondersteld dat urinezuur in de lever omgezet wordt in ureum en vlug verwijderd wordt door de nieren, maar recente proeven bewijzen dat urinezuur niet veranderd wordt in het menselijk lichaam maar dat dit alleen in het lichaam van de vleesetende dieren (honden, wolven, tijgers, …) plaats vindt. De menselijke lever, zoals deze van de primaten bezit deze kracht niet omdat het organisme van de mens gebrek heeft aan uricase, een hydrolitisch ferment dankzij hetwelk urinezuur veranderd wordt in allantoïne en gemakkelijk afgevoerd wordt door de nieren. De eliminatie van urinezuur gebeurt via de nieren van de mens, een orgaan dat snel overrompeld wordt door de overvloed aan urinezuur, afkomstig van een rijke voeding aan vlees en andere eiwitconcentraten. Melk bevat geen urinezuur, alsook steriele eieren niet, terwijl bevruchte eieren er een weinig bevatten na de processus van incubatie. Fruit bevat geen urinezuur. Uiteindelijk, de voeding die er het meest bevatten zijn vlees en levertraan, in kleinere hoeveelheid vindt men er in de groenten en asperges, in aardappelen vindt men er sommige sporen van. Urinetherapie is bij wijlen populair. Het uitwendig gebruik ervan kan geen probleem zijn. Het kan helpen om de juiste huid-pH te bereiken (alhoewel deze ook van binnen uit geregeld wordt). Er zijn ons gevallen bekend van wondbehandeling met succes. Het inwendig gebruik van eigen urine is een tegennatuurlijke gewoonte en in het beste geval kan het nemen van een kleine hoeveelheid helpen als een controle test. In de homeopathie, waarbij men het gelijke met het gelijke geneest, zij het dan steeds in verdunning, bewijst men zeer duidelijk dat urine een afvalproduct is en dat het lichaam het liever kwijt dan rijk is. Men moet deze therapie zien in het licht van de “remedies”, niet in een perspectief van gezonde lichaamshuishouding waarbij oorzaken en risico’s worden vermeden en gezondheid wordt betracht door gezond te leven.

    Hoge urinezuurspiegels in het bloed, medisch bekend als hyperurikemie, kunnen optreden als er sprake is van een toename van de productie van urinezuur in het lichaam of een slechte uitscheiding van urinezuur via de nieren. Urinezuren worden normaal gesproken in het lichaam aangemaakt wanneer chemische stoffen, purines genaamd, door het lichaam worden afgebroken. Een hoog urinezuurgehalte in het bloed kan leiden tot aandoeningen zoals jicht (d.w.z. jichtartritis waarbij urinezuurkristallen zich afzetten in gewrichten, vooral rond de grote tenen van de voeten), nierfalen en nierstenen. Bovendien zijn hoge urinezuurspiegels in het bloed recentelijk in verband gebracht met cardiovasculaire aandoeningen zoals hypertensie.

    Normale urinezuurwaarden in het lichaam variëren tussen 3,5 en 7,2 milligram per deciliter (mg/dL). Factoren die kunnen leiden tot hoge urinezuurspiegels in het bloed zijn onder meer; het consumeren van voedingsproducten die rijk zijn aan purines, zwaarlijvigheid, overmatig alcoholgebruik, genetica, traag werkende schildklier, algemene verzuring, diabetes, leukemie en nierfalen. Houd er rekening mee dat sommige diëten, vasten en sporten de urinezuurspiegel tijdelijk kunnen verhogen.

    Hier zijn enkele tips en goede praktijken om te overwegen bij het omgaan met hoge urinezuurspiegels in het bloed;

    • Zorg ervoor dat je voldoende waterrijke voeding gebruikt (groenten, fruit, sappen), aangevuld met water, want water is nodig om urinezuur uit het lichaam te verwijderen.
    • Houd er ook rekening mee dat het drinken van water alleen weinig impact heeft op de aanwezigheid van urinezuur. Behalve een draagmedium zijn andere componenten nodig als basische stoffen, enzymen en zuurstof, om urinezuur uit het lichaam te krijgen. Water dreunt alleen tijdelijk de concentratie.
    • Verminder de consumptie van purinerijk voedsel zoals dierlijke voeding, maar ook linzen, spliterwten, eiwitten en melk.
    • Eet voeding die rijk is aan vezels, met name oplosbare vezels (lijnzaad, chia, diverse groenten en psylliumvezels).
    • Vermijd de consumptie van alcohol, tabak en cafeïne omdat deze stoffen de uitscheiding van urinezuur uit het lichaam remmen.
    • Verminder ook de suikerconsumptie (industriesuiker, alle geconcentreerde en geïsoleerde bronnen van suiker), omdat suiker de uitscheiding van urinezuur verstoort.
    • Probeer te houden van een uitgebalanceerde voeding zoals we die al vaker hebben voorgesteld, en vermijd het eten van gefrituurd en sterk bewerkt voedsel.

    Purines zijn nauw verwant aan urinezuur, daarom kan het eten van veel voedsel met een hoog purinegehalte het urinezuurgehalte in het bloed verhogen. Wanneer purinerijke voedingsmiddelen worden afgebroken, worden ze urinezuren die in geval van een pathologie die aan urinezuur is gelinkt, de toestand kunnen verergeren. Het nemen van een voeding met een laag purinegehalte kan de niveaus van urinezuur in het lichaam effectief verlagen. We hebben zo vaak bewezen gezien hoe mensen die stopten met het eten van dierlijke voeding, snel over hun jicht-lijden heen waren. Als dat niet zo was, moesten we de volgende stap onderzoeken: of ze in plaats van vlees en vis meer gebruik begonnen te maken van voedingsmiddelen zoals peulvruchten, meestal uit angst voor te weinig eiwitten. Ook asperges – hoeveel gezonde eigenschappen ze ook lijken te hebben – kunnen in dit geval op de lijst van de verboden voeding komen.

    Maar het is niet alleen de aanwezigheid van purines die het doet. Kikkererwten bv. zijn eigenlijk folaatrijke voedingsmiddelen die juist kunnen helpen de hoeveelheid urinezuur in het lichaam te verminderen. Daarom zal het verhogen van de inname van kikkererwten helpen om het niveau van urinezuur in het lichaam effectief onder controle te houden. Je hebt ze dagelijks nodig in je voedingsplan, voor de beste resultaten.

    Jicht is één van de duidelijkste gevolgen van purine-stapeling, met ontstekingen in de gewrichten, gewoonlijk beginnend bij de grote teen. Veelal volstaat het om drie maand de dierlijke voeding stop te zetten en in de plaats fruit en groenten te eten, om voor zichzelf te bewijzen wat de juiste voeding kan doen.

    Zuur fruit ontzuurt

    Je hebt vorige Nieuwsbrief gelezen, waarin Shelton aantoont hoe dat werkt dat zuur fruit ontzuurt… Maar de vraag hoe de organische zuren “ontzuurd” worden, bleef open.

    “Om de organische zuren te neutraliseren, moet het organisme zuurstof leveren, maar ook, wanneer de hoeveelheid zuur de individuele organische mogelijkheden van het ogenblik overschrijdt, belangrijke substanties zoals calcium.

    Vanaf het moment dat het oxiderend vermogen wordt overschreden, bestaat de mogelijkheid van verzuring. En gezien verzuring geneutraliseerd moet worden, zal de kans bestaan dat vanaf dat moment zelfs zuur fruit roofbouw pleegt op basische stoffen.

    Calcium en andere basische stoffen moeten dan toegevoegd worden om vrije zuren te neutraliseren.

    Op welk moment de oxidatiecapaciteit wordt overschreden, kan sterk verschillen van mens tot mens. Ook de toestand van de maag kan hierin een rol spelen.

    Ragnar BERG vernoemt de zuurvergiftigingsverschijnselen tijdens een niet gemodereerde kuur van citroen(sap).

    CARTON heeft op dit punt sterk aangedrongen, na vastgesteld te hebben dat de meerderheid van hen die fruit eten of er het geheel hun voeding van maken, dat ze vaak boven hun grenzen gaan. Hij beschuldigt zuur fruit van het grootste kwaad en heeft ze geklasseerd in de categorie van acidifiante (verzurende) voeding. Hij heeft er ook planten aan toegevoegd zoals wortelgroenten, witte groenten of de gebleekte bladgewassen.

    Voor velen was Carton een onheilsprofeet. Hij maakte geen omwegen en durfde het aan om de risico’s van ieder voedingsmiddel afzonderlijk te beschrijven.

    ” Elke soort bezit op het domein van het oxiderend vermogen, op het vlak van om te springen met zuren, een beperkte capaciteit. Een tijdelijke overdaad is niet schadelijk. Het bufferend vermogen is voldoende bij machte om de ongeregeldheden van iedere dag op te vangen, als ze niet tot het uiterste gaan.”

    > Vele gevallen (zoniet alle) waar spijsverteringsstoornissen voorkomen door het gebruik van zuur fruit zijn niet veroorzaakt door het gebruik van zuur fruit of aan het zuur zelf maar door onjuist gebruik.

    > Vele mensen die zuur fruit niet verdroegen, die kloegen van fermenatie en kolieken, wanneer ze fruit gebruikten samen met zetmeelsoorten, mogen rustig fruit nemen, op voorwaarde dat de vruchten alleen gebruikt worden of met een weinig avocado. Sommige zuren konden zo verdwijnen.

    Een vastenkuur op water gedurende enkele dagen geeft over het algemeen aan een“zure maag” de mogelijkheid om zuur fruit te verteren zonder moeilijkheid, in de grenzen van ieders mogelijkheid. Wanneer men echter fout op fout maakt, irritatie op irritatie, komt het organisme er niet toe om orde te scheppen. Hoe dan spreken van “evenwicht” ?