Wetenschap, manipulatie, Medicijnen

Hoe diep sommige waters kunnen zijn !

Sommige lezers hebben me in het verleden gewaarschuwd, “om niet altijd op de kap van de geneeskunde te zitten”, maar ik kan het niet laten, enerzijds door mijn persoonlijke ervaring,  anderzijds door de verhalen die ik hoor van mensen die misleid zijn of die zelfs te goedertrouw verkeerd zijn behandeld. 

En zelfs indien het een onbesproken groep zou zijn, dan is er nog één ongelijkheid, en dat is dat wie je ook bent, of waar je ook bent, je nooit aan de greep van de medische wereld kunt ontkomen. Je hebt vrijheid van therapie, maar hoe vrij ben je daarin ? In 2005 kwam er uit de medische wereld nog een aanval op de homeopathie en de alternatieve geneeswijzen – om ze buiten de wet te stellen en de dokters die deze beoefenen te doen ophouden “om de fondsen te roven die beter kunnen besteed worden”.

In mijn jeugdjaren moet mijn zus me bij herhaling vragen gesteld hebben, waarop ik niet verder inging. Ik ken de vragen of de omstandigheden niet meer, maar ik ken wel het resultaat. Ze zei : “Wel als je niets zegt, is dat een teken dat je er mee instemt…” Die opmerking is zo sterk blijven hangen, dat ze me inwendig roert. Wanneer ik onjuistheden zie of hoor, kan ik moeilijk mijn lippen op elkaar houden.

In dit geval moet ik oprecht zeggen dat ik er niét mee instem en om die reden voel ik mij verplicht om te spreken, in de hoop dat ik toch hier of daar iemand wakker maak uit zijn slaap en hem of haar bewust kan maken, dat medicijnen niet zijn wat ze voorgeven en dat genezen niet in  handen is gegeven van personen of instanties, maar de mooie taak is van ieders lichaam zelf. 

Het volgende artikel is een vertaling van een essay door Hans Ruesch van de “educate-yourself organisatie.

“De waarheid over genezingen zonder medicijnen, zal je nooit te horen krijgen, tenzij deze de belangen verdedigt van degenen die de censuur uitoefenen. Ongeacht of deze genezingen werden tot stand gebracht door toedoen van chiropractors, naturopaten, osteopaten, gebedsgenezers, kruidendeskundigen, of dokters die hun hersenen gebruiken, kan je er zelden iets gedetailleerd over lezen in de grote dagbladen.”`

Het gebeurde rond 1930 dat Morris A. Bealle, voormalig uitgever van de stadskrant The Washington Times and Herald was, en waarin een machtig plaatselijk energiebedrijf elke week een grote advertentie plaatste. Door deze trouwe publicatie die een stevige basis gaf voor het uitgeven van de krant, was het voortbestaan verzekerd en had Morris A Bealle toch op zijn minst één zorg minder. 

Maar zoals het verhaal van Bealle zelf vertelt, nam de krant op een zekere dag positie omdat sommige lezers benadeeld werden door de slechte diensten van de machtige energieproducent en de eerste die de gevolgen daarvan droeg was Bealle, die vaststelde dat de advertenties werden ingetrokken, en dat niet enkel van de energieproducent, maar tevens van de gasmaatschappij, de telefoonmaatschappij en andere grote firma’s die zich verenigden om de uitgever op de knieën te krijgen.

Die dag gingen Bealle’ s ogen open over wat men noemt “de persvrijheid”, en hij besloot om een eind te maken aan zijn uitgeversbedrijf. Hij kon het zich financieel veroorloven om de boeken te sluiten, maar niet alle krantenuitgevers kunnen dat. 

Bealle gebruikte zijn professionele ervaring om een beetje dieper te graven naar de zogenaamde persvrijheid, en kwam tevoorschijn met vernietigende bewijzen, die hij uitgaf onder de namen : The Drug Story, en The House of Rockefeller. Het feit dat hij, ondanks zijn veelvuldige relaties en vertrouwd te zijn met de wereld van de uitgevers, hij zijn boek niet eens in druk kreeg, totdat hij zijn eigen uitgeverij begon (The Columbia Publishing House, Washington 1949), is een teken aan de wand. Het bewijst de stille, maar harde censuur in het Land waar Vrijheid hoog in het vaandel staat. Ondanks het feit dat The Drug Story een van de belangrijkste werken kan genoemd worden over de relatie tussen gezondheid en de politiek, dat ooit in Amerika werd gepubliceerd, werd het nooit toegelaten in de erkende boekhandels, en werd er ook nooit een recensie over geschreven door een krant met naam. Het werd praktisch exclusief per post verkocht. Ondanks dat kende het boek in 1970, zijn 33e druk, zij het onder een ander label (Biworld Publishers, Orem, Utah)

Zoals Bealle aanhaalde, wordt een zaak gezien als winstgevend, zodra het geïnvesteerd kapitaal minstens 6% per jaar opbrengt. Sterling Drug, Inc., de spil en de belangrijkste maatschappij binnen het Rockefeller Drugimperium, met zijn 68 dochterondernemingen, behaalden winstmarges van $23.463.719, na aftrek van de belastingen, in 1961  op investeringen van $43.108.106 – of m.a.w. 54% winst. Squibb, een ander door Rockefeller gecontroleerd bedrijf, maakte in 1945 geen 6% maar 576% winst op de waarde van zijn eigendommen en investering. 

Dat was  tijdens de “vette jaren van de Tweede WereldOorlog, toen de Legerautoriteiten nauw samenwerkten met het Medisch Bureau van de Navy, die niet alleen optraden als verspreiders van het geloof in de medicamenten, maar die ze werkelijk in het lichaam van de soldaten en mariniers dwongen, met een gigantisch resultaat van 200 miljoen inspuitingen. Is het dan verwonderlijk, vroeg Bealle, dat de Rockefellers en hun pleitbezorgers in het Voedselagentschap, de Openbare Gezondheidsdiensten, de Federale Industriële Commissie, de Zakencommissie, het Medisch Corps van het Leger, hebben samengespannen om elke andere vorm van geneeskunde die het gebruik van medicijnen ontmoedigt, uit te schakelen ?”

‘Het laatste jaarrapport van de  Rockefeller Foundation’, rapporteerde Bealle, ‘specifieert de geschenken die het heeft gegeven aan collega’s, instituten en openbare agentschappen, tijdens de voorbije 44 jaar. In totaal gaat het om meer dan een half miljard dollar. De colleges leren  natuurlijk aan de studenten al de medicijnenlarie die het Rockefeller pharmaceutisch instituut heeft opgesteld. Zoniet zouden de donaties stopgezet worden, zoals het geval is met de dertig colleges in de V.S. die geen therapieën op basis van medicijnen ondersteunen. 

Zoals Moris Bealle zei, staat de American Medical Association (AMA) achter het Drugstrust, en nemen kwakzalverdokters aan om te getuigen in de aanvaardingscommissie, hoewel ze niets van het product weten. De situatie in Europa is niet anders dan in Amerika. Voor de tweede wereldoorlog opereerde deze vooral vanuit Duitsland. Na de tweede wereldoorlog smolten de belangen van de Duitse en Amerikaanse chemie- en pharmaceuticareuzen in elkaar en bepalen wereldwijd in grote lijnen de gevoerde politiek. Door het feit dat het een machtige werkgever betreft met duizenden vertakkingen en secundaire industrieën, is men voorzichtig om hiertegen op te treden, wat altijd in het voordeel werkt en de belangen van de groep verder vergroot. 

Therapievrijheid is een mooi ideaal, maar als je je eens wil terugtrekken om te vasten, of tot rust te komen en de natuur het genezingswerk te laten doen, kan je nergens heen. Er is geen enkele voorziening voor opvang of infrastructuur. Er zijn geen vergoedingen voorzien voor dokters of therapeuten die misschien ooit zin zouden krijgen om zoiets uit te werken, laat staan dat ze bovendien riskeren hun erkenning kwijt te raken. En bij het eerste probleem dat zich voordoet, zou hen worden verweten dat ze “nagelaten hebben om de noodzakelijke hulp te bieden”. 

Gezien er niet veel hoop op beterschap is op dit terrein, kan ik alleen de raad van Mosséri meegeven, namelijk dat iedereen die deze weg wil bewandelen, het in stilte voor zichzelf ziet waar te maken, zonder iemand te irriteren, zodat men niet aan het recht raakt om je kinderen met zorg en liefde op te voeden en hen de diepe waarheden van de natuur en het leven mee te geven, als een onuitwisbare indruk.  

Veenbessen

Veenbessen, vruchten met therapeutische mogelijkheden

pastedGraphic.png

Een hulp voor acute en chronische condities

Veenbessen werden vroeger “kraanbessen” genoemd door de Pelgrims die zich als eersten in New England vestigden. Ze deden dit omdat de meeldraden van de bloem op de snavel van een kraanvogel lijken. 

De inheemse Indianen, vooral de Wampanog-stam, introduceerden de bessen bij de kolonisten, en toonden hen hoe ze te gebruiken voor pemmikan-koeken (gedroogd en tot koeken geperst vruchtvlees). Maar de kolonisten gaven hun eigen tint aan de veenbes, ze gebruikten ze gestoomd en gezoet in pudding en taarten. Ongesuikerde veenbessen zijn zuur van smaak.

John Josselyn schreef “An Account of Two Voyages to New England Made During the Years 1638, 1663 (Boston: William Veazie, 1865), waarin hij de veenbes aantrekkelijk voorstelde aan zijn Europese lezers: “Eerst zijn ze lichtgeel, nadien rood, en zo groot als een kers; sommige zijn perfect rond, andere ovaal, met een ondeugdelijke zure smaak… daarenboven zijn ze excellent tegen scheurbuik.” 

De Europeanen begonnen de veenbessen te verwarmen en te koken en gebruikten ze in sausen, gebak en taart, terwijl ze er suiker of honing aan toevoegden om ze zachter van smaak te maken.

Van alle bessen die ik ken, is de veenbes waarschijnlijk de moeilijkste om te kweken. Je hebt een moerassige grond nodig, die je eerst vijf jaren moet bewerken voor je een eerste oogst hebt. De kweker moet het moeras van alle planten ontdoen, alles gelijk maken, de bodem voorbereiden, de klimplanten planten en een gesofisticeerd watersysteem installeren. Het is ook belangrijk om een paar bijenkorven te plaatsen om er zeker van te zijn dat de bloemen bevrucht worden. Daarom moeten de bessenplanten gesnoeid worden en moeten de uitlopers met zand bedekt worden zodat het gewas meer recht groeit. Veenbessen zijn zeer gevoelig voor temperatuurschommelingen, zodat telers steeds op hun hoede moeten zijn. In de lente zijn ze gevoelig voor vrieskoude, zodat de telers ze meestal beschermen door onder water te zetten. Vandaag worden de bessen geoogst door ze machinaal te plukken, of door ze te laten overstromen, waardoor de bessen vanzelf loskomen.

Het therapeutisch gebruik gaat terug tot de 17e eeuw, waarin de bes bekend stond als bloedverbeteraar, tegen maagklachten, leverproblemen, braakneigingen, verlies van eetlust, en veel andere. In Oost-Europa werden veenbessen traditioneel gebruikt tegen koorts en in de kankertherapie.

Urineweginfecties voorkomen

Infecties van de urinewegen verschijnen even veel bij mannen als bij vrouwen. Toch lijken vrouwen er gevoeliger voor met het ouder worden, omdat de vrouwelijke urethra (de buis, waardoor de urine uit het lichaam vloeit) veel korter is dan die van de mannen, en dus sneller bacteriën in de blaas toelaat.

Dergelijke infecties besmetten meestal de blaas en de urethra. Occasioneel kan de infectie zich uitbreiden naar de nieren. Wanneer de symptomen optreden zijn ze meestal niet specifiek, zoals, koorts, rillingen, geïrriteerdheid, en een verlies van honger. Meer uitgesproken symptomen zouden erop wijzen, dat er iets mis is in het genitaal-urinair gebied: pijn en branderig gevoel tijdens het urineren; meer naar het toilet moeten gaan, pijn in de benedenbuik; bloederige, wolkachtige, of  kwalijk ruikende urine.

Medisch onderzoek heeft aangetoond dat veenbessensap dit probleem kan oplossen. In het programma “CBS This Morning”, van 9 maart 1994, leverde Dr. Howard Tormon hiervan klinisch bewijs. Twee maanden later in de “Tufts University Diet & Nutrition Letter (mei 1994) toonde een nieuwe studie van een groep wetenschappers uit Boston aan, dat de oude volkswijsheid, om als therapie, veenbessensap te drinken, wel degelijk wetenschappelijk te bewijzen is.

Onderzoekers keken naar twee groepen van oudere vrouwen die urine hebben die bacteriën en witte bloedcellen bevat – tekenen die erop wijzen dat er een infectie aan de gang is – zelfs al zijn er geen merkbare symptomen aanwezig. Eén groep dronk elke dag 250 cc. veenbessensap, terwijl de anderen een ‘placebo’ drankje gebruikten, dat er hetzelfde uitzag en ook naar veenbessensap smaakte, maar er niks van bevatte.

Na zes weken, daalde het percentage van de bacteriën en witte bloedcellen in de urine bij de sapdrinkers – en bleef laag tijdens de zes maande durende studie. Omdat de bacteriën die de infecties veroorzaken niet overleven in een zure omgeving, veronderstellen de wetenschappers dat het drinken van het zuur-producerende sap het probleem hielp voorkomen.

De laatste theorie hierover echter is, volgens Dr. Mark Monane, één van de dokters die betrokken zijn in de studie in Boston, dat een substantie die in de veenbessen zit, de probleem-bacterie ervan weerhoudt om aan de wanden van het urinetraject vast te hechten, waar ze kan vermenigvuldigen en symptomen zoals pijnlijk urineren kan veroorzaken. Verder onderzochten Israëlische onderzoekers een paar jaar geleden diverse sappen en ontdekten dat veenbessensap en blauwe bessensap een substantie bevatten die verhindert dat bacteriën blijven kleven.

Omdat antibiotica niet geschikt zijn om van het probleem verlost te raken, of omdat sommige personen er allergisch op reageren, is het verstandig om veenbessen als alternatieve therapie te gebruiken. Veenbessensap, samen met colloïdaal zilver zijn een ideale combinatie om occasionele of chronische (urineweg)-infecties te behandelen.

Veenbessensap zal voor veel mensen te bitter zijn om te drinken. Daarom is een veenbessensap-cocktail – een mix van sap, water en zoetmiddel- zo populair bij de meeste mensen. Ingevroren sapconcentraat kan effectiever zijn om urineweg-infecties te voorkomen, dan de gebottelde sapcocktail. Elke dag een glas sap drinken wordt aanbevolen. Er is ook veenbessen poederconcentraat, in capsules  die je in de meeste natuurwinkels kan kopen.

Jicht genezen met veenbessensap

Jicht is een storing van het purine-metabolisme, die meestal bij mannen voorkomt. Meestal ontstaat het door de consumptie van vlees. Jicht wordt gekenmerkt door een verhoogde, maar variabele zuurgraad en een hevige, terugkerende, acute artritis die plotseling opkomt door de kristallen afvalstoffen van natriumuraat in de verbonden weefsels en vooral in het kraakbeen. De polsen, ellebogen, knieën, en enkels zijn de meest gevoelige delen van het lichaam voor iemand die aan deze storing lijdt.

Heinermann geeft een voorbeeld van één van zijn patiënten : “Tony Arrellano is rond de vijftig en leed al ze een negen jaar aan jicht. Hij had verschillende soorten medicatie geprobeerd, maar zonder succes. Hij vertelde, dat hij niet wist wat hij dan zo anders deed. Na een tijdje van vragen stellen, ontdekte ik dat hij het minste pijn had tijdens Thanksgiving en Kerstmis. Dit zette mij ertoe aan om zijn eetgewoonten tijdens deze periode van nabij te bekijken. “Wel, we gaan allen samen met de wagen naar het huis van mijn zuster aan de overkant van de stad”, vertelde de man uit Chicago. “Dan gaan we aanzitten aan de meest gevulde tafel die je ooit gezien hebt.” Ik vroeg Tony van wat hij dan het meeste at. Hij antwoordde onmiddellijk, “Veenbessen! Man! Wat hou ik daarvan! Dit was de belangrijke voedingssleutel die ik zocht. Ik schreef hem een paar keer per week veenbessensaus en veenbessensap voor. “

“In de Amerikaanse vakpers vielen twee onafhankelijk van elkaar gepubliceerde berichten op, die nauw aan elkaar gerelateerd zijn. Beide gaan over veenbessen (cranberries), die op de belangrijkste nationale feestdag van Amerika, Thanksgiving, een hoofdbestanddeel vormen van het traditionele diner. 

In de afgelopen jaren was de productie een stuk groter, terwijl de vraag stagneerde. Daardoor zijn de prijzen behoorlijk gedaald. Reden voor de Cranberry Marketing Commission om voor het eerst in dertig jaar voor het volgende oogstjaar een productiebeperking tot 5,4 miljoen vaten voor te stellen, plus een quotum per producent van 85% van het voorgaande volume. 

Het overschot is steeds sterker opgelopen en bedroeg na het seizoen van 1999 maar liefst 3 miljoen vaten. Daarom viel des te meer op dat bij de begroting van het defensiebudget voor 2001 in de Senaat een pleidooi werd gehouden voor de gezonde eigenschappen van veenbessen en een beroep op het Pentagon werd gedaan om de consumptie hiervan door de soldaten op de bases en in het veld met voorrang te stimuleren.” Bron: LBActualiteiten, 2000 nr. 19, 16-06-2000

Veenbes info-fiche : 

> Veenbessen zijn lichtrood tot donkerrood van kleur en hebben een ovale vorm. Er zijn zowel Europese als Amerikaanse veenbessen die lichte verschillen vertonen  op het gebied van smaak en kleur. 

Aankooptijden : 

> Veenbessen zijn van september tot april vers verkrijgbaar. Let er bij aankoop op dat de bessen mooi glanzend en stevig zijn. Daarbuiten : bevroren of gedroogd.

Bewaren 

> U kan ze enkele weken in de oorspronkelijke verpakking in de koelkast bewaren. Veenbessen zijn geschikt om in te vriezen. 

Bereiding 

> Veenbessen zijn enorm populair tijdens de kerstperiode en worden vaak gekookt gegeten in diverse gerechten en in combinatie met andere warme vruchten. Door hun bitter-zure smaak, worden ze bijna altijd gekookt met suiker. Veenbessen worden vaak verwerkt tot compote of gebruikt in gebak en taart. Voor het allerbeste resultaat is rauwe verwerking in ieder opzicht aanbevolen. Rauwe sapbereiding, al of niet in combinatie met andere vruchten is aangewezen. Ook in totaalsappen of vruchtenmoes- of saus mogen de bessen meegemixt worden.

> Bevroren bessen laten zich probleemloos verwerken in rauwe bereidingen. 100 gram bevroren veenbessen per persoon kunnen dagelijks toegevoegd worden aan een verse vruchtenbereiding van 500 à 600 gram en zijn voldoende voor het therapeutisch effect. 

Gezondheid 

> Veenbessen zijn rijk aan vitamine C. 

Voedingswaarde per 100 g 

 Energie 49 kcal  205 kJ 

 Vezels 4,2 g 

 Koolhydraten 12,68 g 

 Vet 0,20 g 

 Eiwit 0,39 g 

 Water  86,54 g 

Calcium 7 mg 

Vitamine C 13,5 mg

Veenbessen op Terschelling

Terschelling is een Internationaal bekend vogelgebied. Ten noorden van Oosterend staat een veldbiologisch station, waaruit de natuurreservaten Noordsvaarder, Landerumheide en Bosplaat en het prachtige duingebied Koegelwieck in de gaten wordt gehouden. In de duinpannen komt een merkwaardige flora voor, onder meer de zeer zeldzame addertong. Terschelling leeft van landbouw en veeteelt. In de beschutte duinen worden de veenbessen gekweekt. Zeevaart, zeesleepvaart en zeilmakerij vullen de inkomsten aan.

Het beste van de Wadden. 

Het waddengebied is een van de meest unieke natuurgebieden van Europa. Jaarlijks broeden er miljoenen vogels in de ongerepte natuur, de zeehonden  zwemmen daar vrank en vrij rond. Alleen door de harmonie tussen natuur en  mens kunnen er een keur van bessoorten groeien. Voor Ekoland was daarom de keuze niet moeilijk: wilde duindoornvruchten en cranberries voor de biologische bereidingen zonder  toegevoegde suiker. 

St. Donatus, een begrip op Texel 

De groei, bloei en pluk van deze bessen wordt verzorgd door St. Donatus.  Dit bedrijf is jaren geleden begonnen met de enige vorm van landbouw die  milieuvriendelijk is: de biologische landbouw. Onlangs zijn onder het merk ‘Wadden’  producten geintroduceerd: Dankzij dit initiatief hebben veel  vakantiegangers kennis gemaakt met biologische producten. Twee jaar geleden is Donatus onder de naam Waldfrucht een  samenwerkingsverband aangegaan met een Friese waddenboeren om te starten met het in cultuur brengen van duindoornstruiken. 

Skylge voor de beste cranberries 

Wat Donatus is voor Texel is Skylge op Terschelling. Dit bedrijf heeft  zich enige jaren geleden volledig toegelegd op de teelt van cranberries.  De cranberries zijn eigenlijk per toeval door schipbreuk op Terschelling terechtgekomen,  maar ze groeien uitstekend bij het klimaat op dit Waddengebied. 

Ekoland maakt dankbaar gebruik van de Skylge cranberries voor haar bereidingen.

Als de blaas van streek raakt

Blaasproblemen. 

De meest voorkomende problemen van de urinewegen en de blaas, zoals  brandend gevoel bij het urineren, kleine beetjes en veelvuldig urineren,  worden veroorzaakt door bacteriën die zich in de urinewegen vermenigvuldigen. Deze blaasproblemen komen vooral bij vrouwen voor. Vrouwen zijn veel  vatbaarder dan mannen, omdat de urinebuis van de man veel langer is  dan bij de vrouw. Natuurlijk ontstaat de ontsteking op een voedingsbodem die gedragen wordt door verzwakking of irritatie van de blaas. 

Oorzaak van Blaasproblemen. 

Meer dan 90 % van de gevallen van blaasproblemen gaat gepaard met de aanwezigheid van grote concentraties Escherichia Coli, een bacterie die gewoonlijk in de  omgeving van het rectum wordt aangetroffen. Uit onderzoek is gebleken dat de E-Coli bacterie zich aan de blaaswand hecht en daardoor  kan deze bacterie de blaas niet verlaten via de urine. Meerdere omstandigheden zorgen voor een verhoogde kans op blaasproblemen: 

  • Irritatie van de blaas en urineleiders door bijtende  of irriterende stoffen in de urine, bv. na  het eten van  een maaltijd waarin scherpe specerijen zijn verwerkt.  

– Hoge zuurconcentratie van de urine

– Afkoeling van het onderlichaam 

– Bij verminderde weerstand (gezondheid)

– Tijdens de zwangerschap 

– Tijdens en na de overgangsjaren 

– Bij verzakking van de baarmoeder. 

Klachten en verschijnselen: 

– Pijn en/of branderig gevoel bij het urineren 

– Hevige en frequente aandrang tot urineren 

– Sterk ruikende urine 

– Spanningsgevoel onder in de buik 

Veenbessen : urinaire deodorant. 

Interessant is dat de veenbes de zuurgraad van de urine dermate  verlaagt dat de productie van de sterke ammoniakgeur beperkt wordt. Iets waar incontinente patiënten vaak last van hebben door de  gefermenteerde urine. 

Veenbes kan daarom ook gebruikt worden als urinaire  deodorant. 

Strijd tegen de pudding

Are Waerland, één van de pioniers in de reformbeweging

pastedGraphic.png

Hoewel Waerland als grondlegger van het vegetarisch / hygiënistisch voedingssysteem wellicht niet de bekendheid geniet die hij verdient, kunnen zijn ideeën sommigen inspireren om “iets te doen” aan hun levenswijze en voeding. 

Are Waerland (1876-1955) was één van de kopstukken van de vegetarische beweging.  Deze Zweedse filosoof studeerde geneeskunde om zijn eigen zwakke gezondheid te verbeteren.  Zo kwam hij tot een voedingstherapie met veel rauwe groenten, fruit en granen.

Toen de twintigjarige rederszoon uit Ekenäs in Nijland / Zweden zich in 1896 liet inschrijven op de faculteit filosofie aan de universiteit van Helsingfois, volgde hij daarmee eerst en vooral zijn filosofische overtuiging.

Het materialisme was volgens hem de hoofdschuldige aan de vervalverschijnselen  van onze cultuur.  Zijn ziekelijke toestand verhinderde hem zijn studies voort te zetten.  Hierdoor stond hij steeds sceptischer tegenover de conventionele methodes van de klassieke geneeskunde.  Voortaan hield hij zich nog enkel bezig met medische problemen.

Hij verdiepte zich eerst en vooral in het begrip “gezondheid”.  Dit werd echter in geen van de bekende medische woordenboeken verklaard, noch aan de universiteiten onderwezen.  Het Engelse openluchtleven had hem al lang geïmponeerd.  Hij besloot om naar Engeland te emigreren om daar het geheim van de gezondheid op te sporen en de studies van geneeskunde aan te vatten.  Door zelfstudie definieerde hij uiteindelijk gezondheid als: de geschiktheid om zonder lichamelijke klachten alles wat men in aanleg heeft, ongestoord tot ontwikkeling te brengen. 

Ziekte daarentegen kon enkel het gevolg zijn van een zich losmaken van de verbondenheid met de natuur en een verwaarlozing van haar grondprincipes.

Bijgevolg heeft iedere mens die door een beschavingsziekte is getroffen, voor het herstel van zijn gezondheid als taak: de echte verbondenheid met de natuur zo lang na te streven tot men zijn lichaam niet meer voelt.  

Are Waerland was namelijk van mening, in tegenstelling tot de klassieke geneeskunde, dat iedereen zijn gezondheid alleen maar zelf behouden of wéér opbouwen kan!

Mens, genees jezelf!

Doorslaggevend bij elk regeneratieproces was voor Waerland de juiste voedingswijze.  Net zoals Hippocrates was hij van mening dat de lichamelijke conditie van een mens zowel van de keuze van zijn voedsel als van zijn levenswijze afhangt.  Hijzelf had zich namelijk door een radicale omschakeling op een lacto-vegetarisch dieet, door een bewuste houding en zoveel mogelijk beweging in open lucht tot een gespierde sportman ontwikkeld.  Sindsdien bestond zijn levenstaak in het doorgeven van zijn ervaringen aan de door de beschaving gehavende mensheid om ze tot een harmonisch leven te leiden, omdat slechts een gif- en klachtenvrij functionerend lichaam, de menselijke ziel die ontplooiingsmogelijkheden biedt die het leven zinvol maken.

Beslissend voor de latere ontwikkeling van Waerland was zijn vriendschap met de chirurg W.A. Lane en de bioloog Arthur Keith.  Hun wetenschappelijke inzichten overtuigden hem van de waarde van het lacto-vegetarisme.  Bovendien bevestigde hij Alexander Haigs’ stelling dat niet bacteriën infectieziekten veroorzaken, maar wel een foutieve voeding die de menselijke cellen toegevoerd krijgen.

Een groot deel van zijn leven besteedde Are Waerland met zijn verkregen inzichten te testen, om dan als achtenvijftigjarige met zijn meermaals bewezen levenswijze in het openbaar te treden.  In zijn boek “In the cauldron of Disease” (“Im Hexenkessel der Krankheiten”), dat in 1934 verscheen, publiceerde hij de resultaten van zijn jarenlange voedingsfysiologische studie.

Uit deze periode dateert het ontstaan van de Waerland-beweging, die aanvankelijk eerst in Zweden een sterke weerklank vond.  Daar erkende men dadelijk dat deze levenswijze niet enkel zonder moeite uitvoerbaar was, maar ook een maximum aan gezondheid beloofde.

Strijd tegen pudding

Waerland had zich indertijd van de “pudding-vegetariërs” gedistantieerd.  Deze schrapten weliswaar het vlees uit hun voeding, maar waren verzuurd omdat hun voedsel voor 90% uit gekookte, geïndustrialiseerde, geontmineraliseerde, gesuikerde en gezouten voeding bestond, welke Waerland als “gecastreerd” betitelde.

De kleine hoeveelheid verse groenten kon het tekort aan rauwe voeding niet aanvullen, zodat deze mensen niet minder ziek werden dan vleeseters, omdat ze onvoldoende verweerstoffen bezaten.  In tegenstelling met deze “pudding-vegetariërs” streefde Waerland er naar de synthese te trekken uit alle bestaande inzichten van het moderne voedingsonderzoek.

Hoewel hij zijn boek als afsluiting van zijn werken beschouwde, zag Waerland zich door de vragen van ernstig geïnteresseerden verplicht ook de praktische gevolgen van zijn systeem uit te leggen.  In het Zweedse tijdschrift “Zvisksport” verschenen voortdurend artikels ven hem die hij in 1942 in zijn tweede omvangrijke werk “Umkehr zum Leben” samenvatte.

Bovendien gaf hij voortdurend spreekbeurten die hem deden uitblinken als geïnspireerd schrijver.  Toen in het jaar 1949 de Waerland-beweging vaste voet aan wal kreeg, betekende dit voor hem een grote stap voorwaarts.  Berlijnse artsen nodigden Waerland uit om lezingen te geven over de resultaten van zijn onderzoeken.  Het grote succes dat deze voordrachten kenden, leidde tot de oprichting van een Duitse afdeling en een Duits Waerland-tijdschrift.  Nadat zijn boeken ook in het Duits verschenen, leidde hij op hoge leeftijd een vermoeiend reisleven, dat hem in alle grote steden van het Duitse taalgebied bracht.  Tegelijkertijd ontstonden talrijke Waerland-kuurhuizen en sanatoria, waar zijn methode tot welzijn van de patiënten praktisch werd uitgevoerd.  Zijn vrouw Ebba wijdde zich aan de therapeutische toepassing van zijn kennis en bundelde haar ervaringen in het boek “Die Waerland-Therapie und ihre Erfolge”.

Speciaal voor beschavingsziekten

Door een radicale omschakeling in de voeding en een reeks geneeskundige toepassingen konden zeer merkwaardige resultaten worden behaald bij vele ziekten zoals reuma, jicht, suikerziekte, kanker, maag-, lever- en galkwalen, maar ook bij hart- en bloedvaatziekten.  De patiënten verkregen een verbetering in hun ziektetoestand, door hun actieve medewerking aan het genezingsproces; deze mensen werden aangespoord tot zelfstandig denken omtrent hun geestelijke  en lichamelijke toestand.  Dit behoorde tot Waerlands grondprincipes.  Eigenlijk zou ieder zijn eigen arts moeten worden om de eisen van het eigen lichaam te begrijpen en hierop instinctief te reageren.

De periode tussen zijn 65ste en zijn 75ste levensjaar was voor Are Waerland een fase van onvermoeibaar werk.  Naast talrijke artikels in kranten en tijdschriften schreef hij vlugschriften en brochures, waarmee hij zijn levenswerk harmonisch afrondde.  Twee jaar voor zijn dood trok hij zich in Alassio terug om daar in volledige afzondering zijn filosofisch  werk “Der Weg zur neuen Menschheit” te voltooien.  Hij plaatste dit onder het motto “Voor de grootsheid en schoonheid van het leven”, om nogmaals de op geestelijk en lichamelijk vlak achteruitgegane mensheid tot innerlijke omkering en heroriëntering op te roepen.  Alleen een generatie die bereid is haar lichaam als een tempel van de geest op te bouwen en te verzorgen, heeft nog overlevingskansen!

Vrede op aarde

Heb je opgemerkt dat alles wat goed is voor jou en mij, en de gezondheid van het land en de omgeving, “slecht is voor de economie”? Misschien is het een ontnuchtering geweest, toen je dit voor de eerste keer opmerkte ?

Wereldvrede, zo wordt ons gezegd, zou slecht zijn voor de economie.  Leren leven op een manier die zoveel ziekte niet voorbrengt zou op één of andere wijze slecht zijn voor de economie. Het zou immers wereldwijd miljoenen banen kosten… en dat willen we niet ? Ondersteunende (geschikte, biologisch aanvaardbare) landbouwpraktijken toepassen en het nastreven van een verantwoord beleid met betrekking tot de (leef)omgeving zou, slecht zijn voor de economie. Eén van de redenen waarom deze ogenschijnlijke goede zaken slecht zijn voor de economie is dat zij jobs wegnemen.  En als jobs verloren gaan, zullen de mensen die ze verliezen het geld niet hebben om consumenten te zijn van een systeem dat niet graag zijn omzet ziet verzwakken. Machthebbers willen hun machtspositie niet verliezen. Daarom hebben zij er alle belang bij dat de massa blijft geloven dat dit de enige denkbare, verantwoorde en haalbare levensstijl is. Zij gebruiken woorden als vooruitgang, ‘geavanceerd’, ontwikkeling, progressie… Zij hebben veel over voor hun promotiecampagnes, waarin zij de kwaliteit van het leven verduidelijken. “Zonder dit of dat zou je leven werkelijk ondermaats zijn.” Je mist nog wat, het is een gat in je cultuur, “ben je nog zo ouwerwets?”…We kennen deze uitdrukkingen. Men bespeelt de gevoelige snaar. En alle goeie mensen, willen goeie dingen voor zichzelf en voor anderen, maar wàt is goed ? Wie kan nog een onderscheid maken tussen het échte en de vervalsing ? En maakt het echt wat uit of je nu kiest voor het beste of iets dat een beetje minder is… als je je maar goed voelt ? Het gemoed wordt bespeeld. Door de vele meningen, de veronderstellingen, het uitspuien van tegenstrijdige berichten die moedwillig onderhouden worden, waardoor een chaotische sfeer ontstaat, raakt de minder met de zaken begane persoon het zicht kwijt. Hij voelt zich niet geschikt om in dit alles zijn weg te vinden. Hij vindt in deze delicate en door de industrie en wetenschap bemoeilijkte zaken geen antwoord op de vragen die hem bezighouden. Daardoor wordt hij steeds meer afhankelijk van de “gekleurde” visies, die gebaseerd zijn op macht, geld, corruptie, verboden-vrucht-praktijken…

Laten wij een kijkje nemen naar de goede dingen die verondersteld worden slecht te zijn voor de economie en kijken of zij dat ook  echt zijn.  Misschien is de slecht-voor-de-economie geklets dubbelzinnig.

Het probleem met de vrede

Er zijn miljoenen mannen en vrouwen op de wereld die soldaat zijn.  Zij eten voedsel dat zijzelf niet maken, zij dragen kleren die zij zelf niet maken, zij gebruiken miljoenen aan vernietigingswapens die zij zelf niet bouwen, maar waaraan tienduizenden knappe wetenschapsmensen hun buitengewone intelligentie besteden. Zij schudden de knapste staaltjes van techniek en kennis uit de mouw in functie van de vernietigingsindustrie. Zij blazen materiaal op, vernietigen zaken, marcheren in parades, organiseren “coups”…  Zij zouden niets van dit alles doen indien er vrede was.  Miljoenen andere mensen – de steunende staf – de kogel-, knoop- en bommenmakers, worden daarbij betrokken. Jij zou denken dat indien er wereldvrede zou zijn, al deze mensen zouden vrij zijn om aan productieve dingen te werken, dingen die ons zouden bevoordelen en het leven meer aangenaam maken, en  betekenisvol, zaken die de wereld mooier en gelukkiger maken.  Maar, wij zijn overtuigd dat het slecht zou gaan voor de economie. We vrezen voor instabiliteit. Zopas zagen wij het rode gevaar afbrokkelen. De dreiging uit Oost-Europa en Rusland viel weg. De onderdrukking heeft miljoenen mensen en hun grieven monddood gemaakt. Nu de situatie anders is, ervaren wij de instabiliteit van een niet naar échte vrede, niet naar echte verstandhouding, niet naar échte kwaliteit strevend regime. De onderdrukking was een middel om een onbestuurbaar iets vol te houden. De economie zoekt ‘nieuwe ‘ wegen om het ‘verlies’ te compenseren.

Het probleem met de gezondheid

Elk jaar worden 1000en billioen euros/dollars uitgegeven aan ziekte en schadevergoedingen wegens ziekte.  Dokters, kinderverzorgsters, apothekers, onderzoekers, ziekenhuisadministratie, gezondheidswerkers voor drugsverslaafden; verkopers en promotoren voor de gezondheidszorg en -claims zouden hun jobs verliezen indien mensen niet ziek meer zouden zijn. Het ganse systeem lokt uit, dat je er niet het minste belang bij hebt je eigen gezondheid te verzorgen. Anders verhinder je gewoon zelf te kunnen ‘genieten’ van iets waar je maandelijks zoveel moet voor neertellen. De ganse ziekenzorg beloont de verantwoordelijke, verstandig levende personen niet. Het zal ze veeleer bestraffen. Bovendien zit het gezondheidsprobleem dieper. Een grondige aanpak van de gezondheid dwingt ons om verder te kijken dan de ziektesymptomen, en vooral aandacht te hebben voor de ziekte-veroorzakers.  Vooraleer op dit vlak iets zou gebeuren, zou men oog in oog komen te staan met de tabaks-, alcohol, drugs-voedsel, vlees en melkerij industrie. Neen, geloof me, deze jongens zijn niet happig om te sluiten. Bij de invoering van een nieuw ‘voedingssymbool’, dat garant moet staan voor gezondheid en welzijn, hebben Amerikaanse onderzoekers gewoonweg àlles moeten trotseren. Steekpenningen, persoonlijke bedreigingen, sabotage,…

Na meer dan tien jaar harde strijd en zware financiële inzet, is tenslotte de kogel door de kerk. Het logo mag (beperkt) gebruikt worden. Het economische systeem heeft er alle belang bij dat de vitaliteit van de mensen niet te geweldig is. Het systeem heeft er alle belang bij dat men niet te gezond is, en daarbij voldoende lang zorgbehoevend is, dat men op tijd ziek is, dat men bezig blijft met de zorg voor gezondheid. De psychologische druk en suggesties doen de kassa’s rinkelen en zorgen voor extra belastinggeld, die op hun beurt kunnen gespendeerd worden aan prestigieuze projecten en nutteloze constructies. Hier kunnen we zeker niet mee breken. Dat zou nog meer jobs doen verliezen. Gezondheidsonderwijs mag er zijn, maar slechts voor een kleine groep. Dat valt niet op. Ook in de tijdschriften zal men ermee bezig zijn, gewoon wat algemeenheden, dingen die mensen lezen, maar toch niet doen…

Dat is trendy, een paar gezondheidspagina’s, wat snobistische alternatiefjes, dat staat goed. Enkele bladzijden verder worden alle goede bedoelingen toch de kop ingedreund met schreeuwerige reclame of teksten (of recepten) die alle verbeelding tarten. 

Jij zou vermoeden dat indien de gezondheid zou verbeteren, al deze menselijke en financiële bronnen zouden kunnen gebruikt worden om de opvoeding te verbeteren en om om ons begrip en om de schoonheid van het leven te verrijken. Wij die hopen met onze inspanningen en ons voorbeeldig leven iets positiefs te kunnen betekenen, kunnen soms een flinke dreun op het hoofd krijgen. Hierop staat blijkbaar niet iedereen met hetzelfde enthousiasme te wachten… En jij die dacht dat je met positief denken en positief handelen positief onthaald zou worden ? Veel onnodig lijden zou verminderd worden en het volk zou gezonder, gelukkiger en langer leven.  Zij zouden verhoogde kansen hebben om liefde en vriendschappen te delen.  Het is een ontgoocheling om te begrijpen dat een betere gezondheid zou slecht zijn voor de economie.

Problemen met een gezonde omgeving.

Als je dit leest, is de industrie onze lucht, water en bodem aan het vervuilen, vermoedelijk ten behoeve van onszelf, omdat het goed is voor onze economie en daardoor onze manier van leven beschermt.  Indien wij een betere lucht hadden en een normale waterkwaliteit, als wij minder uitlaatgassen van auto’s moesten trotseren, zou het goed zijn voor het volk, de natuur en de omgeving. Helaas zou het jobs verminderen en slecht zijn voor de economie.  In het geval van voedselbestraling, wordt ons gezegd dat, alhoewel het gevaarlijke radioactieve stralingen brengt in de voedingsmiddelen, het zeker jobs wil brengen.

De nieuwe wereldorde die ik zou willen zien is er één waarin mensen belangrijker zijn dan profijt, waarin technologische vooruitgang resulteert in kortere werkdagen en niet in werkloosheid, waarin de kwaliteit van het leven wordt vermeerderd voor alle levende zaken, waarin mensen eerlijk zijn en rechtuit met elkaar handelen en nooit onrecht trachten te verbergen. Een wereld zonder uitbuiting van zwakkeren en zonder nutteloze en overeen gekomen … zinnen als “het is slecht voor de economie”. In deze orde – die ik in de toekomende wereld verwacht – zal wat goed voor ons is, goed zijn voor de economie omdat de economie niet langer een code-woord is voor belegde interesten. Deze visie boekt voorlopig in het hart der massa nog geen winst. Toch kunnen positief denkende mensen er zeker van zijn, dat dit de grote droom van de Schepper met ons is geweest en blijft. Een wereld, waarin negatieve gedachten niet aan de orde zijn en waarin ons denken en ons handelen in dienst staan van wat het leven dient.

Ondertussen dromen we verder… en hopen !

Dr Shelton

De vroegste sporen van de hygiënistische beweging, vinden we in 1832, in de praktijk en de voordrachten en boeken van Dr. Issac Jennings en Dr Sylvester Graham. Hoewel deze beide dokters compleet los van elkaar hun systeem op punt stelden, hadden zij grote verwantschap in hun idee over hoe een natuurlijke levenswijze er moest uitzien. Zij legden de basis voor een systeem dat volledig los staat van wat op dat moment zeer erg bedreven werd, nl. diverse vormen van alternatieve geneeskunde. Het hygiënisme kende zijn hoogte- en dieptepunten. Toen Dr Shelton in 1924 de Natuurlijke Hygiëne ontdekte, was het een beweging die op sterven na dood was. 

Een 30-tal verschillende personen hebben mee het werk van Dr. Shelton bepaald. Opvallend is dat nagenoeg allen, op uitzondering van Sylvester Graham, klassiek geschoolde dokters waren, die een andere weg waren opgegaan, nl. deze van het natuurlijke leven. Zij hadden ingezien dat een gezonde levens- en voedingswijze noodzakelijk is voor het behoud of het herstel van de gezondheid.

Het waren mensen die zich voldoende bewust waren van de gevaren van de vergiftigende praktijken op de rand van het bed; en ze hebben al deze kennis overboord gegooid, naarmate zij doordrongen werden van andere waarheden.

Over zijn medische ervaringen vertelt Shelton: “Er was niet de minste overeenstemming over wat voor behandeling bij een bepaalde aandoening diende te worden verstrekt. Wat door de ene werd aanbevolen, werd door weer anderen afgewezen. Op de keper beschouwd was geen enkele behandeling, noch in medisch, noch in menselijk opzicht een succes. We weten niet wat we doen, maar we doen toch iets…” Tegen deze ingesteldheid heeft Shelton zich verzet. Zijn heldere opmerkzame geest, die wist te verzamelen, te vergelijken, te analyseren, te synthetiseren… lieten deze onduidelijke, verwarrende toestand niet toe. Zijn contacten met zoekende medici over de gehele wereld, hebben hem in staat gesteld de standpunten en de kennis over de natuurlijke hulpverlening en de opvoeding omtrent gezond leven te vergelijken en bij te schaven. Hij onderzocht nauwkeurig alle voedingssystemen en zuiverde ze uit tot één levens- en voedingswijze die voor gezonden en zieken een beveiliging en een heropleving betekenen.

Dr. Shelton heeft waarschijnlijk méér mensen begeleid bij vastenkuren, dan wie anders Vandaar ook dat het vasten een beetje vereenzelvigd is met de Natuurlijke Hygiëne. Shelton zelf heeft deze opvatting ten zeerste bestreden. “We moeten ophouden met de idee te verspreiden dat Natuurlijke Hygiëne vasten is, of dat vasten Natuurlijke Hygiëne is. Natuurlijke Hygiëne is een uitgebreid, verantwoord en samengesteld systeem, dat niet tot één enkel idee te herleiden is.”

“Ons motto is: gezondheid door natuurlijk leven.

De belangrijkste bijdrage van Dr. Shelton is niet in de eerste plaats de inhoud die hij aan de Natuurlijke Hygiëne heeft gegeven, maar de wijze waarop hij een beweging, die op sterven na dood was, nieuw leven heeft ingeblazen. In de beginfase stond hij met al deze ideeën alleen, maar na verloop van tijd werd het Hygiënisme een sterke beweging. De beginfase was gekenmerkt door een herbronning: het herontdekken van de grondbeginselen van de gezondheid en de grondregels die tot revitalisatie en genezing leiden. Dit kostbare erfgoed was bijna vergeten. “De waardevolle literatuur uit meerdere decennia voor mij, stond op het punt verloren te gaan. Dankzij hard werk en de steun van velen die mij hierbij geholpen hebben, zijn vele pioniers, die reeds gestorven zijn, opnieuw tot leven gekomen.”

Dr. Herbert Shelton schreef 40 boeken. Het zijn boeken met een gefundeerde, wetenschappelijke inhoud, omtrent voedings- en levenswijze. Het eerste boek was “Basisregels van de natuurgeneeskunde.” Later heeft hij dit boek hertiteld tot: “Inleiding tot de Natuurlijke Hygiëne.”

In de cursus Gezondheidsopvoeding zijn talrijke pagina’s vertaald opgenomen. De brochure “Baby- en Kindervoeding” is grotendeels ontleend aan Shelton’s boek over dit thema. Zijn beschrijvingen zijn logisch, helder, ongecompromitteerd. De natuur is geen mysterie. 

“Het drama van onze cultuur is, dat wij duizenden en duizenden jonge mannen en vrouwen hebben, die met idealen beginnen aan hun studies, maar die later afstuderen aan universiteiten,  en ze zijn gewillig en begeren om de kennis die ze op gedaan hebben aan de universiteit te gebruiken in dienst van de industrieën. Ze nemen het geld en doen datgene waarvoor ze betaald zijn: het beliegen van het publiek, omdat hun job berust op het verspreiden van de leugen.  Soms denk ik dat het ergste in onze beschaving onze opvoeding is. Soms denk ik dat het medische beroep het ergste in onze beschaving is. De werkelijke bron van al onze problemen ligt bij de chemische industrie. Zij vertellen aan de universiteiten wat ze moeten onderwijzen. Ze schrijven de schoolboeken. Ze vertellen aan de dokters wat ze moeten voorschrijven en hoeveel. Ze hebben hun tijdschriften en hun rapporten en bezoeken de dokters en voorzien ze van literatuur. Ze schenken aan gewillige dokters aantrekkelijke beloningen. Die chemische industrie, die de medicamenten ontwikkelt en promoot, leidt de opvoeding en geeft trainingen om dit soort middelen hun weg te laten vinden naar de massa. Deze mensen houden zichzelf voor wetenschappers. En ze komen aan de rand van je bed met hun pistolen en hun messen en zagen en hun chemicaliën, zonder de oorzaken te verwijderen. Ze moeten behandelen, ze cultiveren de illusie dat ze genezers zijn. Neem nu een man die aan de drank is en je vindt een middel om hem nuchter te maken, zodat hij weer kan drinken. Dat is het verhaal.”

Dr. H.M. Shelton in de voordracht “Herstel je gezondheid” – vertaald door Natuur-El – verkrijgbaar op CD

Sap voor genezing

Sap, krachtige vernieuwer van het lichaam

Soms groeit dit langzaam, soms ineens, dat besef dat je er iets moet aan doen… Je voelt je niet meer optimaal, je kracht en uithouding laten het afweten… Is er iets dat ik kan gebruiken? Een pilletje, een magische molecule, of één van de nieuwste vondsten die de cruciale schakel voor gezondheid kan bieden, een product dat je lichaam helpt om in alle omstandigheden de balans te maken? 

Zoek het niet in dode pillen en chemische substanties. Het beste wat de natuur je kan bieden is sap. Iets beter is er niet. Maar onderschat vers geperste sappen niet. Gecombineerd met de andere acht essentiële gezondheidsprincipes, kan sap een wonder verrichten. Waar geen hoop weer was, schijnt weer licht, de cellen veren op, het leven bereidt zich voor op een revival. 

Heb je nooit afgevraagd waarom sappen dat kunnen?

De waarheid is dat niet alle sappen dat kunnen. Van sappen uit een fles, of uit een brik moet je dat nooit verwachten. Zelfs al zijn er grote kwaliteitsverschillen en zijn er sappen die gaan van zeer schadelijk voor het lichaam, tot een aanvaardbare drank… toch kunnen ze niet wat vers geperste sappen kunnen. 

Enkel vers geperste sappen, correct gebruikt op een lege maag – als maaltijd – zijn in staat om weer “leven” te brengen in een wegkwijnend lichaam. Van je organen wordt weinig gevraagd om ze op te nemen, terwijl sappen zoveel levende substanties in zijn meest toegankelijke vorm geven aan alle cellen. Vers geperste sappen kan je daarom met recht “levend levenswater” noemen.

Misschien heb je de inspanning om ze te maken nog niet voldoende onderzocht, om met te beseffen dat het de moeite waard is.

Zoiets moet je eerst zelf ondervinden.   

Spreek er me niet van, ik ga het niet drinken !

Het is niet moeilijk om argumenten te vinden tégen het gebruik van sap. Je vindt het misschien een verspilling dat er zoveel cellulose en pulp wordt weggegooid… of je komt af met het argument ‘dat sap niet verzadigt’… 

Je kunt daar nog een aantal alles behalve motiverende ideetjes aan toevoegen… Maar je hoort ze alleen uit de mond van mensen die voeding niet begrijpen en die blijven hangen bij de refreinen van veel cellulose – die ze toch niet nemen – en het belang van trage suikers. 

Want als je het goed nagaat is het lichaam gevoed als nooit tevoren, met vers sap. Het beantwoordt helemaal aan de lichaamsefficiëntie. Helemaal opneembaar, zonder moeite. Je spijsvertering is een vloeistoffenkringloop en het gebruik van sap is een manier om je spijsvertering op rust te zetten en de voedingsstoffen en de elektrische lading van de vers geperste groenten en vrucchten in je op te nemen. 

Men vroeg ooit aan de befaamde kankerspecialist Dr. Gerson, op welke manier het lichaam goed gevoed zou zijn en hoe een voedingsschema er zou uitzien voor mensen die kanker hebben of kanker willen voorkomen. 

Dat is waar Dr. Gerson zich jaren mee bezig hield. Het resultaat was een verklaring die veel mensen zal verbazen. Gerson stelde dat je zes tot zeven kilo fruit en groenten nodig hebt, en dat je dan over een gigantische voeding en bescherming beschikt. 

Zes of zeven kilo, zal je zeggen, dat kan toch niemand eten? Precies. Maar dat is ook waarom Gerson twee groepen maakte : 

– de eerste groep, bestaande uit fruit en zachte vruchtgroenten, die je probleemloos vers en rauw kunt eten. Koken of bereiding of bewerking is niet nodig. Het kan natuurlijk wel en het is niet verboden om een gedeelte ervan te verwerken in een smoothie of een fruitmoes of fruitsaus… Niemand zal er moeite mee hebben om op een dag twee of drie kilo verse, rijpe vruchten te eten. Het zal in ieder geval een vitale ervaring zijn. 

– de tweede groep, zijn de groenten. Even belangrijk, voor de mineralen, enzymen, beschermende stoffen… Ook zo’n drie à vier kilo per dag… Maar hier haken mensen af. Dat kan er niet in… letterlijk en figuurlijk ! Op één van de filmpjes van ‘Juicing Jim’ demonstreert hij wat het resultaat is … Twee liter sap en twee kilo pulp… Tussen haakjes, dit vertegenwoordigt de hoeveelheid stoelgang die men zou hebben… En dat terwijl de meeste mensen nauwelijks tien gram cellulose per dag eten. Met zo’n hoop groenten, zou je darm niet gelukkig zijn. 

Ik had net een bezoeker die me vertelde geen sla te kunnen verteren. Dat geloof ik en het is ook mogelijk jouw probleem. Maar sla en bladgroenten en wortels en andere groenten, gebruikt als sap, maken het hele verschil. 

Het zou kunnen dat dit argument je nog niet overtuigt. Misschien ga je rekenen en vind je zes tot zeven kilo fruit en groenten teveel. Misschien kom je op twintig of dertig euro voor een dag… Vind je dat veel in de behandeling van een kankerpatiënt, of voor iemand die het wil voorkomen, of voor een kuur of een verwendag ? 

Ja, je voelt je ‘licht’, maar voeding had ook nooit de bedoeling om je een zwaar gevoel te geven. Als je toch een zwaar gevoel hebt, kan de reden zijn dat het een quasi hopeloze taak is voor de spijsvertering om uit die waardeloze en gemengde massa in je maag en darm nog iets opbouwend te maken, zonder dat het je teveel kost aan energie en kracht. Je zult er even moeten aan wennen, want natuurlijk voedsel heeft niet de bedoeling om een hele dag op je maag te liggen en je de illusie van stevige voeding te bezorgen. 

Dat is zo mooi aan sap. Het is eten en drinken. Het is vloeibare energie. Het leven van verse planten en vruchten wordt in geen tijd overgedragen op die vermoeide en vervuilde cellen, die spoedig aan een come back beginnen te denken !

Een schat van informatie over sappen in de brochure : 

een parel van informatie en aanmoediging ! 7,50 euro + verzendkosten

Verzuring en ziekte

Ziekten hebben een oorzaak: aanleg, verkeerde voedingsgewoonten, leefstijl, o.a. roken, alcohol, gebrek aan beweging, enz..  

Gezonde voeding is een belangrijke factor als het om gezondheid gaat. Welke therapie men ook volgt in geval van ziekte, de basis moet altijd gezonde voeding zijn. Daarom willen wij wat dieper ingaan op algemeen geaccepteerde zienswijzen over gezonde voeding.

Het menselijk lichaam werkt als een chemische fabriek. Er vinden aan één stuk door reacties plaats door tussenkomst van enzymen.

Gezonde Voeding en Ziekte

Als voedsel ons lichaam binnenkomt, krijgt het een eerste voorbewerking door de inwerking van ons speeksel.  

Daarna komt het voedsel in de maag,  waar een mengsel van zoutzuur en pepsine voor verdere vertering zorgt.  

Dan is het de beurt aan de twaalfvingerige darm, waarin gal en alvleeskliersappen aan de voeding worden toegevoegd. 

Vervolgens komt het voedsel in de dunne darm, waar onder invloed van verschillende soorten enzymen de verdere vertering plaats vindt. 

Gaat er in de lange weg van omzettingen in de spijsvertering iets mis, dan krijgen we een onvolwaardig eindproduct met alle gevolgen van dien.

Om goed te functioneren moet ons lichaam geregeld “bijtanken”, want er wordt steeds voedsel verbruikt om energie te leveren, lichaamsfuncties te laten plaatsvinden, reparaties uit te voeren en er worden voorraden aangelegd die zo nodig later kunnen worden aangesproken.  

Dat gebeurt ons leven lang, dag en nacht en wij vinden het zo vanzelfsprekend dat we er helemaal niet bij nadenken. En dan “opeens” worden we ziek”. Het lichaam verplicht ons om te rusten, te vasten, te bewegen, het uit te zweten…  En het zou kunnen dat we het vervelend vinden. Het komt ongelegen, je had nog zoveel te doen… 

Maar, voorkomen is beter dan genezen, laten we daarom nadenken over wat we kunnen doen om met veel plezier en gemak door het leven te gaan zonder teveel onaangename verrassingen !

H E T   Z U U R – B A S E N   E V E N W I C H T

Om iets te begrijpen van het zuur-base evenwicht in het lichaam kunnen we de vergelijking maken met onze auto, als we daar regelmatig verkeerde benzine in gooien, gaat er wat mis.  Zo gaat het ook met ons lichaam. Het maakt uit wat we eten om ons lichaam van de nodige voeding te voorzien.

Natuurmensen aten veel fruit, groenten, wortels en zaden en het eiwit- en vetgehalte van hun voeding was lager dan van de hedendaagse voeding. ‘Welvaartsziekten” kwamen niet voor. Geleidelijk aan is de voeding een industrieproduct geworden en de reclame zorgt ervoor dat bij mensen de behoefte wordt gekweekt aan producten die niet nodig zijn om ons lichaam in stand te houden; denk aan snoep, frisdrank, chips, sigaretten en alcohol.

Door het veranderd voedingspatroon treedt een verandering op in het evenwicht in ons lichaam. Wij gooien eigenlijk verkeerde benzine in onze tank. Wij vervuilen en langzaam maar zeker worden de gevolgen daarvan zichtbaar in de vorm van ziekten en kwalen.

De Zwitserse arts Paracelsus (1493-1541) was de eerste die de “oververzuring” van ons lichaam als basis van ziekten beschouwde. Wij vinden dat dit niet opgaat voor ziekten die door erfelijke aanleg ontstaan en een aantal ziekten veroorzaakt door bacterie- en virusinfecties, maar dat was in de tijd van Paracelsus nog niet bekend.

De Zweedse natuurkundige Dr. Ragnar Berg publiceerde in 1913 zijn theorie over het evenwicht tussen zuren en basen in het menselijk lichaam. Hij ging er vanuit dat wanneer de voeding teveel zuur vormende stoffen bevat in verhouding tot stoffen die basen vormen in het lichaam, slakken worden gevormd die worden afgezet in de weefsels, voornamelijk het bindweefsel. Volgens hem was de goede verhouding 80% basen 20% zuren.  Deze stelling is inmiddels aanvaard door alle deskundigen op dit gebied.

Onder zuren worden in dit verband stoffen verstaan die na de omzetting van onze voeding in het lichaam een zure reactie geven.  Het is niet zo dat zuur smakende voeding ook een zuur vormt in het lichaam, het is zelfs zo dat over het algemeen zuur smakende producten zoals b.v. fruit na het omzettingsproces in het lichaam basen vormen.

Welke voedingstoffen vormen zuren in het lichaam? Dat zijn alle granen, bloem, bonen, erwten, brood, suiker (ook verborgen in allerlei producten zoals jam, koekjes, frisdrank), vlees, vis, schaaldieren, ei, kaas en alle noten. Verder melkproducten en vetten. 

Ook alcohol, tabak en chemische medicijnen geven een zure reactie.

Daarbij moet nog worden opgemerkt dat de voedingstoffen met een zure Ph (zuurgraad) nog onderling sterk verschillen.  De hoogste zuurgraad heeft vlees, het laagste scoren zure melkproducten. Basenvormend in ons lichaam zijn alle vruchten en groenten, wortelgewassen, zuidvruchten, sojaproducten en amandelen. Als we het voedingspatroon van de meeste mensen bekijken dan moeten we constateren dat bij de meesten de balans doorslaat naar een te zure voeding.

Amerikaanse onderzoeken hebben aangetoond dat de verhouding zuur-base daar gemiddeld 80-20 is, het omgekeerde van de gewenste 20 % zuren en 80% basen! 

Een vloed van zuur vormende voeding komt naar ons toe in de vorm van zoetigheid, meelspijzen, snoep, frisdrank, junkfood, alcohol en tabak.

Wat gebeurt er in ons lichaam als er teveel voedsel wordt gebruikt dat zuren vormt?

Om onze lichaamscellen te beschermen zorgt het regelsysteem in ons lichaam ervoor dat de zuurgraad (Ph) van ons bloed en het extracellulaire vocht constant tussen 7,2 en 7,4 blijft. Als er teveel zuren worden aangeboden is ons lichaam verplicht om aanpassingen te maken als noodmaatregel om het bloed en het extracellulaire vocht op het juiste peil te houden.

Dat gebeurt door het teveel aan zuren te binden aan lichaamseigen mineralen zoals calcium, magnesium, ijzer en zink. Door een te zure voeding verliezen we belangrijke mineralen! Deze mineralen worden voornamelijk onttrokken aan haren, huid, botten en tanden.

Mineralen zijn belangrijk voor de aanmaak van enzymen.

Zink bijvoorbeeld is betrokken bij de aanmaak van meer dan 80 verschillende enzymen. Als we teveel zuurvormend voedsel eten, gaat ook onze enzymproductie achteruit waardoor ons lichaam op tal van punten slechter gaat functioneren. Ook onze nieren en onze ademhaling zijn betrokken bij de afvoer van het teveel aan zuren. Als het om kleine hoeveelheden gaat dan kan ons lichaam dat wel regelen.   Als er echter, zoals tegenwoordig dikwijls het geval is, een overvloed aan zuurvormende voeding wordt geconsumeerd, dan kunnen we in de problemen komen en zijn allerlei ziekten en kwalen het gevolg.

De verbindingen die gemaakt worden om zuren te binden noemen we stofwisselingsslakken. Ze worden opgeslagen in de lichaamsweefsels, in eerste instantiein bindweefsel en vet en als dat verzadigd raakt komt het spierweefsel aan de beurt. Kleine hoeveelheden bindweefselslakken kunnen afgevoerd worden naar de nieren. Dit proces vind ’s nachts plaats.  Als er echter meer zure eindproducten van de stofwisseling worden gevormd dan we kunnen afvoeren dan begint een proces van zelfvergiftiging dat zich uit in allerlei ziekten en kwalen.

Door de “verslakking” van het lichaam ontstaan een reeks van klachten zoals b.v. allergieën, infectiegevoeligheid, huidproblemen, haaruitval, jicht, reuma, spierkrampen en hart- en vaatklachten. 

Ook geven deze lichaamsslakken vermoeidheid en een vergrote pijngevoeligheid. Ons lichaam reageert nu eenmaal met pijn en vermoeidheid om aan te geven dat er iets niet in orde is.

Een bekend voorbeeld van verzuring is jicht. Urinezuurkristallen worden afgezet op de gewrichten waardoor hevige pijn ontstaat.

Dus: als we teveel zuurvormend voedsel eten, beroven we ons lichaam van een aantal belangrijke mineralen die ook nodig zijn voor de vorming van enzymen en er ontstaan afvalproducten in de vorm van slakken die zich afzetten in onze weefsels, waardoor vermoeidheid en pijn ontstaat. Op langere termijn kunnen zich allerlei ziekten en kwalen gaan ontwikkelen.

We hebben al onze informatie over verzuren en ontzuren nu in één digitaal document samengebracht : “Je Lichaam is te Zuur !”

9 euro / Voor betalingen : abonnement Natuur & Gezondheid, digitale brochures ea : 
IBAN: BE43 9733 7932 4901    
BIC: ARSPBE22  tnv Natur-El

zie ook : digitaal dossier “Verzuring en Verzuringsziekten”

Receptenkaarten

Twee jaar lang waren de receptenkaarten een vaste waarde bij NatuurStemmingen. 

Dat project is afgelopen en leverde in totaal meer dan 75 kaarten op met heerlijke staaltjes van levend voedsel. 

Voor wie de kaarten niet heeft : deze worden verkocht in complete sets met inspirerende recepten, gespreid over alle domeinen van de voeding: sappen, smoothies, fruit- en groentesalades, sausen, traktaties, zeuivelvrije melk, notenbereidingen en begeleidende tips voor maaltijden… 

De receptenkaartenserie compleet is te koop voor 20 euro.

Verder vind je nog veel recepten in de beschikbare Gezondheidsgidsen, de drie Receptenbundels (Het Beste uit de Rauwkostkeuken), met Fruit- Groente- en Notenrecepten, en blijven praktische lessen inspireren om het beste te halen uit rauwe voeding. 

Bovendien hebben we deze serie aangevuld met enkele kaarten over het ‘andere deel van de maaltijd’, nl. voor wie niet 100% rauw eet, maar slechts 50, 70, 80 of 90 % … wat eet je nog méér, zonder te vervallen in industrievoeding. Die zitten er zomaar bij. Dat gezond eten heel erg lekker is… dat bewijzen al deze recepten !

Duizendblad

Dat is een prettige ervaring, dat zonder veel hints, mensen de weg naar nature-el hebben gewonnen. Ik heet jullie – de pioniers -welkom… Ik ben nog volop bezig de site aan het inrichten. Daarom kan het gebeuren dat er sommige dagen meerdere mails volgen, maar dat duurt nog maar even tot wanneer we op het punt komen dat er elke week een nieuw bericht zal worden geplaatst. Allerbeste groeten !

Achillea millefolium

Duizendblad is een typisch vrouwenkruid. Samen met hop en vrouwenmantel en lievevrouwbedstro, kan ze ingezet worden bij de typische vrouwenkwalen.

Het kruid staat gekend als bloedstelpend, antiseptisch, adstringend, ontstekingsremmend, zweetdrijvend, tegen gasvorming, krampstillend, versterkend voor de bloedvaten.

> Door het gehalte aan chamazuleen (net als kamille) heeft het kruid een werking op slijmvliezen tegen opzwelling en ontsteking.

> Een aftreksel werkt tegen spijsverteringsproblemen, het heeft een stimulerende werking op de maag- en galafscheiding bij gebrek aan eetlust (bitterstofwerking) en slechte vertering.

Ook werkt een aftreksel lichaamsreinigend, het gehalte aan flavonen bevordert de urineafscheiding.

> Een aftreksel werkt om de menstruatie te regelen, transpiratie op te wekken en een kou te genezen.

> De combinatie van gelijke hoeveelheden vlierbloesem, pepermunt en duizendblad goed tegen griep en koorts.

Drink de thee warm en in ruime hoeveelheden (tot een kop per twee uur).

> Voeg tegen spataderen 30 druppels tinctuur van paardekastanje (aesculus hippocastanum) toe aan een kop duizendbladthee en drink die gespreid over de dag. (Hetzelfde mengsel is ook toepasbaar als compres.)

> Als geneeskruid gebruikt men het ganse bloeiende kruid.

> Eigenschappen : bloedstollende eigenschappen :

bij verwondingen, neusbloedingen, pijnlijke en overvloedige menstruatie, evt. als een noodverband (een prop fijngekauwd duizendblad).

> Bloedzuiverend en hartkalmerend. Versterkt de eetlust, bevordert de galafscheiding, drijft winden uit, tegen maag-darmaandoeningen.

> Gynaecologische baden, handkloven en eczeem zijn enkele van de uitwendige toepassingen.

Meer info over kruiden en therapie : 

Dossier Kruiden en Natuurlijke Therapie” : een verzameling van digitale documenten over de hulpmiddelen van de natuur om natuurlijk beter te worden.

Ceylon Kaneel

Cinnamomum zeylanicum

Kaneel is de binnenste laag van de bruine bast van een tropische boomsoort. De bast rolt vanzelf op tijdens het drogen. De naam kaneel is afkomstig van het Latijnse woord “canella”, wat rolletje betekent.

Deze bast wordt vermalen en als smaakmaker in vooral zoete gerechten gebruikt.

> Een stof in kaneel vergemakkelijkt het koppelen van insuline aan receptoren in vet- en spiercellen.

Dat blijkt uit onderzoek van het Maryland Human Nutrition Center, een onderzoeksinstituut van het Amerikaanse ministerie van Landbouw.

Volgens de onderzoekers helpt kaneel om een overschot aan glucose in het bloed te verminderen. Te lang rondlopen met zo’n overschot is schadelijk voor de nieren, en leidt tot vermoeidheid, een verminderd gezichtvermogen en hartaanvallen.

In proeven met menselijke weefsels in het laboratorium en met proefdieren bleek de specerij glucose maar liefst twintig keer sneller de cellen in te jagen.

Omgerekend naar mensen is een kwart tot een hele theelepel voldoende om effect te hebben.

Dewerkzame stof is methylhydroxy-chalcon-polymeer.

Die stof activeert een enzym dat insuline contact laat maken met de insuline-receptor en de-activeert het enzym dat dit proces blokkeert.

Kaneel kan misschien mensen met diabetes-2 helpen om hun ziekte onder controle te krijgen.

Diabetes-type 2 wordt in rijke landen een steeds belangrijker doodsoorzaak. Sporters kunnen de stof misschien gebruiken als insuline-nabootser.

Kaneel is een all-round remedie met veel toepassingen. Het beschermt het hart, stabiliseert het suikerniveau, is nuttig bij nieraandoeningen, tegen ontsteking, verkoudheid en zoveel meer !

Meer info over kruiden en therapie : 

“Dossier Kruiden en Natuurlijke Therapie” : een verzameling van digitale documenten over de hulpmiddelen van de natuur om natuurlijk beter te worden. kosten : 30 euro. – Betalen op rekening