De No-milk-woman

voor dit artikel maak ik gebruik van het getuigenis van Robert Cohen (van de Not-Milk-site) : “In 1890 werd mijn grootmoeder geboren in een klein stadje in Rusland, vlakbij de Poolse grens. In datzelfde jaar ontsnapte het grootste deel van haar familie aan de dodelijke pogroms waarbij mijn betovergrootvader omkwam, en emigreerde naar de Verenigde Staten om een ​​melkveebedrijf te runnen en vee te fokken voor de slacht. Hun boerderij was in Stillwell Corners, NJ. Het heette de Greenberg Farm. Mijn moeder vertelde me ​​dat ze 14 koeien hebben gemolken. Ze herinnert zich dat ze de kippen voedde met maïs van eigen bodem en dat ze hun eigen aardappelen teelden. Ongeveer tegelijkertijd toen mijn overgrootmoeder koeien aan het melken en boter karnen was, schreef Ellen G. White:

“Boter en vlees stimuleren. Deze hebben de maag beschadigd en de smaak vervormd.” (Pagina 48, geschreven in 1870)

Ellen G. White is de meest vertaalde auteur in alle Amerikaanse literatuur. Tijdens haar 70 jaar schrijven heeft White 50.000 pagina’s geproduceerd die in 200 verschillende talen zijn vertaald. White was een van de oprichters en architecten van de Zevende-dags Adventkerk, die meer dan 20 miljoen leden telt. Zevende-dagsadventisten geloven dat de geschriften van Ellen White het kleine licht is dat verwijst naar het grote licht, de Bijbel en Jezus Christus. Ze hebben een religie geïnspireerd en blijven mij inspireren. Een van White’s grootste werken is haar ‘Counsels On Diet and Food’, bewerkt en voor het eerst gepubliceerd in 1938.

White maakt een overtuigend argument dat we worden wat we eten. Haar boek bevat meer dan vijfhonderd pagina’s kwinkslagen en intellectuele argumenten met betrekking tot voeding. Ik maak van deze gelegenheid gebruik om enkele van mijn favoriete passages uit het boek van White te delen:

“Dieren waaruit melk wordt verkregen, zijn niet altijd gezond. Ze kunnen ziek zijn. Een koe kan ’s morgens klaarblijkelijk gezond zijn en tegen de avond sterven. Ziek in de ochtend, en haar melk was ziek, maar je wist het niet.” (Pagina 356, geschreven in 1870)

“Veel moeders dekken een tafel die een valstrik is voor haar familie. Vlees, boter, kaas, gebak, gekruid voedsel en specerijen worden vrijelijk gegeten door zowel jong als oud. Deze dingen doen hun werk om de maag te ontregelen, prikkelen de zenuwen, en verzwakken het intellect.” (Pagina 237, geschreven in 1890)

“Granen, fruit, noten en groenten vormen het dieet dat onze Schepper voor ons heeft gekozen. Deze voedingsmiddelen die op een zo eenvoudig en natuurlijk mogelijke manier voor ons zijn bereid, zijn het meest gezond en voedzaam.” (Pagina 310, geschreven in 1905)

“Kinderen worden toegestaan om … kaas te eten… Ouders beseffen niet dat ze het zaad zaaien dat ziekte en dood voortbrengt.” (Pagina 350, geschreven in 1873)

White’s voedingsfilosofie kan worden samengevat met deze wijze woorden: “Kaas mag nooit in de maag worden gebracht.” (Pagina 368, geschreven in 1868) “Laat het altijd voor ogen worden gehouden dat het grote doel van hygiënische hervorming is om de hoogst mogelijke ontwikkeling van geest, ziel en lichaam te verzekeren.” (Pagina 23, geschreven in 1890)

De laatste herinnering die ik aan mijn grootmoeder heb, is van haar rustend in een ziekenhuisbed, kreunend, pijnlijk stervend aan een kanker die was uitgezaaid van haar alvleesklier naar andere inwendige organen. De kanker at haar lichaam van binnenuit op. Ik was pas 15 jaar oud en kan zweren dat ze een grote zuivelgebruiker was. Ik herinner me haar laatste maaltijd wel. Ze smeekte me om ijs. Ik liep van het ziekenhuis, dat zich in de South Bronx bevond, naar een kleine winkel en voldeed aan haar laatste verzoek. Ze had zo’n pijn. Voordat ik haar kamer verliet, sprak ik met de behandelend arts. Ik liet hem weten, zelfs op 15-jarige leeftijd, dat onze familie in euthanasie geloofde, en dat, aangezien ze zo leed, het onze wens zou zijn dat ze geen pijn meer zou moeten lijden. Ze stierf een paar uur nadat ik vertrok. Ik zal nooit weten of haar dood met hulp van een arts was.”

Cohen stelt hier twee vrouwen tegenover elkaar: de ene – zijn grootmoeder – zo graag bouwend op de traditie en verslaving (want melk, en vooral kaas moeten gezien worden als verslavend) en daaronder lijdend, de andere, ziek en in delicate gezondheid begonnen aan haar leven, maar met voldoende beoordelingsvermogen en een streven om de diepere betekenis van het leven te begrijpen en te ontdekken op welke manier de Schepper voorziet in de behoeften en een levenspatroon dat ziekten voorkomt en zonodig geneest. De les die we daaruit kunnen trekken is dat diezelfde levenswetten die toen golden, ook vandaag nog van kracht zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.