Bittere pitten en gezondheid

In januari 2018 kwam het nieuws dat “giftige abrikozenpitten verboden worden”. Dat is vreemd, want dan hebben wij ons ooit bezondigd aan de verkoop van giftige voeding. Sindsdien zijn abrikozenpitten uit de handel, wat niet betekent dat diegenen die de voordelen van een stof in abrikozenpitten op hun honger zitten. In 2000 zei ik het reeds: “de eerste keer dat er iemand zich te buiten zal gaan aan het eten van abrikozenpitten, zal er opgetreden woorden”… erg vreemd dat het tot 2017 heeft geduurd voor het zover kwam dat iemand zo maar op een avond een half zakje leeg at en dat werd hem bijna fataal. “Het zakje lag gewoon tussen de cashewnoten in de winkel.” Ik heb me de vraag gesteld: “Wat bezielt zo iemand?” Als je een paar abrikozenpitten eet, merk je toch direct een zekere geur, een gas, een intense smaak, die moet verhinderen dat je gaat overdoseren? Had die persoon iets gelezen, gehoord over abrikozenpitten en hun wonderbare geneeskracht, en dacht die “als een beetje goed is, is meer nog beter, en veel het best”?

Toen ik bezig was met de samenstelling van de nieuwe Natuur & Gezondheid, wou ik – volledigheidshalve – ook blijven stilstaan bij B17, laetrile of amygdaline. De waarheid is dat dit “vergif” (van de cyanide-familie) in veel verschillende natuurlijke voedingsproducten voorkomt. Het zit ongeveer in alle noten, zaden en pitten, wel niet in die concentratie als in abrikozenpitten (wat de meest geconcentreerde vorm is), maar ook in de pitten van alle vruchten. Bepaalde literatuur vermeldt om pitten van appels, citroenen, sinaasappels, druiven… niet te eten. Het zou jammer zijn om dat niet te doen, want hier maakt het deel uit van een compleet voedingsmiddel, waardoor overdosering uitgesloten is. In onze smoothies en vruchtensauzen gaan de appels mèt klokhuis en pit.

In “World without cancer” schrijft Edward Griffin over amygdaline (B17): “Het woord cyanide maakt heel wat mensen bang omdat ze weten dat het een giftige stof is. En ze denken: Hoe kunnen we cyanide nemen en leven? Ze zijn er bang van. En vooral als ze artikels uit de pers lezen waarin staat: Eet geen leatrile of abrikozepitten want er zit cyanide in!” Dat is de reden waarom abrikozenpitten uit de handel werden genomen, en dat zelfs gewaarschuwd werd voor het eten van lijnzaad. Vooral gemalen lijnzaad kwam in een negatief daglicht. 

Hij schrijft verder : “De mensen zijn een gemakkelijke prooi om bang te maken want er is een truc hier! Cyanide is giftig in zuivere vorm, dus de gasvorm. Daar kun je mensen mee doden. Maar als de cyanide vastzit in een molecule samen met andere stoffen, dan kan het wel of niet giftig zijn. En in de meeste gevallen is het niet giftig. 

Bijvoorbeeld in het geval van vitamine B12, de officiële naam is cyanocobalamine. Daar zit ook cyanide in. Er zijn vele voedingsstoffen waar cyanide inzit. Ze zijn niet alleen NIET GIFTIG voor ons maar zelfs levensnoodzakelijk voor ons. Men kan niet leven zonder vitamine B12. Dus het feit dat er cyanide inzit is helemaal niet alarmerend, het is gewoon iets dat je kan verwachten. Het kan een vitamine zijn of een voedingsmiddel. Maar de vraag is hier, wat zou de cyanide kunnen vrijstellen? Als de cyanide en de benzaldehyde, die trouwens ook giftig is, zouden vrijgesteld worden uit de amygdaline-molecule, dat zou dat een zeer giftige gebeurtenis zijn. Dus de vraag is, wat stelt het dan vrij? En het verbazingwekkende antwoord hierop is dat er één bepaald enzym bestaat dat de amygdalin molecule openbreekt, en deze stoffen vrijstelt, en dit enzym kan men vinden in kankercellen, en hoofdzakelijk alleen maar in kankercellen. Hetgeen betekent dat als je voedsel eet waarin een zeer kleine hoeveelheid, spoorelementen maar, amygdalin zit, en het komt in contact met een kankercel, dan komt het ook in contact met dit enzym dat de amygdalin moleculen openbreekt, waardoor de benzaldehyde en de cyanide vrijgesteld worden, en deze de kankercel aanvallen. 

Misschien dat dat ook verklaart waarom rode biet met zijn kleurstof anthocyaan, op dezelfde manier in de belangstelling kwam in de biologische benadering van kanker.

Kunnen abrikozenpitten dan toch onbeperkt worden gegeten? Nee,om te beginnen zal je ze wellicht niet eens te pakken krijgen, maar zelfs indien wel, zou ik ze gedoseerd gebruiken, dat wil zeggen, beginnen met één pit. Als dat OK is, zou men de volgende dag twee pitten eten. Zo tast men af hoeveel, maar 10 pitten zou ik als limiet stellen. Ik heb in het verleden zelf de ervaring van overdosering gehad – niet met abrikozenpitten, maar met appelpitten. En ik ben getuige geweest hoe iemand na ‘een handvol abrikozenpitten’ een hoestbui kreeg, waar ik vreesde dat die daar niet uit zou geraken… Dus toch een beetje voorzichtig.

Ondertussen is het eerste nummer van Natuur & Gezondheid beschikbaar voor de leden. Hopelijk heb je ervan genoten ! (en niet alleen van B17)

Nieuw op de site : de Galerij met enkele voorbeelden van “geneeskrachtige voeding”. Scrol naar beneden en vind daar de icoontjes. Klik erop en lees de inspirerende aanmoediging voor levend voedsel.

Is het waar ?

Deze week kreeg ik een mailtje met de titel “Is het waar?” Mijn eerste associatie was met een lied van Gert en Hermien “is het waar?”, wat ze in hun lied telkens bevestigen… maar deze mail ging over heel andere dingen. Toen ik de link opende kreeg ik direct een koude douche over me : een getuigenis van iemand die (zo zegt ze) tien jaar veganist is geweest, maar nu alle groenten en fruit en noten, zaden en pitten afgezworen heeft. In de presentatie laat ze weten waarom : groenten en fruit zitten vol met oxalaten, goitrogenen, toxines van nachtschade-planten… Merkwaardig, wat voor de ene therapeutische kwaliteiten zijn, worden door anderen gezien als toxische substanties. Tegelijk was ik al enkele weken aan het broeden op een antwoord op een mail die me werd gestuurd om voorzichtig te zijn met ‘kiemen van vlinderbloemigen’, waaronder alfalfa, zeker in het geval van lupus.
Kort geleden zijn abrikozenpitten van de markt gehaald. Nochtans waren er veel gebruikers die door dit verbod nu andere bronnen van dit bittere goedje opzoeken. Bittere amandelen bijvoorbeeld. Okee, de concentratie is al een beetje minder, maar als je echt bittere Spaanse amandelen hebt, kunnen ze wedijveren met abrikozenpitten. Dat van de markt halen is al ietsje moeilijker, hoewel het om dezelfde stof gaat. En als men dan nog verder wil gaan, hoe zullen ze rode biet op de zwarte lijst krijgen, want ook daar gaat het om dezelfde stof… En lijnzaad, maar daar ga ik niet verder over uitweiden, want daar heb ik al enige tijd genoeg verwarring over gezaaid. Lees nochtans onderzoek na onderzoek : lijnzaad is zo waardevol en veel minder “toxisch” dan bv. rode biet, als we daar al een maatstaf zouden voor hebben.
Wat wil ik hiermee zeggen?
De wereld is vol verwarring. We proberen verbanden te ontdekken, te begrijpen welke substanties verantwoordelijk zijn voor het effect, waarom de ene er gevolgen van draagt en de andere niet… Wetenschap.
Wist Walker niet dat er in spinazie oxalaten zitten? Of weet Roger Haeske niet waar hij mee bezig is als hij iedere dag 400 gram spinazie in zijn voeding verwerkt en dat al meer dan 15 jaar volhoudt? En dat terwijl spinazie aan de top van de lijst staat bij oxaalzuur rijke voeding.
Walker wist het en hij beschrijft in zijn  boek over sappen dat oxaalzuur pas nefast wordt na koken. Haeske weet het en hij beschrijft de meerwaarde van spinazie die kwaliteiten heeft die het oxaalzuur in het meervoud kunnen compenseren.
En wat met de goitrogenen? Hoeveel mensen ken ik niet met schildklierproblemen en met Hashimoto, die het eten van groenten hebben opgegeven wegens de aanwezigheid van goitrogenen die de werking van de schildklier vertragen. In feite is dat één van de formidabele voorzieningen van de Schepper. Hij voorzag in voeding die rust brengt, maar dat is heel anders dan de verlangens van de mens naar voeding die stimuleert.
Dus, wat met al die mensen met schildklierproblemen? Geen groenten meer? Dat zou een jammerlijke beslissing zijn. Natuurlijk moet hun voeding niet voor 1/3 uit koolsoorten bestaan en natuurlijk moeten deze mensen geen kool-sap gaan drinken. Maar goede voedselcombinaties, ontzuring, glutenvrij, suikervrij en weg van de industrievoeding, zou hen al een heel eind kunnen helpen. Afgewisseld met een maandelijkse detox, moeten ook zij weer op het spoor kunnen komen.
Tenslotte nog iets over nachtschadeplanten of de solaninacea. Het is waar, in deze plantenfamilie zitten zeer toxische planten, die alle solanine bevatten. Maar het is des te merkwaardig dat juist deze groep van planten van de beste voedingsproducten levert die we op aarde kunnen vinden.
Terwijl de plant giftig is, zijn rijpe aardappels gezond.
Opgepast met te vroeg geoogste aardappels en met groene plekken op de schil. De knol is lichtgevoelig en zou donker moeten bewaard worden. Ook scheuten en de oogjes in de aardappels moeten verwijderd worden.
Oxalaten, goitrogenen, fytinezuur, gluten, caseïne… Het spreekt vanzelf dat het risico en de waarde niet in een korte beschrijving kan worden afgewogen. Er zijn zeker risico’s en een beetje kennis van de voeding kan helpen om te vermijden dat je me binnenkort ook een mailtje stuurt of appels, peren, sla en komkommers wel gezond zijn. Mijn antwoord ken je trouwens al.
Waarom dan een dergelijke presentatie? Het is onmiskenbaar dat het veganisme aan een opmars bezig is. Vijftig jaar geleden durfde ik het aan niemand zeggen dat ik vegetariër was. Het was voor mij een buitengewone ervaring toen Jan Dries tien jaar later met de “Vegetariërsbond” (nu EVA) begon. Je ziet overal signalen dat de voedingsindustrie zich heroriënteert en in het aanbod steeds meer vegetarische en veganistische alternatieven opneemt. Dat doet sommige productiebedrijven stuiptrekken en dat hun afzet langzaam af’kalft’, is moeilijk te verteren. Dus mag je verwachten dat ook zij berichten in de wereld sturen die voor verwarring zorgen. Dat is de beste methode om angstige en onbesliste mensen aan het oude roer te houden. Dan is daar ook het hele paleo-verhaal. Het is een scenario dat steeds wordt herschreven en dat een zoveelste variant is op de eiwitrijke verslankingskuren. Natuurlijk vinden ze ook een beetje wetenschappelijke ondersteuning, waardoor het wel lijkt dat in de wirwar van alle voedingssystemen, het de beste keuze is.
Om het kort samen te vatten :
Een halve  liter vers geperst sap per dag, twee kilo fruit, een kilo groenten, en al de rest is gewoon aanvulling van je voeding. Warm aanbevolen.