Is voeding een medicijn?

We kennen allemaal de uitspraak “Laat voeding je medicijn zijn, en je medicijn je voeding”. Het is een uitspraak die aan Hippocrates wordt toegeschreven en ik heb dit in de voorbije 40 jaar enkele keren geciteerd, ook in artikels, cursiefjes en populaire beschrijvingen. Alhoewel ik weet dat er geen “medicijnen” zijn en dat genezen een taak van het lichaam zelf is, was de bedoeling van deze quote, erop te wijzen dat mensen hun hoop stellen op de verkeerde dingen – het afwijzen van hun persoonlijke verantwoordelijkheid, waar we ook voeding onder rekenen.

Voeding kan ook maar corrigeren wat door voeding werd veroorzaakt. Dus wanneer een aandoening werd veroorzaakt door stress, spanning, angst, gebrek aan beweging, gebrek aan zuurstof… kan voeding daar weinig aan doen.

Nu blijkt dat dit citaat van Hippocrates een vergissing is die opzettelijk werd vervormd. Hippocrates zei zogenaamd: “Laat voedsel uw medicijn zijn en medicijn uw voedsel.” Voedsel is geen medicijn. Het is ook geen vervanging voor een medische tussenkomst. Maar Stefaan, je weet toch zeker dat voedsel een krachtige invloed heeft op de gezondheid? “Ja. Maar dat maakt voedsel nog geen medicijn. De stelregel van Hippocrates is waarschijnlijk een verkeerde aanhaling – waarbij veel mensen een gevestigd belang hebben bij het blijven promoten. Maar al te vaak wordt de uitdrukking gebruikt door mensen om voedingsonzin te verkopen. Het wordt vaak gebruikt door gerenommeerde mensen die een belang proberen te promoten.

Wat is er mis met denken over voedsel als medicijn? Het doet een slechte dienst aan zowel de positie van voedsel als die van de medicijnen. Eten is zoveel meer dan medicijnen. Voedsel is intrinsiek gerelateerd aan het in stand houden van een goede gezondheid – als het de juiste voeding is – en zonet aan het langzaam verkwanselen van die gezondheid. Dat heeft niets te maken met medicijnen, maar met een beleid dat voorkomt dat medicijnen ooit nodig zouden zijn. Daarnaast omvat eten ook menselijke sociale interacties en gemeenschap. Eten is cultuur, liefde en vreugde. Het medicaliseren van voedsel berooft het van deze positieve eigenschappen. Een gezonde relatie met voedsel is essentieel voor iemands welzijn, maar niet omdat het geneeskrachtige eigenschappen heeft. Voedsel is niet alleen een brandstof en een bouwstof of een verzameling van beschermende stoffen, het is meer dan voedingsstoffen om in te nemen – en we consumeren het niet alleen om ons ziekterisico te verminderen. Het zien van voedsel als een medicijn kan ertoe bijdragen dat iemand geobsedeerd raakt door de inname van macro- en micronutriënten, dat bepaalde voedingsmiddelen onterecht worden heilig verklaard of gedemoniseerd, en dat eten een vreugdeloos en stressvol proces wordt.

Mensen hebben de neiging om de directe impact van wat ze tegenwoordig eten te overschatten, denkend dat een ‘superfood’ onmiddellijke voordelen kan hebben, terwijl ze onderschatten dat een voedingskeuze die ze gedurende hun hele leven consumeren allerlei fouten en compromissen bevat. Een week lang overstappen op een nieuw dieet zal een leven vol slechte voedingsgewoonten niet ongedaan maken. Die switch moet behouden blijven om een ​​betekenisvol effect te hebben. Wat we in het heden eten, heeft een subtiele en langzaam opgebouwde invloed op onze gezondheid, die krachtig wordt door er gedurende het hele leven mee door te gaan. Voeding is echter slechts een van de vele op elkaar inwerkende factoren die onze gezondheid beïnvloeden. De omgeving, fysieke activiteit en genetica spelen ook een belangrijke rol. Ten slotte moeten mensen die helemaal gezond zijn nog steeds eten, daarom is voedsel geen medicijn.

Toen Hippocrates misschien had gesuggereerd dat voedsel een medicijn is, stierven de meeste mensen die ziek werden met een ernstige aandoening. De oude Grieken wisten niet wat bacteriën of virussen waren en veel mensen geloofden dat ziekten straffen van de goden waren. Hoewel dat concept grotendeels aan de kant is geschoven, brengt de filosofie “voedsel is medicijn” ons terug naar de mentaliteit van ziekte als straf. Als je ziek wordt, moet je gefaald hebben door het verkeerde voedsel te eten. Dat is tenslotte niet de enige factor en alles moet in het juiste verband worden gezien.

Het is nooit zo dat er een bepaalde voeding is die medicijn is voor dat deel van de voeding dat ziek maakt.

Als Hippocrates ooit iets dergelijks heeft gezegd – dan is dat wellicht uit zijn ervaring hoe levend voedsel – vooral fruit – beschermend, ziekte-voorkomend, reinigend is… waardoor ziekte – voor er ook maar sprake van was – kon worden genezen. Dat doet natuurlijk ook niets af van al diegenen die door voedingsveranderingen – en dat niet alleen op korte termijn, maar blijvend – hun conditie verbeterden en gaandeweg ziekten kwijtraakten…

Eten is eten, medicijnen zijn medicijnen, en gezonder eten (en leven) kan je uit de buurt van de medicijnen houden. Natuurlijk hebben specifieke voedingsmiddelen ook specifieke substanties die de weegschaal kunnen beïnvloeden. Maar dat zou niet de eerste overweging moeten zijn waardoor mensen zich blindstaren op één “geneeskrachtig” voedingsmiddel, en al de rest vergeten…

Hoe dat gaat “genezen“, en wat er nog meer nog meer nodig is om in goede gezondheid te blijven of te komen, lees je in de compilatie van 12 voordrachten van Dr. H.M. Shelton : “De Weg naar Gezondheid”.

Nieuw toegevoegd aan de digitale bibliotheek van Natur-El = een weinig gekend werk van Dr Shelton, waarin hij alle elementen die bijdragen tot een goede gezondheid / of een herstel ervan / op een rijtje zet. Hij wijst op intoxicatie, en desintoxicatie, en zenuwenergie…

Hoe bekomen? Stuur ons een email en betaal 5 euro op de Natur-El-rekening en je ontvangt per kerende de pdf. (ook beschikbaar in het Engels als The Road to Health )

We gaan door met het herwerken van boeken en brochures. Het volgende project is De Groene Kracht:

Dit is het meest verwaarloosde deel van de voeding: groen ! Wat het doet, zijn positieve invloed voor de gezondheid…

Je kunt het nalezen in de pdf van het nieuwe digitale boek. Het is beschikbaar na betaling van 5 euro op de Natur-El-rekening. Aanvragen

Strijd tegen de pudding

Are Waerland, één van de pioniers in de reformbeweging

pastedGraphic.png

Hoewel Waerland als grondlegger van het vegetarisch / hygiënistisch voedingssysteem wellicht niet de bekendheid geniet die hij verdient, kunnen zijn ideeën sommigen inspireren om “iets te doen” aan hun levenswijze en voeding. 

Are Waerland (1876-1955) was één van de kopstukken van de vegetarische beweging.  Deze Zweedse filosoof studeerde geneeskunde om zijn eigen zwakke gezondheid te verbeteren.  Zo kwam hij tot een voedingstherapie met veel rauwe groenten, fruit en granen.

Toen de twintigjarige rederszoon uit Ekenäs in Nijland / Zweden zich in 1896 liet inschrijven op de faculteit filosofie aan de universiteit van Helsingfois, volgde hij daarmee eerst en vooral zijn filosofische overtuiging.

Het materialisme was volgens hem de hoofdschuldige aan de vervalverschijnselen  van onze cultuur.  Zijn ziekelijke toestand verhinderde hem zijn studies voort te zetten.  Hierdoor stond hij steeds sceptischer tegenover de conventionele methodes van de klassieke geneeskunde.  Voortaan hield hij zich nog enkel bezig met medische problemen.

Hij verdiepte zich eerst en vooral in het begrip “gezondheid”.  Dit werd echter in geen van de bekende medische woordenboeken verklaard, noch aan de universiteiten onderwezen.  Het Engelse openluchtleven had hem al lang geïmponeerd.  Hij besloot om naar Engeland te emigreren om daar het geheim van de gezondheid op te sporen en de studies van geneeskunde aan te vatten.  Door zelfstudie definieerde hij uiteindelijk gezondheid als: de geschiktheid om zonder lichamelijke klachten alles wat men in aanleg heeft, ongestoord tot ontwikkeling te brengen. 

Ziekte daarentegen kon enkel het gevolg zijn van een zich losmaken van de verbondenheid met de natuur en een verwaarlozing van haar grondprincipes.

Bijgevolg heeft iedere mens die door een beschavingsziekte is getroffen, voor het herstel van zijn gezondheid als taak: de echte verbondenheid met de natuur zo lang na te streven tot men zijn lichaam niet meer voelt.  

Are Waerland was namelijk van mening, in tegenstelling tot de klassieke geneeskunde, dat iedereen zijn gezondheid alleen maar zelf behouden of wéér opbouwen kan!

Mens, genees jezelf!

Doorslaggevend bij elk regeneratieproces was voor Waerland de juiste voedingswijze.  Net zoals Hippocrates was hij van mening dat de lichamelijke conditie van een mens zowel van de keuze van zijn voedsel als van zijn levenswijze afhangt.  Hijzelf had zich namelijk door een radicale omschakeling op een lacto-vegetarisch dieet, door een bewuste houding en zoveel mogelijk beweging in open lucht tot een gespierde sportman ontwikkeld.  Sindsdien bestond zijn levenstaak in het doorgeven van zijn ervaringen aan de door de beschaving gehavende mensheid om ze tot een harmonisch leven te leiden, omdat slechts een gif- en klachtenvrij functionerend lichaam, de menselijke ziel die ontplooiingsmogelijkheden biedt die het leven zinvol maken.

Beslissend voor de latere ontwikkeling van Waerland was zijn vriendschap met de chirurg W.A. Lane en de bioloog Arthur Keith.  Hun wetenschappelijke inzichten overtuigden hem van de waarde van het lacto-vegetarisme.  Bovendien bevestigde hij Alexander Haigs’ stelling dat niet bacteriën infectieziekten veroorzaken, maar wel een foutieve voeding die de menselijke cellen toegevoerd krijgen.

Een groot deel van zijn leven besteedde Are Waerland met zijn verkregen inzichten te testen, om dan als achtenvijftigjarige met zijn meermaals bewezen levenswijze in het openbaar te treden.  In zijn boek “In the cauldron of Disease” (“Im Hexenkessel der Krankheiten”), dat in 1934 verscheen, publiceerde hij de resultaten van zijn jarenlange voedingsfysiologische studie.

Uit deze periode dateert het ontstaan van de Waerland-beweging, die aanvankelijk eerst in Zweden een sterke weerklank vond.  Daar erkende men dadelijk dat deze levenswijze niet enkel zonder moeite uitvoerbaar was, maar ook een maximum aan gezondheid beloofde.

Strijd tegen pudding

Waerland had zich indertijd van de “pudding-vegetariërs” gedistantieerd.  Deze schrapten weliswaar het vlees uit hun voeding, maar waren verzuurd omdat hun voedsel voor 90% uit gekookte, geïndustrialiseerde, geontmineraliseerde, gesuikerde en gezouten voeding bestond, welke Waerland als “gecastreerd” betitelde.

De kleine hoeveelheid verse groenten kon het tekort aan rauwe voeding niet aanvullen, zodat deze mensen niet minder ziek werden dan vleeseters, omdat ze onvoldoende verweerstoffen bezaten.  In tegenstelling met deze “pudding-vegetariërs” streefde Waerland er naar de synthese te trekken uit alle bestaande inzichten van het moderne voedingsonderzoek.

Hoewel hij zijn boek als afsluiting van zijn werken beschouwde, zag Waerland zich door de vragen van ernstig geïnteresseerden verplicht ook de praktische gevolgen van zijn systeem uit te leggen.  In het Zweedse tijdschrift “Zvisksport” verschenen voortdurend artikels ven hem die hij in 1942 in zijn tweede omvangrijke werk “Umkehr zum Leben” samenvatte.

Bovendien gaf hij voortdurend spreekbeurten die hem deden uitblinken als geïnspireerd schrijver.  Toen in het jaar 1949 de Waerland-beweging vaste voet aan wal kreeg, betekende dit voor hem een grote stap voorwaarts.  Berlijnse artsen nodigden Waerland uit om lezingen te geven over de resultaten van zijn onderzoeken.  Het grote succes dat deze voordrachten kenden, leidde tot de oprichting van een Duitse afdeling en een Duits Waerland-tijdschrift.  Nadat zijn boeken ook in het Duits verschenen, leidde hij op hoge leeftijd een vermoeiend reisleven, dat hem in alle grote steden van het Duitse taalgebied bracht.  Tegelijkertijd ontstonden talrijke Waerland-kuurhuizen en sanatoria, waar zijn methode tot welzijn van de patiënten praktisch werd uitgevoerd.  Zijn vrouw Ebba wijdde zich aan de therapeutische toepassing van zijn kennis en bundelde haar ervaringen in het boek “Die Waerland-Therapie und ihre Erfolge”.

Speciaal voor beschavingsziekten

Door een radicale omschakeling in de voeding en een reeks geneeskundige toepassingen konden zeer merkwaardige resultaten worden behaald bij vele ziekten zoals reuma, jicht, suikerziekte, kanker, maag-, lever- en galkwalen, maar ook bij hart- en bloedvaatziekten.  De patiënten verkregen een verbetering in hun ziektetoestand, door hun actieve medewerking aan het genezingsproces; deze mensen werden aangespoord tot zelfstandig denken omtrent hun geestelijke  en lichamelijke toestand.  Dit behoorde tot Waerlands grondprincipes.  Eigenlijk zou ieder zijn eigen arts moeten worden om de eisen van het eigen lichaam te begrijpen en hierop instinctief te reageren.

De periode tussen zijn 65ste en zijn 75ste levensjaar was voor Are Waerland een fase van onvermoeibaar werk.  Naast talrijke artikels in kranten en tijdschriften schreef hij vlugschriften en brochures, waarmee hij zijn levenswerk harmonisch afrondde.  Twee jaar voor zijn dood trok hij zich in Alassio terug om daar in volledige afzondering zijn filosofisch  werk “Der Weg zur neuen Menschheit” te voltooien.  Hij plaatste dit onder het motto “Voor de grootsheid en schoonheid van het leven”, om nogmaals de op geestelijk en lichamelijk vlak achteruitgegane mensheid tot innerlijke omkering en heroriëntering op te roepen.  Alleen een generatie die bereid is haar lichaam als een tempel van de geest op te bouwen en te verzorgen, heeft nog overlevingskansen!